Τελικά, συνέβη αυτό που είχαμε εκτιμήσει (Liberal 11/12) ότι: «η υποψηφιότητα Πιερρακάκη έχει ελπίδες και πιθανότητες να ευοδωθεί σε μία φάση όπου γίνεται ολοένα πιο σαφές ότι είναι πολύ δύσκολο να ασκείς μία ορθολογική οικονομική πολιτική και πάρα πολύ εύκολο να μοιράζεις τα χρήματα των επόμενων γενεών. Άρα χρειάζεσαι ανθρώπους οι οποίοι να αντιλαμβάνονται αυτήν την προτεραιότητα».
Στη φράση αυτή περικλείονται το μεγαλύτερο μέρος των δυσκολιών που έχει να αντιμετωπίσει η οικονομική πολιτική στην Ευρωζώνη. Σε αυτές θα πρέπει να προστεθούν το πρόβλημα της Ουκρανίας που έχει απορροφήσει μέχρι σήμερα 200 δισ. ευρώ, ευρωπαϊκά χρήματα, η διαχείριση των παγωμένων, στο Βέλγιο, Ρωσικών κεφαλαίων, ο επαναπροσανατολισμός των Ευρωπαϊκών πόρων προς την άμυνα και την ανθεκτικότητα αλλά και η συγκεκριμενοποίηση των στόχων των κεντρικά προερχόμενων διαρθρωτικών κεφαλαίων προς την ενίσχυση της Ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας και ασφάλειας.
Όταν τα βάλετε αυτά όλα μαζί, έστω και εάν τα ιεραρχήσετε κατά σειρά σπουδαιότητας, θα αντιληφθείτε πόσο δύσκολη είναι η χάραξη μίας επιτυχημένης ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής... Ιδίως όταν στα δυτικά σου έχεις μία πολιτική αντίληψη που είναι σαφές ότι θα επιθυμούσε μία αποδιαρθρωμένη Ευρωπαϊκή Ένωση, ανατολικά σου μία πυρηνική δύναμη με στρατηγικούς στόχους που αρνούνται το μεταπολεμικό «status quo» και στο βάθος της Ανατολής δύο τεράστιες οικονομικές δυνάμεις (Κίνα, Ινδία) που θεωρούν (φυσικό) ότι θα πρέπει να συνεργάζεσαι μαζί τους προς όφελος των πολιτών τους.
Το Eurogroup και ειδικότερα ο Πρόεδρός του (κ. Πιερρακάκης) δεν θα λύσει από μόνο του όλα αυτά τα θέματα αλλά στον οδικό χάρτη αντιμετώπισής τους θα πρέπει να διαχειριστεί πολιτικές διαφορές μεταξύ των κρατών – μελών, να προτείνει συμβιβαστικές λύσεις για δημοσιονομικά, οικονομικά και χρηματοοικονομικά θέματα, να παρουσιάζει τις κοινές θέσεις των μελών με τους άλλους διεθνείς οργανισμούς και εταίρους διαμορφώνοντας τις σχέσεις Επιτροπής και Ευρωκοινοβουλίου, να συντονίζει την οικονομική πολιτική με την ΕΚΤ και το ESM (που μπορεί και να προεδρεύει) στα κρίσιμα θέματα δημιουργικής καταστροφής που θα βιώσουμε.
Και όλα αυτά υπό συνθήκες κανονικότητας έστω και σαν αυτές που ζούμε σήμερα (που δεν είναι καθόλου κανονικές πάντως).
Ειδικότερα για την Ελλάδα είναι μια ιδιαίτερα σημαντική χρονική στιγμή. Τα ευρωπαϊκά διαρθρωτικά κεφάλαια οδεύουν προς αναδιοργάνωση και αυτό είναι κρίσιμα σημαντικό διότι τα μεγάλα θέματα, που περιγράψαμε στην αρχή, απαιτούν πόρους για την αντιμετώπισή τους, και οι μικρές χώρες μπορεί να συνθλιβούνε από την ανταγωνιστικότητα διάθεσής τους. Έχει συμβεί στο παρελθόν, μπορεί να συμβεί και τώρα.
Συνεπώς, η εκλογή Πιερρακάκη έχει εξαιρετικά σημαντικές διαστάσεις και για τον ίδιο (νέος με αντοχές) και για τη χώρα. Ένα είναι όμως βέβαιο: Η Ευρώπη, σε πείσμα των μεγάλων ανταγωνιστών της, βρίσκεται σε δημιουργική κίνηση, μεταμορφώνεται, όταν εναποθέτει ευθύνες σε μόλις δέκα χρόνια πριν, «μαύρο πρόβατό» της. Και αυτό το κάνει με τόλμη, ορθολογισμό και ηθικές γραμμές που υπόσχονται καλύτερο μέλλον.
Ο Παναγιώτης Ε. Πετράκης είναι Ομότιμος Καθηγητής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών ΕΚΠΑ, Γ. Βασίλης MPhil στην Οικονομική Επιστήμη - Οι απόψεις που διατυπώνονται δεν αποτελούν απόψεις του ΚΕΠΕ
