Σκηνικό κονιορτοποίησης στον χώρο της αντιπολίτευσης με την εμφάνιση του κόμματος Μαρίας Καρυστιανού.
Το νέο κόμμα επιχειρεί να προσελκύσει αλλότριες και κυρίως απολίτικες μάζες, υπερβαίνοντας ως τεχνητό τον παραδοσιακό διαχωρισμό Δεξιάς Αριστεράς, παρότι οι ιδέες της μελλοντικής αρχηγού εκπέμπουν ακατέργαστη (ακρο)δεξιά σηματοδότηση.
Εισάγει έντονα στην πολιτική ζωή το ηθικό στοιχείο της «δικαιοσύνης» που έλκει ένα ευρύτερο μη πολιτικοποιημένο κοινό. Το κοινό αυτό ριζοσπαστικοποιήθηκε λόγω μνημονίων και εκπαιδεύτηκε να αποδίδει όλα τα κακά της χώρας στο παρόν πολιτικό σύστημα, παραγνωρίζοντας τις παράλληλες μεγάλες κατακτήσεις της χώρας.
Εξ ου και σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις το νέο κόμμα αγγίζει ένα ευρύτερο ακροατήριο που ξεκινά από αντισυστημικούς ακροδεξιούς, περνά από κάθε προέλευσης «ψεκασμένους» και ακουμπά απογοητευμένους της Αριστεράς, όπως και αυτούς που επιζητούν το «χάος» νομίζοντας ότι δεν έχουν «τίποτε άλλο να χάσουν».
Αυτή την στιγμή η Καρυστιανού έχει επιστρατεύσει εθελοντική επιτροπή «σοφών» αγνώστου ταυτότητας, ιδιότητας και προέλευσης. Είναι δεδομένο πάντως ότι θα παρουσιάσει ένα αστήρικτο μεν, ελκυστικότατο δε, πρόγραμμα, το οποίο δεν θα φιλτραριστεί καν από την κριτική των ακολούθων της.
Άλλωστε, όπως πρόσφατα αποκάλυψε και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ που είχε τη φιλοδοξία να επιστρέψει στην κυβέρνηση το 2023, δεν είχε κοστολογημένο πρόγραμμα. Πολιτεύτηκε με τη λογική «αντιπολίτευση είμαστε, μπορούμε να λέμε και κάτι παραπάνω». Πόσο μάλλον η Καρυστιανού που απευθύνεται σε οπαδούς που δεν απαιτούν θεσμική αρτιότητα.
Γι’ αυτό αναμένεται πληθωρισμός υποσχέσεων για ηθική κάθαρση, αρχής γενομένης από το άρθρο 86 περί της ευθύνης υπουργών, ανεξαρτησία δικαιοσύνης, και εισαγωγή μηχανισμών κοινωνικού ελέγχου.
Τα ίδια λένε όλοι φυσικά, αλλά σε κάποιον κόσμο έχει ιδιαίτερη πειστικότητα δεδομένου ότι η πολιτικός Καρυστιανού φέρει και το «Κοινωνικό φορτίο» της πονεμένης μάνας.
Εκεί ποντάρουν και εκδοτικά συμφέροντα αντιθετικά προς την κυβέρνηση και την προωθούν. Στην αρχή ήλπισαν στον λαμπερό Κασσελάκη ο οποίος αποδείχτηκε ανεπαρκής για την ελληνική σκηνή τουλάχιστον, και κατέστη αφοπλισμένος όταν η σταλινική γραφειοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ έγραψε στα παλιότερα των υποδημάτων την εντολή της κομματικής βάσης, και τον εκπαραθύρωσε εν μια νυκτί.
Το ενδιαφέρον τους στράφηκε στο rebranding Τσίπρα ευελπιστώντας στην επανάκαμψή του ως αντίπαλο δέος του Μητσοτάκη, παρόλο που είχε έξι εκλογικές ήττες από τον νυν Πρωθυπουργό. Αλλωστε όπως είπε ο… μέντοράς του Μαρατζίδης, ο Τσίπρας θα χάσει όσες φορές χρειάζεται για να κερδίσει!
Γι’ αυτό και με την διαρροή της δημιουργίας κόμματος άρχισαν τα εκτεταμένα εικοτολογικά ρεπορτάζ. Αυτά έφτασαν σε «παραληρηματική» συχνότητα με την αναγγελία της συγγραφής βιβλίου, και στην συνέχεια με δημοσίευση αποσπασμάτων του.
Παρόλα αυτά ο Αλέξης στον κόσμο δεν είχε το ίδιο γκελ που είχε σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και εφημερίδες. Στις δημοκοπήσεις στην παρούσα στιγμή, φέρεται να μην ξεπερνά το ποσοστό του 12%. Αρα μοιάζει περισσότερο με καμένο χαρτί παρά με χρυσή εφεδρεία.
Και το ενδιαφέρον συγκεκριμένων εκδοτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων (αυτά τα δύο είναι ομοούσια) στράφηκε στην «πονεμένη μητέρα».
Και θα μπορούσε να είναι χρυσή εφεδρεία η Μαρία Καρυστιανού; Κατ’ αρχάς στην αναβροχιά καλό ειν’ και το χαλάζι. Δεύτερο αλλά όχι δευτερεύον, το κόμμα της «μάνας των Τεμπών» έχει ένα όχι ευκαταφρόνητο δυνητικό πλεονέκτημα.
Την πιθανότητα να σηκώσει από τον καναπέ το πρωτοφανές μεγάλο ποσοστό αυτών που αδιαφορούν, και κυρίως όσων έχουν αποσυρθεί θεωρώντας ότι κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα δεν τους αντιπροσωπεύει.
Εάν το κατορθώσει, μεγαλώνει το εκλογικό σώμα και ως συνέπεια μικραίνει το ποσοστό των συστημικών κομμάτων, και δη το κυβερνητικό. Αυτό αποτελεί τον πρωταρχικό σκοπό, παρότι ως δευτερεύουσα επίπτωση θα είναι και η αποδυνάμωση των κομμάτων του αντισυστημικού χώρου, ήτοι της Πλεύσης Ελευθερίας, του Βαρουφάκη, του Βελόπουλου, αλλά και της Λατινοπούλου.
Η τελευταία δεν είναι αντισυστημική, όμως εντάσσεται στα κόμματα που θα μπορούσε να απομυζήσει το κόμμα Καρυστιανού, δεδομένης της σύμπτωσης πτυχών σε κάποια θέματα. Υπάρχει ένα δεξιό κοινό που θα μπορούσε κάλλιστα να αποσκιρτήσει από την Αφροδίτη και να ακολουθήσει τη Μαρία.
Φυσικά πολλά θα κριθούν από το πόσο θα αντέξει η νέα αρχηγός την επίθεση που θα υποστεί από τους πρώην συμμάχους της, που εργαλειοποιώντας την για να πλήξουν την κυβέρνηση, κατάφεραν και την ανέδειξαν!
