Δεν έχει τέλος αυτή η κατωφέρεια στο ΠΑΣΟΚ, όπου οι εξατομικευμένες φιλοδοξίες των προεδρικών διαδόχων, χαράζουν δικούς τους δρόμους. Το κόμμα γίνεται πεδίο και έρμαιο προσωπικών μετεκλογικών σχεδιασμών, αποκλίνοντας από τη συντονισμένη και συγκεντρωτική δράση του άμεσου στόχου, που θα έπρεπε να είναι η εκλογική αναμέτρηση.
Οι δημοσκοπική καθήλωση γίνεται αυτοεκπληρούμενη προφητεία, αφού ουδείς πιστεύει στον στόχο για «έστω και με μια ψήφο» επικράτηση επί της ΝΔ. Έτσι, επενδύοντας στη μελλοντική χρησικτησία, αντί να συμβάλουν συλλογικά στην ανακαίνιση του οικήματος το διαβρώνουν μόνοι τους.
Η πλέον χαρακτηριστική συμπεριφορά είναι του δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα. Παλιά στελέχη, θέλοντας να δείξουν το αμελητέο του κομματικού του έρματος, λένε ότι ποτέ στους διαδρόμους του κόμματος δεν άκουσαν όνομα στελέχους με την επωνυμία Δούκας. Υπήρξε βέβαια γραμματέας του τομέα Ενέργειας, θέση στην οποία τον διόρισε ο Ανδρουλάκης, με σκοπό να ηγηθεί της ατζέντας του ΠΑΣΟΚ για την ενεργειακή μετάβαση.
Ελλείψει βαρύνουσας αυτοδιοικητικής προσωπικότητας ο Ανδρουλάκης τον όρισε και υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ για τον δήμο Αθηναίων. Βγήκε δήμαρχος από σπόντα: Λόγω της αποχής που ενέπνευσε στους Νεοδημοκράτες η επανάπαυση από τη λεόντεια διαφορά του πρώτου γύρου. Και λόγω της συσπείρωσης περί της υποψηφιότητάς του, του ΣΥΡΙΖΑ και «περιρρεουσών» ισχνών δυνάμεων.
Από τότε μοιάζει να εξοφλεί γραμμάτια. Προσπαθεί να δομήσει αριστερό προφίλ. Παράλληλα επιχειρεί να αποτελέσει γέφυρα μεταξύ ΠΑΣΟΚ και των υπολοίπων «προοδευτικών» δυνάμεων, προσβλέποντας σε μια μελλοντική ηγεμονεύουσα θέση στους δύο χώρους (λογαριάζει βέβαια χωρίς τον Τσίπρα).
Με οδηγό αυτή του τη φιλοδοξία λειτουργεί πλήρως υπονομευτικά προς τον νυν πρόεδρο Ανδρουλάκη και κατ’ επέκταση στο κόμμα. Η εμμονή του να θέτει θέμα ψήφισης από το συνέδριο περί μη μετεκλογικής συνεργασίας με τη ΝΔ (παγκόσμια πρωτοτυπία), αποτελεί κραυγαλέα δημόσια αμφισβήτηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.
Η απάντηση ήρθε από τον Νίκο Χριστοδουλάκη, συνεργάτη το προέδρου του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος τόνισε πως μια βιομηχανία τέτοιων ψηφισμάτων θα κάνει το κόμμα «να μοιάζει με τον Γκιούλιβερ, που ερχόταν ο καθένας και τον έδενε όπως ήθελε μέχρι που δεν μπορούσε να κινηθεί και ζητούσε βοήθεια».
Παράλληλα ο έτερος «προεδρεύσιμος», ο Παύλος Γερουλάνος, που πρώτος μίλησε για την ακίνητη «βελόνα» η οποία έκτοτε έγινε αναφορικό σήμα κατατεθέν της καθήλωσης του ΠΑΣΟΚ, μέμφεται δημοσίως τον Ανδρουλάκη για έλλειψη εσωκομματικής δημοκρατίας. Καταλογίζει ότι τα όργανα δεν συνεδριάζουν συχνά και οι αποφάσεις δεν είναι συλλογικές, ενώ υπάρχει έλλειψη διαλόγου και επικοινωνίας με στελέχη και βουλευτές.
Δεν έχει απολύτως άδικο: Με την εκλογή του ο Ανδρουλάκης δημιούργησε έναν περίκλειστο κύκλο στελεχών και φίλων. Φέρθηκε φοβικά, βασιζόμενος στην ικανότητά του να κατευθύνει τους κομματικούς μηχανισμούς - ικανότητα κτηθείσα από τη θέση του ως γραμματέας της ΠΑΣΠ. Μόνο που τότε ήταν μια άλλη εποχή, και ο ίδιος διηύθυνε μια οργάνωση που ήταν εκτός κεντρικής πολιτικής σκηνής, άρα αδιάφορη για την πολιτική ειδησεογραφία.
Στον - δημόσιο - καυγά μπήκε και ο βουλευτής Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος. Αναφερόμενος στα ρεπορτάζ που πηγάζουν από τη Χαριλάου Τρικούπη και κάνουν λόγο για απειλή διαγραφών, ανήρτησε ειρωνικά στο «Χ»: «Ο Ανδρέας ανέλαβε δράση: Πέρα από διαγραφές πρότεινε και μαστίγωμα αντιφρονούντων έξω από τη Χαριλάου Τρικούπη».
Ο Ανδρέας προφανώς είναι ο Ανδρέας Σπυρόπουλος, γραμματέας του ΠΑΣΟΚ. Ο ίδιος στο Action 24 αρνήθηκε ότι υπάρχουν προτάσεις διαγραφών, αλλά η ανάρτηση Κωνσταντινόπουλου, τον στοχοποιεί ως εμπνευστή τους. Το ίδιο βέβαια και τα ρεπορτάζ που πηγάζουν από την Χαριλάου Τρικούπη.
Αλλά – αφελώς ίσως – διερωτόμαστε: Γιατί οι διαγραφές σε στελέχη που λειτουργούν υπονομευτικά σε ένα κόμμα και τον αρχηγό του, είναι αντιδημοκρατική πρακτική; Πλείστοι επώνυμοι έχουν διαγραφεί από τα κόμματά τους. Το ίδιο το ΠΑΣΟΚ έχει μνήμη διαγραφών από την εποχή του Αντρέα, πότε κατ’ άμεση εντολή του («κατέβηκε από το τρένο»), πότε μέσω του αείμνηστου Δ. Παγορόπουλου. Ακόμη και ο ΓΑΠ τόλμησε να διαγράψει από την Κ.Ο. τον Σημίτη (ναι, ο ΓΑΠ τον Σημίτη…).
Από την πλευρά της η Άννα Διαμαντοπούλου, η πλέον νομοταγής και δημιουργική προσώρας, έδωσε αντιδεξιές εξετάσεις λέγοντας: «Αυτή η αξιωματική αντιπολίτευση, με αυτά τα χαρακτηριστικά, δεν μπορεί να συνεργαστεί με την κυβέρνηση η οποία είναι το αντίπαλο δέος της».
Πόσο «αντίπαλο δέος» είναι αφού κατέλαβε «τεχνητά» τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης επειδή διασπάστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ;
Είναι τυχεροί εκεί στο ΠΑΣΟΚ, που δεν έχει εμφανιστεί κάτι άλλο αξιόλογο στον χώρο της κεντροαριστεράς.
