Κάποιοι, λίγοι πλέον, ερμηνεύουν ως «συντηρητικοποίηση» το γεγονός ότι η κοινωνία έχει πάψει να είναι ανεκτική απέναντι στον ανέξοδο αριστερισμό. Οι ίδιοι βλέπουν τα επεισόδια με τα ΜΑΤ μετά από τα φοιτητικά πάρτι στις πανεπιστημιακές σχολές, ως «τελετές μύησης» στην εξέγερση. Άλλοι βέβαια τα θεωρούν θεατρικά σκετς ανεύθυνης επαναστατικότητας, η οποία θρέφεται διαχρονικά από την ατιμωρησία.
Νεαροί αντιεξουσιαστές, με την συνδρομή εξωπανεπιστημιακών ομοϊδεατών τους εισέρχονται στις σχολές και παράλληλα με τη διασκέδαση ξοδεύουν την ώρα τους φτιάχνοντας βόμβες μολότοφ, με σκοπό να συγκρουστούν «με τους μπάτσους» εξερχόμενοι της σχολής.
Χωρίς κανένα αίτημα, χωρίς ουσιώδη λόγο, απλά και μόνο για την ικανοποίηση της σύγκρουσης, και με την ψευδαίσθηση ότι κηρύσσουν πόλεμο στην εξουσία. Μερικοί εξ αυτών τις Κυριακές βρίσκονται στα γήπεδα, όπου κάνουν άλλου είδους σαματά.
Έτσι έγινε και χθες τα ξημερώματα στο ΑΠΘ. Ενώ γινόταν πάρτι, βγήκαν από την σχολή, επιτέθηκαν στους αστυνομικούς τραυματίζοντας έναν, έβαλαν φωτιές σε κάδους ενώ έκαψαν αυτοκίνητα άσχετων πολιτών. Μετά τα επεισόδια βρέθηκαν έξω από το ΑΠΘ ναρκωτικά, μολότοφ, κοντάρια και αντιασφυξιογόνες μάσκες.
Δεν ήταν η πρώτη φορά. Παρόμοια περιστατικά έχουν συμβεί και τα προηγούμενα χρόνια, αφού το συγκεκριμένο πάρτι γίνεται κάθε χρόνο και συνήθως τα… μεθεόρτια είναι η σύγκρουση με την αστυνομία. Η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης χαρακτηρίζει το ΑΠΘ «ξέφραγο αμπέλι».
Έχουν συμβεί και στην Αθήνα στην Πολυτεχνειούπολη, με ρίψεις μολότοφ, χημικά, τραυματισμούς αστυνομικών. Το ίδιο στο πανεπιστήμιο Κρήτης, στο Ρέθυμνο και το Ηράκλειο, όπως και σε πανεπιστημιακές σχολές της Πάτρας και των Ιωαννίνων.
Και δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Συμβαίνει, αλλά σε αραιά διαστήματα, στη Γαλλία (Σορβόννη, Ναντέρ), στην Ιταλία (πανεπιστήμια Ρώμης, Μπολόνιας), όπως και στην Ισπανία. Ακόμη πιο σπάνια σε Γερμανία και Ολλανδία - ο μεσογειακός νότος φαίνεται πιο θερμόαιμος σε αυτά, αλλά πουθενά οι συγκρούσεις δεν έχουν την συχνότητα και τη βιαιότητα της Ελλάδας.
Προφανώς, γιατί εκεί επιβάλλονται τιμωρίες, ενώ εδώ κυριαρχεί πνεύμα υπερπολιτικοποίησης στα πάντα (π.χ. στο δυστύχημα των τρένων στην Ισπανία δεν ακολούθησε η εγχώρια πολιτική αναταραχή με τα Τέμπη).
Από την αστυνομία προσήχθησαν 313 άτομα, αλλά αφέθηκαν ελεύθερα αφού δεν προέκυψε καμιά σχέση με τα επεισόδια. Όλοι τους άλλωστε συνεργάστηκαν για τη λήψη αποτυπωμάτων.
Το υπουργείο Παιδείας ζητά άμεση και πλήρη ενημέρωση από τις Πρυτανικές Αρχές. Να αποτυπώσουν εντός 48 ωρών τις ενέργειες που έγιναν από την πλευρά τους αλλά και τις ενέργειες που έπονται σύμφωνα με τον -αυστηρό- νόμο 5224/25».
Σημειωτέον ότι ο νόμος περιλαμβάνει μεταξύ άλλων ενίσχυση των μονάδων ασφαλείας, διαχείριση καταλήψεων, αίτημα στην ΕΛ.ΑΣ για επέμβαση κ.α. Στόχος του νόμου είναι αφενός να λειτουργούν απρόσκοπτα τα ΑΕΙ, αφετέρου να προστατεύεται η περιουσία και η ανασφάλεια των φοιτητών και του προσωπικού.
Η αντιπολίτευση (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΠΑΣΠ), και φυσικά οι αριστερίστικες φοιτητικές παρατάξεις, είδαν στο νόμο… «Στρατοπεδοποίηση» των πανεπιστημίων και περιορισμό του ακαδημαϊκού ασύλου (και μετά αναρωτιούνται τι έχουν τα έρμα - τα ψηφαλάκια - και ψοφάνε…).
Ενδεικτικά, στις έρευνες των δύο τελευταίων χρόνων, η πλειοψηφία της κοινωνίας αντιδρά στα επεισόδια και τις καταλήψεις ενώ τάσσεται υπέρ των μέτρων ασφαλείας (61% στην Prorata, 55-60% στην Alco, συμφωνία κατά 70% στην επέμβαση της αστυνομίας κατά την MRB, ενώ 60% εκφράζει ανησυχία για επεισόδια και ζητά μέτρα, κατά τη Metron Analysis).
Το υπουργείο ρωτά επίσης αν ήταν εις γνώση των οργάνων του Πανεπιστημίου η διενέργεια της εκδήλωσης, εάν υπήρξε αίτημα και σχετική άδεια (το πανεπιστήμιο απάντησε ότι δεν είχε δώσει άδεια), τον ρόλο της εταιρείας φύλαξης του Πανεπιστήμιου (φρουρείται από εταιρία Security), τα ακριβή περιστατικά, και εάν και σε ποιο βαθμό τελέστηκαν παράνομες πράξεις ή καταστροφές εντός πανεπιστημιακών χώρων.
Αυτά θεωρητική σημασία έχουν. Του χρόνου θα ξαναγίνουν τα ίδια, όσο υπάρχει ατιμωρησία.
