Μας λένε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα πρέπει να χάσει οπωσδήποτε τις εκλογές. Διαφορετικά θα είναι… εκτροπή! Τα λένε αυτά και τα γράφουν ανερυθρίαστα! Κι αν κερδίσει τις εκλογές ο κ. Μητσοτάκης, τι θα κάνουν; Η επικινδυνότητα για το πολίτευμα και τη χώρα δεν κρύβεται πίσω από την πιθανή επανεκλογή μιας κυβέρνησης σε μια εκλογική διαδικασία, αλλά στη στάση της αντιπολίτευσης. Στο τέλος ο πιο θεσμικός «αντίπαλος» του κ. Μητσοτάκη θα αναδειχτεί ο… Αλέξης Τσίπρας!
Ποιοι είναι σήμερα οι «αντίπαλοι» του κ. Μητσοτάκη; Στη Βουλή είναι ο κ. Ανδρουλάκης, ο κ. Φάμελλος, η κα. Κωνσταντοπούλου και ο κ. Βελόπουλος. Ο κ. Ανδρουλάκης θα μπορούσε να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους, αλλά ο ίδιος επέλεξε έναν διαφορετικό δρόμο. Ο ίδιος αποφάσισε να συρθεί στα Τέμπη πίσω από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου στη λογική του ξυλολίου και των χαμένων βαγονιών. Η εικόνα που αντικρίσαμε και χτες στη Βουλή ήταν πάλι απογοητευτική. Και δεν είναι παρήγορο το γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεχωρίζει…
Οι πραγματικοί αντίπαλοι του κ. Μητσοτάκη, όμως, δεν βρίσκονται μέσα στη Βουλή. Είναι μια μεγάλη ομάδα ολιγαρχών που έχει αποφασίσει για τους δικούς της λόγους να «τελειώσει» τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μια ομάδα πάμπλουτων ανθρώπων επιχειρεί να ρίξει την νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση μιας χώρας και αυτό δεν είναι… εκτροπή! Είναι επίσκεψη προσκόπων στο πάρκο της Δημοκρατίας. Δουλευόμαστε μεταξύ μας. Ίσως θα πρέπει να απευθυνθούμε σε έγκριτους συνταγματολόγους για να μας λύσουν την απορία. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τη θεωρητική πλευρά του πράγματος…
Κι υπάρχει κι ένας ακόμη αντίπαλος. Εκτός συνόρων αυτός, ο οποίος μέρα με τη μέρα δείχνει όλο και πιο πολύ τις προθέσεις του. Ότι οι ολιχάρχες μας έχουν ανοικτές δουλειές μαζί τους είναι μια και μόνο σύμπτωση από τις τόσες που έχουν υπάρξει σε αυτό το μεγάλο γεωπολιτικό παιγνίδι.
Το λάθος του κ. Μηστοτάκη είναι προφανές. Όταν έπρεπε να επιλέξει την οδό της σύγκρουσης με την ολγαρχία, δεν το έκανε. Ίσως επειδή η οικονομική κρίση δημιουργούσε την ανάγκη για επενδύσεις. Μόνο που δεν ήταν αυτοί οι σωστοί «επενδυτές». Δεν έχουν μάθει να επενδύουν. Έχουν μάθει να τα παίρνουν όλα και στην συνέχεια να ζητούν περισσότερα. Και έπειτα ακόμη περισσότερα, μέχρι της τελικής εξαντλήσεως. Και εξοντώσεων των πάντων γύρων τους. Ακόμη και πρωθυπουργών…
Το να υποσχεθεί ο κ. Μητσοτάκης ότι θα συγκρουστεί με το βαθύ κράτος, δεν πείθει. Ό,τι και να υποσχεθεί δεν πείθει. Απέναντί του έχει στοιχισμένα όλα σχεδόν τα media της χώρας. Ναι, αυτά που δήθεν έχει εξαγοράσει και ελέγχει. Ό,τι και να πει, λοιπόν, δεν έχει νόημα, από τη στιγμή που διαστρεβλώνεται μέχρι να φτάσει στα αυτιά του πολίτη. Οι καλές ειδήσεις και είναι πολλές αυτές αποσιωπώνται. Πάρτε για παράδειγμα την προχτεσινή ημέρα. Έγιναν πολλά πράγματα. Από τον τομέα των υδρογονανθράκων μέχρι της Εθνικής μας Άμυνας και της Οικονομίας. Αν ρωτήσετε στον κόσμο τι συνέβη, οι πιο πολλοί θα σας πουν για το πτυχίο του Μακάριου. Κι είναι λογικό. Δεν ακούγεται κάτι άλλο…
Ο κ. Μητσοτάκης δεν συγκρούστηκε με την ολιγαρχία. Μέχρι σήμερα. Ποτέ δεν είναι αργά. Να ξεκινήσει, δηλαδή, να πολεμάει το πραγματικό τέρας. Το οποίο δεν είναι το «βαθύ κράτος», επειδή πολύ απλά δεν υπάρχει καν κράτος. Ούτε βαθύ, ούτε ρηχό. Το τέρας που υπάρχει εκεί έξω είναι η έλλειψη κανόνων διαφάνειας και ανταγωνισμού στην αγορά. Μπορεί να ρωτήσει σχετικά και τους υπουργούς της κυβέρνησης που χειρίστηκαν τα χρήματα του Ταμείου. Που έφτιαξαν, δηλαδή, τους κανόνες διανομής τους. Δεν είναι πάντως αργά. Για την ολιγαρχία ο λόγος. Για τα χρήματα του ταμείου Ανάκαμψης είναι πολύ αργά. Δυστυχώς…
Θανάσης Μαυρίδης
