«Επέσατε θύματα, αδέρφια εσείς, / σε άνιση πάλη κι αγώνα», τραγουδούσαν οι οπαδοί της Μεσοπολεμικής Αριστεράς, εξυμνώντας τους αγώνες της εργατικής τάξης, ενάντια στο Μεγάλο Κεφάλαιο και τους Ολιγάρχες.
Πέρασαν τα χρόνια, μας τελείωσαν οι ολιγάρχες παλαιάς κοπής που διοικούσαν οικογενειακά τις οικονομίες των κρατών, και το Μεγάλο Κεφάλαιο μετοχοποιήθηκε και εξαγοράστηκε από ανώνυμα funds, τράπεζες και απλούς εργαζόμενους που ήθελαν να επενδύσουν τα χρήματά τους. Ο μέσος εργαζόμενος δεν ήταν πια ένας εξαθλιωμένος προλετάριος του 19ου αιώνα, αλλά ένας «κυρ-Παντελής» που είχε το σπίτι του, κάποιες καταθέσεις, ένα αυτοκίνητο, συντηρούσε (έστω και με αγώνα) την οικογένειά του και σπούδαζε τα παιδιά του, κάνοντας όνειρα ότι αυτά τουλάχιστον θα ζήσουν μια καλύτερη ζωή, ενώ κοίταζε με μισό μάτι όλους αυτούς που ευαγγελίζονταν την πολυπόθητη «επανάσταση».
Ήδη, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 στην Ελλάδα, η Μαρξιστική Αριστερά είχε χάσει το λόγο ύπαρξής της, παρασυρμένη στις καταιγιστικές παγκόσμιες εξελίξεις. Προσπάθησε να κρατηθεί από τα συντρίμμια της ιδεολογίας της, αγκαλιάζοντας διαδοχικά (και απεγνωσμένα) τα σωσίβια των «Κινημάτων Ειρήνης», της Οικολογίας, του Δικαιωματισμού, του Απομονωτισμού και του Λουδιτισμού και του Ιδεολογικού Συγχρωτισμού με κάθε λογής τριτοκοσμικά κινήματα, τα οποία όμως δεν ήταν ικανά να την κρατήσουν στην επιφάνεια.
Και τελικά, βρήκε τη θαυμάσια ευκαιρία, μέσα στην «μεγάλη ταραχή» που ανέκυψε από την διαχρονική κακοδιαχείριση, τον νεποτισμό και τις άτακτες υποχωρήσεις απέναντι στα συνδικάτα που επέδειξαν τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και η ΝΔ και μας οδήγησαν στα Μνημόνια, εκτοξεύοντας τα ελλείμματα.
Όμως, ο Έλληνας δεν σκαμπάζει από αριθμούς και λογική, έτσι έπρεπε να του ξεσηκώσει το Θυμικό του με τσιτάτα, συνθήματα, τερατολογίες και αφηγήματα και αυτό ακριβώς έπραξε, από το 2010 μέχρι σήμερα.
Θυμάστε τις «δεκάδες χιλιάδες» αυτοκτονίες για τις οποίες μας μιλούσαν; Μια αύξηση της τάξης του 3% ήταν κατά την περίοδο της Κρίσης, μέσα δηλαδή στα όρια του στατιστικού σφάλματος.
Θυμάστε τους φοιτητές που πέθαναν από αναμμένο μαγκάλι μέσα στο σπίτι τους; Κι αυτοί «θύματα» του Καπιταλισμού μας παρουσιάστηκαν.
Θυμάστε τον άρρωστο ψυχικά φαρμακοποιό που αυτοκτόνησε μέσα στην Πλατεία Συντάγματος; «Θύμα των Σαμαροβενιζέλων» θεωρήθηκε κι αυτός.
Θύματα του συστήματος και ο Γρηγορόπουλος, που δολοφονήθηκε από έναν ψυχάκια, αλλά και ο Ζακ, που έπαθε καρδιακή ανακοπή από χρήση ψυχοτρόπων ουσιών.
Βέβαια, κατά τη διακυβέρνηση των Συριζανέλ, ΔΕΝ υπήρχαν θύματα του συστήματος, έτσι οι 145 νεκροί της Μάνδρας και του Ματιού, ήταν απλά «μια στραβή» που τους κάθισε στη βάρδια τους.
Όμως, η τυμβωρυχία επέστρεψε δριμύτερη με την ανάληψη της εξουσίας από τη ΝΔ, κι έτσι οι Ρομά που προσπάθησαν να σκοτώσουν αστυνομικούς με τα αυτοκίνητά τους, ήταν κι αυτοί «ταξικά θύματα» που ήθελαν «Δηκεοσύνη».
Δεν θα προσπαθήσω καν να αναλύσω το δυστύχημα των Τεμπών, έχουν γραφτεί εκατομμύρια αράδες που απέδειξαν, παρά τη συντονισμένη προσπάθεια της Αντισυστημικής Δεξιάς και Αριστεράς και των βαρόνων του Τύπου, την κακιά λύσσα κάποιων να εκμεταλλευθούν τον τραγικό θάνατο 57 ανθρώπων για να κερδίσουν ψηφαλάκια και λεφτά, μια και δεν έβρισκαν άλλο τρόπο να το πετύχουν αυτό.
