Ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών κάθε κράτους είναι η διακριτική συλλογή και αξιοποίηση πληροφοριών, που αφορούν απειλές (εσωτερικές και εξωτερικές) της χώρας. Δεν χαράσσουν πολιτική, υπηρετούν την πολιτική της ηγεσίας με άκρα μυστικότητα και συνήθως με παραδειγματική αυταπάρνηση.
Η ρωσική SVR είναι διάδοχος της διαβόητης KGB, και ρόλος της είναι η κατασκοπεία στο εξωτερικό. Είναι αντίστοιχη π.χ. της αμερικανικής CIA και της βρετανικής Μ16. Απαράβατος κανόνας όλων των μυστικών υπηρεσιών του πλανήτη η αθέατη δράση.
Και όμως, σε μια σπάνια παράβαση θεσμικών και εθιμικών κανόνων στα χρονικά της κατασκοπίας, η ρωσική μυστική υπηρεσία επιτέθηκε στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο με πρωτοφανή δριμύτητα, χαρακτηρίζοντάς τον… «αντίχριστο της Κωνσταντινούπολης», «ψευδοπροφήτη», «ενσαρκωμένο διάβολο με ράσο» και άλλα… μειλίχια και χριστιανικά!
Ο εν λόγω… διάβολος, κατά την SVR έχει την εμμονή να εξοστρακίσει την ρωσική Ορθοδοξία από τα εδάφη των Βαλτικών χωρών και να εγκαταστήσει στη θέση της τεχνητές δομές, απολύτως ελεγχόμενες από το Φανάρι.
Κατηγορεί δε τον Οικουμενικό Πατριάρχη ότι στηριζόμενος «σε ιδεολογικούς συμμάχους όπως οι τοπικοί εθνικιστές και οι νεοναζί, προσπαθεί να απομακρύνει τις ορθόδοξες εκκλησίες της Λιθουανίας, της Λετονίας και της Εσθονίας, από το πατριαρχείο της Μόσχας».
Η διαμάχη είναι παλιά, ξεκινάει από το 16ο αιώνα αλλά την πρόσφατη επίθεση τροφοδότησε μια απόφαση του Οικουμενικού Πατριάρχη το 2018! Ήταν τότε που ο Οικουμενικός Πατριάρχης χορήγησε αυτοκεφαλία στην εκκλησία της Ουκρανίας. Έκτοτε ο Πούτιν άρχισε να αντιμετωπίζει τον Πατριάρχη ως γεωπολιτικό αντίπαλο, θεωρώντας εργαλείο της Δύσης που απέσπασε την Ουκρανία από την σφαίρα επιρροής του!
Γιατί τώρα η επίθεση; Γιατί η ρωσική εκκλησία δεν είναι απλώς εκκλησία πίστης αλλά έχει μετατραπεί σε βραχίονα ιδεολογικής επιβολής στο εσωτερικό της Ρωσίας και αντίστοιχα σε γεωπολιτικό βραχίονα της εξωτερικής πολιτικής του Πούτιν.
Πολύ περισσότερο που την εισβολή στην Ουκρανία ο Βαρθολομαίος την είχε χαρακτηρίσει ως «ανίερο πόλεμο», ενώ αντίστοιχα ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος, ένθερμος υποστηρικτής της εισβολής, είχε ευλογήσει τα όπλα και τον στρατό της επίθεσης.
Η ρωσική εκκλησία στηρίζει την ιδέα της «παραδοσιακής Ρωσίας». Ευλογεί τις πολιτικές επιλογές της πολιτικής ηγεσίας που προστατεύει την πίστη, και εξ αυτού είναι νόμιμη και ηθική. Επίσης, συνηχεί τις ιδέες του Πούτιν ότι οι Ρώσοι, οι Ουκρανοί και οι Λευκορώσοι ανήκουν στον «Ρωσικό κόσμο». Ομοούσιοι λαοί που - πρέπει να – έχουν ως φυσικό θρησκευτικό κέντρο τη Μόσχα.
