Πραγματικά δεν έχουν τέλος οι παραλείψεις/συγκαλύψεις (ή/και εξωραϊσμένες/παραποιημένες παρουσιάσεις) μη αρεστών γεγονότων από τον συγγραφέα της Ιθάκης. Συνεχίζω από εκεί που μείναμε χθες…
Πέμπτον, μπορεί στο βιβλίο σήμερα να απαξιώνει, σχεδόν να γελοιοποιεί τον, αρχικά όχι απλώς υπουργό του αλλά ατύπως συγκυβερνήτη του, Παναγιώτη Λαφαζάνη – εμφανίζοντάς τον ως έχοντα τόση σχέση με την πραγματικότητα όση ο σημερινός Αμερικανός πρόεδρος με την πολιτική ηθική ή ο Ρώσος ομόλογός του με τη δημοκρατία – αλλά…
Ευσχήμως παραλείπει να αναφέρει πως, προ των εκλογών του Γενάρη του 2015, ο ισχυρότερος μετά τον ίδιο εσωκομματικός πόλος του ΣΥΡΙΖΑ εκδίπλωνε αναλυτικά την ιδεολογικοπολιτική του φιλοσοφία με τακτική αρθρογραφία στα «Νέα». Όπου το άλλοτε ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ εκθείαζε την ταγμένη στην υπηρεσία ανώτερων σκοπών «πολιτική βία»!
Έκτον, την ύπαρξη στην κυβέρνηση του υπουργού, αρμόδιας μάλιστα για το δημόσιο ταμείο, η οποία μάλλον για την ιδιωτική ευπραγία της φάνηκε να ενδιαφέρεται. Αφού, όταν οι κοινοί θνητοί λόγω των κεφαλαιουχικών ελέγχων – των οποίων δημόσια υπεραμυνόταν – έχασαν την πρόσβαση στις θυρίδες και τις οικονομίες τους, αυτή είχε, προφανώς επωφεληθείσα «εσωτερικής πληροφόρησης», φροντίσει για την έγκαιρη απόσυρση από τη θυρίδα των οικογενειακών οικονομιών…
Έβδομον, ενώ αναφέρεται στο έργο που – υποτίθεται πως – έκανε η κυβέρνησή του στην παιδεία, δεν υπάρχει ούτε λέξη για την άνευ οιασδήποτε αξιολόγησης, δολοφονική της αξιοκρατίας, μαζική αναβάθμιση όλων των ΤΕΙ σε πανεπιστήμια.
Όγδοον, ανάλογα για τη Δικαιοσύνη και τη σωφρονιστική πολιτική της κυβέρνησής του: Εξαίρονται τα ανθρωπιστικά κίνητρα της μεταρρύθμισης Παρασκευόπουλου, χωρίς λέξη για τη μαζική, χωρίς καμία εξατομικευμένη αξιολόγηση της επικινδυνότητας των επωφελούμενων, αποφυλάκιση εγκληματιών, αρκετοί εκ των οποίων αποδείχτηκε στη συνέχεια πως κινούνταν στους κόλπους της κοινωνίας ως απασφαλισμένη ωρολογιακή βόμβα. Κάτι που θα έπρεπε τουλάχιστον να τον έχει κάνει να θυμηθεί το σοφό δόγμα «ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις»…
Τώρα, πάντων τούτων επισημαινομένων, έχει ίσως μικρότερη σημασία η ανάδειξη άλλων παρασιωπήσεών του. Π.χ. του βρώμικου και τρομοκρατικού των αντιφρονούντων ρόλου που έπαιζαν τα σιτιζόμενα με δημόσιο χρήμα συριζαίικα τρολ… («Δίνουν τη μάχη του διαδικτύου», είχε πει στον Σταύρο Θεοδωράκη, αλλά στο βιβλίο το ξεχνάει…) Των αντιρρήσεων που εξέφρασαν για την προκήρυξη του δημοψηφίσματος ακόμη και υπουργοί (π.χ. Πανούσης)... Της μεθόδευσης δια της οποίας – επιλέγοντας ένα μόνο εκ των προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων – ώθησε στην υπηρεσιακή πρωθυπουργία τη Βασιλική Θάνου.
Την οποία, την επομένη της αφυπηρέτησής της, προσέλαβε ως επικεφαλής των νομικών υπηρεσιών του γραφείου του – πριν την προωθήσει στη συνέχεια σε προεδρία ανεξάρτητης αρχής – ενώ αυτή υπήρξε η μόνη νομικός της χώρας που είχε υποστηρίξει ότι, όταν το Σύνταγμα σε σχέση με τη συνταξιοδότηση των δικαστικών λειτουργών λέει «αποχωρούν υποχρεωτικώς», εννοεί «δύνανται προαιρετικώς να αποχωρήσουν»… (Ενώ αντιθέτως είναι κατανοητή η μη αναφορά στις αναρίθμητες αναιρέσεις που άσκησε η επιλεγείσα από τον ίδιο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ξένη Δημητρίου, στις αθωώσεις του Ανδρέα Γεωργίου: Με τόσο ανεξάρτητη Δικαιοσύνη πώς να αναφερθεί σε ενέργειές της, που απλώς έτυχε να ευνοούν τον Κώστα Καραμανλή, για την ιδιαίτερα «τρυφερή» αντιμετώπιση του οποίου επίσης ουδεμία εξήγηση παρέχεται…)
Βέβαια, πρέπει να είμαστε δίκαιοι με τον πρώην ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχουν και παρασιωπήσεις τις οποίες κάνει από προφανή σεμνότητα. Για παράδειγμα: Σαφώς υπαινίσσεται πως ο πατέρας του εδικαιούτο να διεκδικήσει «αμοιβή», δηλαδή πολιτικό αξίωμα, λόγω πολιτικής τοποθέτησης και αντιστασιακής δράσης: «ΠΑΡΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ και την πολιτική του τοποθέτηση στην προοδευτική παράταξη, δεν ζήτησε καμία ανταμοιβή», τονίζεται (σελ. 547…) Προφανώς τιμά τον συγγραφέα η, ασφαλώς εκ συστολής, μη αναφορά στις πατρικές πράξεις αντιδικτατορικής αντίστασης, που θα δικαιολογούσαν τη διεκδίκηση επιβράβευσης…
A suivre…