Θα έλεγε κανείς ότι μετά από τόσες αποτυχημένες προσπάθειες, η επιμονή των «αντισυστημικών» της Δεξιάς και της Αριστεράς θα είχε καταλαγιάσει, αλλά ελλείψει κάποιας εναλλακτικής πολιτικής πρότασης που θα τους έβαζε στον χάρτη, αυτοί συνέχισαν το ίδιο τροπάρι.
Έτσι, ένα βιομηχανικό δυστύχημα που όλα δείχνουν ότι οφειλόταν στον κακό και ελλιπή σχεδιασμό και στη μη τήρηση βασικών κανόνων πυροπροστασίας, έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης για ακόμα μία φορά από την Αντιπολίτευση. Όμως, ας δούμε το πράγμα ψύχραιμα.
Εδώ και 80 χρόνια άρχισαν να λειτουργούν ανελκυστήρες στα πολυώροφα κτήρια της χώρας μας. Αρχικά, ο έλεγχος γινόταν από την αρμόδια Διεύθυνση Βιομηχανίας της εκάστοτε Νομαρχίας, μέχρι που ο διαρκώς αυξανόμενος αριθμός τους έκαναν τις Υπηρεσίες να «χάσουν την μπάλα». Αφού λοιπόν, πάνω από 1,5 εκατομμύριο ανελκυστήρες είχαν μείνει ανέλεγκτοι, το Δημόσιο ανέθεσε σε πιστοποιημένους φορείς (ΕΛΟΤ, Bureau Veritas, Rina, TUV κλπ.) να διενεργήσουν ελέγχους και να εγκρίνουν την ορθή και έντεχνη λειτουργία των ανελκυστήρων, έτσι ώστε η λειτουργία τους να αδειοδοτηθεί.
Κάτι τέτοιο ΠΡΕΠΕΙ να γίνει σε ΚΑΘΕ εγκατάσταση που ενέχει κινδύνους για τη ζωή και την ασφάλεια των χρηστών. Κάποιοι φορείς, όπως οι εταιρείες διανομής φυσικού αερίου, έχουν θεσπίσει αυστηρές τεχνικές Οδηγίες και κανονισμούς κατασκευής και συντήρησης και ελέγχουν τόσο τις μελέτες, όσο και την υλοποίησή τους, πριν ανοίξουν τους διακόπτες στον καταναλωτή και γι’ αυτό δεν έχουμε θρηνήσει θύματα από τη χρήση του φυσικού αερίου.
Όμως, οι εγκαταστάσεις προπανίου σε μεγάλο βαθμό έχουν αφεθεί στην τύχη τους, μια και τις περισσότερες φορές δεν αποτελούν μέρος του πακέτου μελετών για μια εγκατάσταση, αλλά προστίθενται αργότερα, από εταιρείες που δεν είναι πάντοτε επίμονες στην τήρηση των κανονισμών ασφαλείας. Συνεπώς, θα έπρεπε οι έλεγχοι αυτοί να γίνονται περιοδικά από πιστοποιημένους φορείς που θα εκδίδουν πιστοποιητικό καλής λειτουργίας και όχι από την Πυροσβεστική Υπηρεσία που δεν μπορεί να διαθέτει χιλιάδες υπαλλήλους της στους ελέγχους αυτούς. Η ΠΥ θα έπρεπε απλά να καταχωρεί το πιστοποιητικό στο φάκελο του Χρήστη και να μην ασχολείται με «ελέγχους - πασαλείμματα» από στελέχη που πολλές φορές δεν διαθέτουν τα τυπικά προσόντα για τη διενέργεια ενός τέτοιου ελέγχου.
Ένας ιδιωτικός φορέας πιστοποίησης έχει πολύ περισσότερα να χάσει, εάν παραβλέψει, σκόπιμα ή εξ αμελείας, μία επικίνδυνη κατάσταση και η πείρα μου έχει διδάξει ότι οι έλεγχοι από αυτούς τους φορείς είναι πολύ πιο αυστηροί και ενδελεχείς από αυτούς που διενεργούν οι υπηρεσίες κάποιας Περιφέρειας.
Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τα ρεκάσματα κάποιων νυκτόβιων πτωματοφάγων της Πολιτικής και των Κοινωνικών Δικτύων, και ας ασχοληθούμε με το να εξασφαλίσουμε ότι δεν θα ξανασυμβεί ένα τέτοιο τραγικό περιστατικό στο μέλλον. Μόνο έτσι θα τιμήσουμε τη μνήμη των αδικοχαμένων συνανθρώπων μας. Δυστυχώς, η εξέλιξή μας ως είδος, εμπεριέχει τα αναπόφευκτα σφάλματα και θύματα και κρινόμαστε στο τέλος από το τι πράξαμε για να εξαλείψουμε τους κινδύνους.
