Ο Χρήστος Κακλαμάνης, υψηλότατο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και υιός του αειθαλούς και συμπαθούς Απόστολου, καλείται από τηλεοπτική εκπομπή να προσδιορίσει ποιες είναι οι προοδευτικές δυνάμεις στις οποίες απευθύνεται το ΠΑΣΟΚ.
Το στέλεχος δυσκολεύτηκε να κατονομάσει τα κόμματα της «προοδευτικής διακυβέρνησης» και κατέφυγε σε εξυπνακισμούς: «Εάν έρθει ο Κυριάκος Βελόπουλος και πει ότι συμφωνεί με αυτά που λέει το ΠΑΣΟΚ, θα τον δεχτούμε και αυτόν».
Ο φέρελπις υιός του Μιχάλη Καρχιμάκη (γιατί στο ΠΑΣΟΚ… αποκηρύσσουν τα πολιτικά τζάκια), και πάντως με καλές σπουδές και αυτός, διακηρύσσει στην ίδια εκπομπή την συνεργασία με τις «προοδευτικές δυνάμεις». Καλείται πάνω από 10 φορές να απαντήσει ποιες είναι αυτές, αλλά υπεκφεύγει συνεχίζοντας λογύδριό του.
Μετά από πολλή πίεση του τηλεοπτικού οικοδεσπότη, αναφέρει τη… ΓΣΕΕ και «διάφορες κινήσεις για την σοσιαλδημοκρατία, κάποιες εκ των οποίων είναι και μέσα στο ΠΑΣΟΚ».
Το ΠΑΣΟΚ έχει εγκλωβιστεί σε ένα αδιέξοδο αμυντικής πολιτικής που έχει περιορίσει τους ορίζοντές του και την δυνατότητα αμφίπλευρης διεύρυνσης. Έχει περιχαρακωθεί σε μια αντιδεξιά ρητορεία, που τροφοδοτείται από δύο πηγές: Από την παλιά αντιδεξιά ρητορεία του ορθόδοξου ΠΑΣΟΚ, αλλά και από την συνεργασία στην κυβέρνηση των «Σαμαροβενιζέλων».
Παραδόξως και αδικαιολογήτως, το ΠΑΣΟΚ βίωσε ενοχικά και απολογητικά αυτή την συνεργασία, αντί να την προβάλει επιθετικά και με παρρησία, ως πολιτική γενναιότητα προκειμένου να σωθεί η χώρα. Και στάθηκε παράλογα αμυντικό απέναντι στις κατηγορίες του ΣΥΡΙΖΑ.
Αντί να απολογείται ο ΣΥΡΙΖΑ γι’ αυτή την πολιτικά αήθη συνεργασία με τον Πάνο Καμμένο (αφού τότε είχε ως εναλλακτικές το ΠΑΣΟΚ ή το Ποτάμι να συνεργαστεί), χωρίς την παραμικρή αυτοκριτική ζητάει τον λόγο από το ΠΑΣΟΚ. Και το ΠΑΣΟΚ συνεσταλμένο ψελλίζει δικαιολογίες!
Και για να άρει τις εντυπώσεις αυτής της συνεργασίας επιδίδεται σε μια υστερική αντιδεξιά και αντι-Μητσοτακική τακτική. Μόνο που αυτό είναι πολιτικά αντιπαραγωγικό καθώς στέλνει στη ΝΔ τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους του που έχουν επίγνωση ότι η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί, και διαπιστώνουν ότι δεν μπορεί να κυβερνηθεί από την ασταθή και καθόλου σοβαρή Αριστερά.
Δεν πηγάζει από αντιαριστερισμό αυτή η θέση. Άλλωστε ο γράφων δεν πιστεύει ότι η Αριστερά είναι αχρείαστη και ότι έχει πεταχτεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Δεν αναφερόμαστε όμως στη γενικότερη καθίζηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπου το τοπίο είναι θολό και βρίσκεται σε αναζήτηση στόχων και ρόλων. Αυτό είναι άλλο θέμα, που αφορά τη θεωρία της πολιτικής επιστήμης.
