Ένα μυστήριο πράγμα. Κάθε φορά που ο Μητσοτάκης πάει να πάρει τα πάνω του, όπως τώρα που χτυπάει 30αρια στις δημοσκοπήσεις και αλλάζει την ατζέντα με τη συνταγματική αναθεώρηση, την επιστολική ψήφο και για τις εθνικές εκλογές και άλλες θεσμικές παρεμβάσεις, εμφανίζονται ξαφνικά «ανησυχούντες» ο Καραμανλής με τον Σαμαρά, είτε κατά μόνας, είτε ντουέτο, και αρχίζουν να πυροβολούν κατά ριπάς επί δικαίων και αδίκων.
Το ίδιο έγινε και πέρυσι, το ίδιο και λίγο καιρό πριν, το ίδιο και τώρα. Λίγο χλωμό για να είναι σύμπτωση.
Δεν προλάβαμε να πάρουμε μια ανάσα με τα Τέμπη που καταλάγιασαν, δεν προλάβαμε να πούμε δόξα τω θεώ με τα μπλόκα των αγροτών που αποσύρθηκαν, δεν προλάβαμε να χαρούμε με την πρώτη Belharra που έφτασε στο Ναύσταθμο, δεν προλάβαμε καν να εμβαθύνουμε στις περισπούδαστες αναλύσεις της Καρυστιανού και τη δημόσια διαβούλευση που απαιτεί ως προς τα θέματα που θα συζητήσουν Μητσοτάκης και Ερντογάν, και ήρθε το χτύπημα από Καλαμάτα μεριά όπου ο πρώτος ανακηρύχθηκε σε επίτιμο δημότη κι έβγαλε ένα λόγο όπου μας συμβούλευσε «να ακούμε τους εμπειρότερους και να μην τους διαγράφουμε κυριολεκτικά και μεταφορικά…»
Μάλιστα. Αποκάλεσε δηλαδή ο Σαμαράς πέρυσι τον υπουργό Εξωτερικών της χώρας περίπου προδότη, αλλά κατά τον Καραμανλή, η βαρύτατη αυτή κατηγορία δεν συνιστούσε λόγο διαγραφής.
Συνεχίζοντας ο Καραμανλής συμβούλευσε επίσης «να μην στέλνουμε επαμφοτερίζοντα μηνύματα στην Τουρκία…»
Δεν εξήγησε τι ακριβώς εννοούσε αλλά εξ όσων γνωρίζουμε, ο Μητσοτάκης μέχρι ώρας, ούτε τεμενάδες έκανε αλλά ούτε και καμιά κουμπαριά με τον Ερντογάν. Αγόρασε απεναντίας 24 Ραφάλ και 4 Belharra, παρήγγειλε και 20 F35, αναβαθμίζει 121 αεροσκάφη F16 στην έκδοση Viper, υπέγραψε προκαταρτική συμφωνία για επιπλέον 2+2 ιταλικές φρεγάτες, ενώ εγκαθιστά και ισραηλινούς πυραύλους στα νησιά που προβλέπεται σε λίγο καιρό να γίνουν απόρθητα. Χώρια τους θαλάσσιους χωροταξικούς χάρτες και χώρια τον αποκλεισμό της Τουρκίας από το πρόγραμμα SAFE.
«Επαμφοτερίζοντα μηνύματα» λοιπόν δεν είδαμε, εκτός κι αν ο πρώην πρωθυπουργός εννοεί την επικείμενη συνάντηση στην Άγκυρα. Αλλά εκτός από κάτι γραφικούς της ακροδεξιάς, ουδείς άλλος μέχρι τώρα έχει εκφράσει αντίρρηση ότι Ελλάδα και Τουρκία πρέπει να συζητούν ακόμα κι αν διαφωνούν. Και στο κάτω κάτω, εδώ και 3 χρόνια έχουμε ήρεμα νερά στο Αιγαίο με ελάχιστες παραβάσεις και παραβιάσεις.
Σε ό,τι δε αφορά τον έτερο Καππαδόκη, τον Αντώνη Σαμαρά, αυτός φρόντισε να το χοντρύνει λίγο παραπάνω.
«Ο Μητσοτάκης είναι το χάος», είπε «γιατί δημιούργησε συνθήκες πολιτικής αναρχίας».
Προφανώς, και ο Μητσοτάκης δεν είναι αλάνθαστος. Αλλά τουλάχιστον στα βασικά, Παιδεία, Υγεία, Οικονομία, Άμυνα, Ψηφιοποίηση, Υποδομές, Κοινωνική Πολιτική, πήγε τη χώρα πολλά βήματα μπροστά. Και η Ελλάδα του 2026, καμιά σχέση δεν έχει με αυτήν του 2019. Και το γεγονός ότι μετά από 7 ολόκληρα χρόνια στην εξουσία, κυριαρχεί πολιτικά, μόνο τυχαίο δεν είναι.
Τώρα γιατί ο Μητσοτάκης «δημιούργησε σκόπιμα συνθήκες πολιτικής αναρχίας», επειδή στο ΠΑΣΟΚ τρώγονται σαν τα σκυλιά, επειδή το νέο εγχείρημα Τσίπρα δεν κόβει εισιτήρια, επειδή ο Σύριζα είναι με το ένα πόδι στον τάφο, επειδή στη ΝΕ.ΑΡ οι μισοί ετοιμάζονται να διαγράψουν τους άλλους μισούς, επειδή ο Κασσελάκης κατεβάζει ρολά και επειδή η Καρυστιανού το γύρισε στο υγραέριο με κάτι ακατάληπτα χρυσαυγίτικα, δεν είναι εντελώς σαφές αλλά ελπίζουμε να μας το εξηγήσει ο Σαμαράς κάποια άλλη ενδεχομένως φορά σε κάποιο επόμενο event.
Και αφήνουμε τελευταίο αλλά όχι ασχολίαστο το μνημειώδες ότι «πέθανε η λαϊκή ψυχή της παράταξης…»
Ότι η «λαϊκή ψυχή πέθανε», είναι σίγουρο. Αλλά δεν πέθανε επί Μητσοτάκη. Είχε ήδη πέσει σε κώμα το 2009 όταν αυτό που εκπροσωπούσε αποδοκιμάστηκε ηχηρά με τη συντριπτική ήττα του Κώστα Καραμανλή και παρέδωσε οριστικά το πνεύμα με το 18% του Σαμαρά στις πρώτες εκλογές του 2012. Ο Μητσοτάκης απλά της έκανε το μνημόσυνο. Θεός σχωρέσ' την λοιπόν και να ζήσουμε να τη θυμόμαστε. Και είναι αλήθεια ότι θα μας λείψουν πολύ οι επιφανείς εκπρόσωποί της, κάτι Ντινόπουλοι, κάτι Γιακουμάτοι, κάτι Αντώναροι, κάτι Σπηλιωτόπουλοι και κάτι Πολύδωρες με τα «αγγαρεία κάνω, ποινήν εκτίω», αλλά τα’ χει αυτά η πολιτική. Οι αξίες σπανίως αναγνωρίζονται.
Αλλά πόσο πια να κλάψει κανείς; Στέρεψαν τα δάκρυα.
