Το θέμα που ανέκυψε με τη συγκέντρωση υπογραφών προκειμένου να διεξαχθεί δημοψήφισμα για την ανάπλαση της ΔΕΘ ανέδειξε για ακόμη μια φορά ότι οι ατέρμονες συζητήσεις βλάπτουν σοβαρά τη Θεσσαλονίκη. Είναι εκείνες οι συζητήσεις που αναπαράγονται δίχως (πραγματικό) λόγο και (χωρίς) ουσία και χωρίς ποτέ να καταλήγουν σε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα.
Είναι εκείνες που την κρατούν δέσμια του μίζερου χθες, το οποίο αδυνατεί να οραματιστεί το μέλλον γιατί είναι εγκλωβισμένο σε ξεπερασμένες ιδεοληψίες και στη λογική του «όχι σε όλα». Είναι εκείνες που κάθε φορά επιβεβαιώνουν αυτό που όλοι ξέρουμε, ότι δηλαδή ο μεγαλύτερος εχθρός της πόλης είναι ο κακός εαυτός της. Αυτός που εμφανίζεται κάθε φορά που η πόλη καλείται να πάρει μια σημαντική απόφαση για την επόμενη ημέρα της και, αντί να την δώσει την απαραίτητη ώθηση να προχωρήσει με τόλμη και ρεαλισμό, κάνει ό,τι μπορεί για να την αυτοεγκλωβίσει σε έναν φαύλο κύκλο αμφισβητήσεων, αντιπαραθέσεων και καθυστερήσεων.