Αναφερόμαστε στην ιδιαιτερότητα της ελληνικής Αριστεράς. Ουσιαστικά στον ΣΥΡΙΖΑ και στο λιγότερο από το μισό της Νέας Αριστεράς, καθότι το υπόλοιπο προσβλέπει σε συνεργασία με τον Βαρουφάκη, τον Λαφαζάνη και την Ανταρσυα.
Παρεμπιπτόντως από πόσο προκατακλυσμιαίες απόψεις εμφορείται αυτό το τμήμα της Νέας Αριστεράς, το καταγράφει η ανάρτηση του Νίκου Μπίστη. Είπε σύντροφος στο πρόσφατο συνέδριο της ΝεΑρ: «Δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με τους σοσιαλιστές γατί δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την στάση τους στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, και την σφαγή κομμουνιστών στη Γερμανία από τους σοσιαλιστές» (αλλά με τον Καμμένο συνεργάστηκαν).
Σαφώς δεν αναφερόμαστε σε αυτή την Αριστερά, αλλά στους συντρόφους που δεν αντλούν επιχειρήματα από… τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στον Χαρίτση π.χ., ηγέτη πρόσκαιρα του 1,5% που ζητεί «Λαϊκό Μέτωπο» όπως έγινε στη Γαλλία. Το ότι εκεί έγινε για να αποκλειστεί η κυριαρχία της Λεπέν, μάλλον το προσπερνά ως λεπτομέρεια. Άλλωστε… τι Λεπέν τι… Μητσοτάκης!
Και στον ΣΥΡΙΖΑ φυσικά που βρίσκεται σε ασταθές τοπίο περιμένοντας την έλευση του Αλέξη. Η πλειοψηφία του θα οδεύσει στο νέο κόμμα, κάτι που το ξέρει ο Φάμελλος, γι’ αυτό δεν κλείνει ερμητικά την πόρτα. Εξαίρει τον ρόλο του Αλέξη ως «πολύ σημαντικό» στην προσπάθεια δημιουργίας μιας προοδευτικής κυβερνητικής πολιτικής. Πολύ περισσότερο που τον θεωρεί «σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο».
Εάν όλοι αυτοί (το «εάν» ως υπόθεση εργασίας για να μην φανούμε προπέτες) καταλήξουν υπό την ηγεμονία του Αλέξη, πιστεύουν οι Πασόκοι ότι ο πρώην Πρωθυπουργός θα δεχθεί πρωταρχικό ρόλο του ΠΑΣΟΚ σε ενδεχόμενη «προοδευτική διακυβέρνηση»;
Θεωρείται επίσης δεδομένο ότι ο Ανδρουλάκης δεν θα δεχθεί υποδεέστερο από τον Τσίπρα ρόλο, σε ενδεχόμενη συνεργασία. Δεν πήρε γι’ αυτό την αρχηγία. Ούτε ταιριάζει στην ιστορία του κόμματος αυτός ο ρόλος, ή στη νοοτροπία της πλειοψηφίας των στελεχών του.
Αυτή η υποτιθέμενη συνεργασία εμπεριέχει τη δομική αντιμαχία ως προς την ηγεμονεύουσα δύναμη. Γι’ αυτό δεν θα στεριώσει. Εξ ου και πιστεύουμε ότι το ΠΑΣΟΚ επιμένει σε μια πρόταση δίχως μέλλον.
ΥΓ: Προχθές είχαμε τη Ζωή που αχρείαστα ξέθαψε τα Ίμια στη Βουλή. Χθες είχαμε τα ίδια από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της ΝΔ Μακάριο Λαζαρίδη. Δεν μας λυπάται κανείς σε αυτή τη χώρα…
