Διαβάζω για την απόφαση του Αρείου Πάγου, δηλαδή του ανωτάτου -όχι διοικητικού- δικαστηρίου της Ελλάδας και δεν καταλαβαίνω. Προφανώς, ούτε κάθε οικονομολόγος που παρακολούθησε στοιχειωδώς τις παραδόσεις των καθηγητών του.
Η απόφαση αφορά στα απλήρωτα δάνεια όσων πρόλαβαν να ενταχθούν στις ρυθμίσεις τις οποίες είχε νομοθετήσει η πρώτη υπουργός Ανάπτυξης της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου.
Η κυρία Λούκα Κατσέλη, που ονοματοδότησε το νομικό πλαίσιο προστασίας (Ν. 3869/2010) ανθρώπων που δεν πλήρωσαν τα δάνειά τους, επειδή κατά δήλωσή τους, δεν μπορούσαν να πληρώσουν τα δάνειά τους (προτού μάλιστα μπούμε στα βαθιά νερά της μεγάλης δημοσιονομικής κρίσης) εξήγησε ότι η απόφαση (την οποία δεν την έχει δει ακόμη κανείς) είναι «σημαντική και δίκαιη (...) δεδομένης της κερδοφορίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των περιορισμένων ωφελειών που θα προέκυπταν, μια απόφαση που θα δικαίωνε τις Τράπεζες και τους διαχειριστές δανείων θα αποτελούσε μια ακόμα πράξη άδικης αναδιανομής εισοδήματος από τα πιο ευάλωτα νοικοκυριά στις Τράπεζες και τα funds».
Κατανοώ ότι δεν πρόκειται για απόφαση που ρυθμίζει το δίκαιο των συναλλαγών, εν προκειμένω των τραπεζικών δανείων, αλλά μια απόφαση κοινωνικού περιεχομένου, που υποχρεώνει το κράτος να πληρώσει όσα δεν είναι σε θέση να πληρώσουν οι ευάλωτοι συμπολίτες μας που έτυχαν της σχετικής προστασίας.
Δεν θα υπεισέλθω στον λαϊκισμό ότι θα πληρώσουμε εμείς οι υπόλοιποι φορολογούμενοι όσα δεν θα πληρώσουν οι συμπολίτες μας. Οι οποίοι άλλωστε, αφού είναι ευάλωτοι προφανώς δεν συμμετέχουν το ίδιο με εμάς στα κοινά βάρη. Ο Άρειος Πάγος έχει κάθε δικαιοδοσία να αποδώσει δικαιοσύνη όπως την αντιλαμβάνεται, ανεξαρτήτως τόσο των επιπτώσεων επί του δημόσιου ταμείου όσο και των χρηματικών κινδύνων που μπορεί, να προκύψουν και τους οποίους θα αντιμετωπίσει προφανώς ο φορολογούμενος.
Υπενθυμίζω ότι με απόφαση της Βουλής, δάνεια πολλών δισεκατομμυρίων μεταφέρθηκαν από τις τράπεζες σε διαχειριστές κινδύνων απώλειας κεφαλαίου, τα περίφημα funds, προκειμένου να διαγραφούν από τα βιβλία των τραπεζών.
Αυτό που με έχει αφήσει άναυδο, είναι ο τρόπος υπολογισμού των τόκων του δανείου. Πρακτικά οι τόκοι διαγράφονται και στη θέση τους μπαίνει ένα, μάλλον μικρό, ποσό για την τραπεζική εξυπηρέτηση.
Γνωρίζαμε ότι πολλά δικαστήρια είχαν περικόψει το αρχικό ποσό του δανείου: δίκαιο. Γνωρίζαμε ότι το νέο ποσό του πάντοτε υποθηκευμένου δανείου ορίστηκε με βάση την εμπορική τιμή των ίδιων αυτών ακινήτων, όπως αυτές είχαν διαμορφωθεί την περίοδο 2014 - 2018. Δηλαδή την εποχή που είχαν κατακρημνιστεί οι τιμές των ακινήτων. Άρα το ποσό ήταν μικρότερο του αρχικού δανείου. Όφελος για τους ευάλωτους, άρα «δίκαιο». Γνωρίζαμε ότι τα δικαστήρια είχαν ορίσει νέα διάρκεια των δανείων, μια εικοσαετία, δηλαδή μακρότερο διάστημα αποπληρωμής. Δίκαιο κι αυτό. Γνωρίζαμε επίσης ότι οι δικαστές είχαν ορίσει μικρή δόση, ώστε να μπορεί ο συμπολίτης να την πληρώνει μέχρι να αποπληρώσει το δάνειο. Δίκαιο κι αυτό.
Αυτό που δεν γνωρίζαμε -και έχω την εντύπωση πως ούτε τώρα το γνωρίζουμε- είναι ο τρόπος υπολογισμού των τόκων επί του νέου «δίκαιου» δανείου.
Έχουμε μόνον δημοσιογραφικές πληροφορίες. Ανεπίσημες. Υποθέτω όμως ότι πρόκειται για δικαστικές και δικηγορικές πηγές, αφού και οι δύο πλευρές είχαν κάθε λόγω τέτοια νίκη επί των «απαισίων τραπεζών».
Σύμφωνα με αυτές λοιπόν, ο τόκος υπολογίζεται ξεχωριστά σε κάθε μια από τις 240 δόσεις (20 χρόνια) και όχι όπως είναι ο κανόνας ως τοκοχρεωλυτική δόση ενυπόθηκου δανείου. Κατανοώ τη λογική της ισομοιρασμένης δόσης, δηλαδή ενός σταθερού ποσού για όλη τη διάρκεια εξόφλησης του δανείου.
Όμως, στα παραδείγματα που παρατέθηκαν από τηλεοράσεως, αντί να υπολογίζεται η δόση επί του δανείου, υπολογίζεται επί καθεμίας δόσης του ποσού που δανείστηκε ο «ευάλωτος» ως να μην υπήρχε επιτόκιο. Δηλαδή ένα άτοκο δάνειο. Προφανώς η διαφορά είναι εντυπωσιακή, αφού σημαίνει πως κάποιοι μεταξύ μας είναι τόσο τυχεροί (μες στην ατυχία τους) ώστε να μην πληρώσουν περισσότερο από 3.500 ευρώ, για να αποκτήσουν ακίνητο των 100.000 το οποίο τους το κούρεψε ο πρωτοδίκης στις 70.000 και τώρα μπορούν πουλήσουν πάνω από 150.000 ευρώ!
Αυτό που «ανακάλυψε» ο ελληνικός Άρειος Πάγος, αν ευσταθούν οι πληροφορίες, είναι παγκοσμίως σημαντικό και πρωτότυπο. Πρακτικώς καταργεί την έννοια του δανείου, καταργεί την έννοια του επιτοκίου, καταργεί τις τράπεζες και, τελικά, καταργεί όχι μόνον τον καπιταλισμό αλλά και όσα άλλα οικονομικά συστήματα δούλεψαν μετά την ανακάλυψη ότι ο τόκος επί των δανεικών είναι το εργαλείο ανάπτυξης και πλούτου των Εθνών.
Υποθέτω ότι μεταξύ των δικαστών του Αρείου Πάγου υπάρχουν πολλοί που έχουν μελετήσει Αριστοτέλη, είτε πολλοί, κρυφοί βεβαίως, πιστοί του Ισλάμ.