Και η Μόσχα ως κέντρο αυτού του κόσμου δικαιούται το πρωτείο να αποτελεί την «Τρίτη Ρώμη» που θα διαφυλάξει την ορθοδοξία έως το τέλος του κόσμου (πρώτη Ρώμη η… ρωμαϊκή, και δεύτερη η Κωνσταντινούπολη).
Εξ αυτού και εφευρίσκει – το θεωρητικής κατασκευής – πρόσχημα να αμφισβητεί το πρωτείο τιμής του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η Κωνσταντινούπολη δεν είναι πλέον πρωτεύουσα αυτοκρατορίας, οπότε το κέντρο της ορθοδοξίας πρέπει να μεταφερθεί στο ισχυρότερο των χριστιανικών κρατών.
Σε μας, παρότι οι Έλληνες είμαστε πιστοί στην πλειοψηφία μας ως λαός, ακούγονται αστεία, γιατί παράλληλα είμαστε και αρκετά κοσμικοί, ώστε να έχουμε απογαλακτιστεί από παραδόσεις ανεπίκαιρες με την εποχή. Για τη ρωσική κοινωνία, που λόγω κομμουνιστικών δεκαετιών, βρίσκεται σε πρωθύστερη θρησκευτική φάση, αυτά είναι ουσιώδη.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Πούτιν την εισβολή στην Ουκρανία δεν την δικαιολόγησε ως αποτροπή ένταξής της στο ΝΑΤΟ (που θα ήταν εάν επιχείρημα επιδεχόμενο συζήτησης). Τα περί ΝΑΤΟ έγιναν αργότερα αντικείμενο συζήτησης στη Δύση. Στην ομιλία του πριν την επίθεση, εστίασε στην άρνηση να αποδεχθεί την ύπαρξη του Ουκρανικού λαού ως ξεχωριστού έθνους. Η Ουκρανία ανήκε στον «ρωσικό κόσμο» ως αναπόσπαστο τμήμα του.
Ο «ρωσικός κόσμος» διευρύνεται πέραν των γεωγραφικών συνόρων της Ρωσίας. Επεκτείνεται όπου υπάρχει ορθοδοξία, ρωσικός πολιτισμός και κοινή ιστορία. Γι’ αυτό και μέσω της εκκλησίας στηρίζει φιλορωσικά δίκτυα στην Ανατολική Ευρώπη, τα Βαλκάνια, και την Αφρική.
Η χώρα μας έχει το μερτικό μας, αφού για τη διείσδυση και εμπέδωση του ρωσικού κόσμου, χρησιμοποιεί ως λόγχη το Άγιο Όρος. Το 2016 ο Πούτιν το επισκέφθηκε επ’ ευκαιρία της χιλιόχρονης ρωσικής παρουσίας σε αυτό. Παρουσίασε τη Ρωσία ως προστάτη της Ορθοδοξίας και τον εαυτό του ως ηγέτη του ορθόδοξου κόσμου.
Εκείνο που εκπέμπουν οι αδιανόητες κατηγορίες κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη, είναι η ένδειξη ότι η Ρωσία χάνει άξονες γεωπολιτικής επιρροής (πχ Συρία, Ιράν, Βαλτικές χώρες, πολεμική δυστοκία στην Ουκρανία ,κ.α.). Με την σκληρότητα της επίθεσης επιχειρεί αφενός εσωτερική συσπείρωση, αφετέρου εκφοβισμό των υπολοίπων ορθοδόξων εκκλησιών και τόνωση ηθικού στους ρωσόφιλους πιστούς τους.
Αυτά εν αγαστή αρμονία θρησκευτικής και πολιτικής ηγεσίας που χρησιμοποιούν την ίδια γλώσσα για τη Δύση, την Ουκρανία και τις Βαλτικές χώρες. Είναι χώρες ηθικής παρακμής που έχουν απωλέσει τα υψηλά στάνταρ, το ήθος και το έθος, της χριστιανοσύνης.
