Στο χωριό μου το λένε κι αλλιώς. Όποιος κατουράει στη θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι. Όταν κάποιος φωτογραφίζεται να υπογράφει στο τραπέζι του Προεδρικού Μεγάρου, καταχαρούμενος που κάποτε στον τάφο του θα γράψουν «ενθάδε κείται ο δείνα, διατελέσας υπουργός», θα πρέπει να ξέρει ότι εκεί δεν μπήκε για χαβαλέ και ταρατατζούμ. Μπήκε για να δουλέψει. Ότι ο πρωθυπουργός δεν τον διόρισε υπουργάρα για να συντηρήσει τα κακώς κείμενα, αλλά για να τα διορθώσει. Δεν του έδωσε εντολή «άστα όπως τα βρήκες», αλλά «σουλούπωσέ τα».
Ειδικά ο σημερινός πρωθυπουργός που ουκ ολίγες φορές έχει αποδείξει ότι δεν φοβάται τις αλλαγές, ούτε τρέμει τις ανατροπές, ούτε υπερ-υπολογίζει το πολιτικό κόστος. Εδώ τόλμησε να συγκρουστεί με τα μιλιούνια των δημοσίων υπαλλήλων για την αξιολόγηση και με τις ιδεοληψίες πενήντα χρόνων για τα πανεπιστήμια, θα κώλωνε να βάλει σε μια τάξη τον ΟΠΕΚΕΠΕ; Και μάλιστα το 2019 και το 2020, που είχε έρθει με φούρια κι έκανε ό,τι ήθελε; Θα δίσταζε να δυσαρεστήσει 10 ή 20.000 αγρότες που τότε είχαν 35 στρέμματα και δήλωναν 40 ή είχαν 1.000 πρόβατα και δήλωναν 1.100;
Ναι, αλλά όταν δεν το καυτηριάσεις στην αρχή, αυτό ξεχειλώνει ανεξέλεγκτα και τελικά παίρνει την μορφή καθολικότητας. Αυτό πληρώνει σήμερα ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του. Καλά να πάθουν. Οι κυβερνήσεις υπάρχουν για να σπάνε αυγά, όχι για να τα κλωσάνε μακαρίως. Διότι τότε, κάποια στιγμή ανακαλύπτουν ότι από τα σπασμένα τσόφλια κάτω απ’ την κοιλιά τους, δεν ξεπροβάλλουν άκακα κοτοπουλάκια αλλά φίδια που δαγκώνουν. Ε τώρα, ήρθαν τα φιδάκια μέσω ευρωπαϊκής εισαγγελίας κι άντε να τα βγάλει πέρα ο Κυριάκος.
Ξέρω τον αντίλογο. Άλλο η παρανομία κι άλλο η μεσολάβηση ενός βουλευτή προς την διοίκηση για να αντιμετωπίσει τις καθυστερήσεις ή την σχολαστικότητα της γραφειοκρατίας. Ξέρω επίσης ότι η ευρωπαϊκή αρχή τα 'κανε όλα έναν αχταρμά, με αποτέλεσμα να διασύρει όποιον πολιτικό έκανε έστω και ένα αθώο τηλέφωνο στους επικεφαλείς του ΟΠΕΚΕΠΕ. Αλλά αυτό δεν αναιρεί την υπαρκτή και γενικευμένη παρατυπία και παρανομία που υπήρχε στον τομέα των αγροτικών επιδοτήσεων, την οποία οι πολιτικοί υπεύθυνοι για την γεωργοκτηνοτροφία έκαναν ότι δεν έβλεπαν. Να τα λέμε αυτά.
Θα πείτε ότι έτσι είναι η πολιτική των κυβερνήσεων. Καμιά δεν λύνει όλα τα προβλήματα. Αλλού πετυχαίνει και αλλού αποτυγχάνει, σημασία έχει ο τελικός απολογισμός να είναι θετικός. Εντάξει, αλλά εδώ δεν προσπάθησαν καν. Την ίδια περίοδο, σε άλλους τομείς η ίδια κυβέρνηση άλλαζε συθέμελα το κράτος και σε άλλους (σαν το ΟΠΕΚΕΠΕ ας πούμε) αγρόν ηγόραζε και ζεύγη βοών πέντε. Υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, πρόεδροι και αντιπρόεδροι, απέφευγαν να ακουμπήσουν ένα θέμα που κουβεντιαζόταν σ’ όλα τα καφενεία της χώρας. Ε τώρα, τους ακουμπά αυτό.
Όποιος δεν δρα, πληρώνει το κόστος της αδράνειας. Όποιος δεν αλλάζει πράγματα, τα ανέγγιχτα στο τέλος τον πλακώνουν. Όποιος δεν μεταρρυθμίζει, γίνεται ένα με κείνους που δεν θέλουν να μεταρρυθμιστούν. Όποιος φοβάται να συγκρουστεί, καταλήγει ο ίδιος με στραπατσαρισμένη φάτσα. Προς γνώσιν όλα αυτά…
