Τελικά τα νησιά του Αιγαίου παρέμειναν στη θέση τους και υπό ελληνική κυριαρχία μετά την συνάντηση Μητσοτάκη - Ερντογάν. Δεν επαληθεύτηκαν οι ανησυχίες πρώην Πρωθυπουργών που και οι ίδιοι συναντήσεις είχαν με τον Ερντογάν αλλά αποτελέσματα δεν είχαν.
Τουλάχιστον η Μαρία Καρυστιανού, θα ενημερώθηκε επί τέλους για την ατζέντα της συνάντησης και θα απέβαλε την «ανασφάλεια, την έκπληξη, την ανησυχία» της αλλά και τα «πολλά ερωτηματικά» που της είχε δημιουργήσει η επίσκεψη, επειδή ο Μητσοτάκης δεν έθεσε το θέμα σε δημόσια διαβούλευση πριν προβεί στην «προσβλητική» συνάντηση.
Δεν γνωρίζουμε επίσης αν ο Αντώνης Σαμαράς επιμένει πως η συνάντηση ήταν «Μεγάλο λάθος», αφού «αμφισβητούνται κυριαρχικά δικαιώματα» εκ μέρους της Τουρκίας και αν επιμένει να βλέπει, όπως λίγες ημέρες πριν ως «επικίνδυνη» και «υποχωρητική» την συνάντηση.
Πάντως την άρση του casus belli για ένα εκ των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, την επέκταση στα 12 μίλια, ο Μητσοτάκης την άρθρωσε. Ο ίδιος δεν το είχε διανοηθεί.
Ναι ρητορική ήταν η έκκληση του Έλληνα Πρωθυπουργού. Ναι, δεν προδικάζει συμμόρφωση της άλλης πλευράς. Αλλά ήταν η υπενθύμιση ενός κυριαρχικού δικαιώματος. Και αυτή την «ρητορεία» δεν την χρησιμοποίησε ο ίδιος ο πρώην Πρωθυπουργός όταν δεχόταν τον Ερντογάν μετά την προκλητική επίσκεψη του τελευταίου στα κατεχόμενα. Ούτε τη διατύπωσε ο έτερος «ανυποχώρητος» πρώην και αυτός, τις ημέρες που με προθυμία παρίστατο στον γάμο της κόρης του Τούρκου Προέδρου, επισφραγίζοντας με γιορταστικό τρόπο την κουμπαριά τους.
Πάντως δεν είναι οι μόνοι. Υπάρχει και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία δήλωσε ότι ένιωσε «ντροπή και αγανάκτηση» για την εμφάνιση του Πρωθυπουργού στην Τουρκία. Η Ζωή είδε στον Πρωθυπουργό «μια ενδοτικότητα και ένα απολογητικό ύφος απέναντι στον Ερντογάν ο οποίος αμφισβήτησε τα κεκτημένα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας»! Προφανώς η αυτο-προετοιμαζόμενη ως πρώτη γυναίκα Πρωθυπουργός είδε απολογητικό ύφος την στιγμή που ο Μητσοτάκης έλεγε στον Ερντογάν ότι πρέπει να αρθεί το casus belli.
Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, καλώς επισημαίνει την αντίφαση μεταξύ της πρόθεσης για διμερή ενεργειακή συνεργασία και την απουσία αναφοράς στο καλώδιο. Δεν γνωρίζουμε βέβαια τι ειπώθηκε στις συνομιλίες μακράν των καμερών. Πάντως ενώ είναι το κατ΄εξοχήν κόμμα που πρεσβεύει το διάλογο με την άλλη πλευρά (και διαχρονικώς έχει επικριθεί γι’ αυτό), τώρα διέβλεψε παντελή έλλειψη σχεδιασμού εκ μέρους της κυβέρνηση για επίλυση των ελληνοτουρκικών με μια στρατηγική για προσφυγή στη Χάγη”. Είναι επειδή… είχαν σχεδιασμό οι ίδιοι ως κυβερνώντες.
Για το ΚΚΕ δεν αναμενόταν άλλη κριτική εκτός του ότι η κυβέρνηση «η κυβέρνηση κρύβει τα προβλήματα πίσω από τις μπίζνες» την στιγμή που αυτά «οξύνονται λόγω ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών».
Ο Βελόπουλος χαρακτήρισε την παρουσία Μητσοτάκη ως «εξοργιστική» και «επικίνδυνη» χαρακτηρίζοντας τον Ερντογάν «σφαγέα». Τον ίδιο χαρακτηρισμό έδιναν και στα σόσιαλ μίντια διάφοροι αντιθετικοί μεταξύ τους. Οι μεν ακροδεξιοί, οι δε αλληλέγγυοι που χαρακτηρίζουν έτσι και τον Νετανιάχου. Αυτοί δεν είχαν κάποια εθνική ανησυχία. Απλώς να επιτεθούν στον Μητσοτάκη ήθελαν.
Μέσα σε όλα αυτά που να «φτουρήσει» και να ληφθεί υπόψιν η θέση του ΠΑΣΟΚ, μετριοπαθής λόγω κτηθείσης εν τη εξουσία εμπειρίας περί την εξωτερική πολιτική, που ζητούσε με μετριοπάθεια να συνεχιστεί ο διάλογος αλλά χωρίς αυταπάτες και με απόλυτη επίγνωση των τουρκικών επιδιώξεων.
Η γενική εντύπωση των επαϊόντων περί την εξωτερική πολιτική, είναι πως η συνάντηση απέβη εποικοδομητική ως προς την αποφόρτιση του κλίματος εντάσεων, χωρίς να επιφέρει ζωτικές λύσεις. Αλλά και αυτό το θετικό κλίμα, ή έστω η μη επίλυση, σε κατάσταση «φιλικής» ακινησίας, είναι προτιμότερη από την ακινησία των πρόσκαιρων εντάσεων.
Τα προβλήματα δεν θα λυθούν στον ορατό χρονικό ορίζοντα γιατί καμία πλευρά δεν θα υποχωρήσει στις διεκδικήσεις της, άσχετα αν είναι συμβατές με το διεθνές δίκαιο ή όχι. Άλλωστε το πολιτικό κλίμα έναντι οποιασδήποτε λύσης στο εσωτερικό της χώρας μας θα είναι τεταμένο. Ακόμη και μέσω της πολυθρύλητης Χάγης, δεν είναι σίγουρο ότι τα αιτήματά μας θα ικανοποιηθούν ολοκληρωτικά. Και τότε, πολλοί εξ όσων την επικαλούνται, πάλι θα μιλάνε για προδότες.
Ειδικά σε τέτοιο περιβάλλον γεωπολιτικής ρευστότητας, Ουκρανία και Μέση Ανατολή, και με απευκταία ενδεχόμενη παρέμβαση Τραμπ, ίσως είναι ευτυχέστερο να συνυπάρχουμε σε κατάσταση «μη πολέμου» ενισχύοντας τις οικονομικές μας σχέσεις. Χωρίς βεβαίως να ξεχνάμε την στρατιωτική ενδυνάμωσή μας, για οψέποτε χρειαστεί.
