Φαίνεται πως η ΕΥΠ ή οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία δεν παρακολουθούσε τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, αλλά συγκεκριμένα στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ ή το τηλεφωνικό κέντρο του. (Βέβαια, σε τέτοιες σκοτεινές υποθέσεις εμείς οι «απ έξω» δε γνωρίζουμε τα γεγονότα, απλώς τα πιθανολογούμε με βάση τη λογική). Έτσι, έπεσε επάνω στα συγκεκριμένα ονόματα των βουλευτών που σήμερα βρίσκονται υπό κατηγορία. Δε γνωρίζουμε αν οι παρακολουθούντες έπεσαν και σε άλλα ονόματα βουλευτών άλλων κομμάτων και τα προσπέρασαν, αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Όπως επίσης είναι ερευνητέο πότε ξεκίνησαν οι επισυνδέσεις. Πριν ή μετά την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (1/6/2021); Έχει τη σημασία του και αυτό.
Εκείνο που θέλω να επισημάνω είναι πως όλο αυτό το σκηνικό των παρακολουθήσεων στήθηκε επί κυβερνήσεως της Νέας Δημοκρατίας, με μια ΕΥΠ που τελούσε υπό τον έλεγχο του Μεγάρου Μαξίμου. Το ερώτημά μου είναι: δε βρέθηκε ένας άνθρωπος από τη συγκεκριμένη υπηρεσία να ενημερώσει την κυβέρνηση ώστε αυτή να προφυλάξει τους βουλευτές της για να μην εκτεθούν σε πράξεις παράτυπες ή παράνομες; Ή μήπως η παρακολούθηση του ΟΠΕΚΕΠΕ έγινε από άλλη υπηρεσία; Και αν ναι, η ίδια απορία και πάλι ισχύει.
Πάντως, το δια ταύτα συνοψίζεται σε ένα συμπέρασμα: οι κυβερνώντες πιάστηκαν στον ύπνο είτε λόγω ανεπάρκειας είτε λόγω εφησυχασμού και μακαριότητας. Και σήμερα πληρώνουν το πολιτικό αντίτιμο του ύπνου τους.
Και δύο κουβέντες για τους φίλους μου του ΠΑΣΟΚ.
Θυμήθηκα πως υπήρχε ένα Γραφείο Αλληλεγγύης που στεγαζόταν στα κεντρικά του ΠΑΣΟΚ και είχε επικεφαλής τον Μιχάλη Καρχιμάκη. Ιδρύθηκε επί Α. Παπανδρέου, συνέχισε να λειτουργεί και επί Σημίτη. Ο σκοπός του ήταν να διεκπεραιώνει αιτήματα των μελών του ΠΑΣΟΚ με τη Δημόσια Διοίκηση, αυτό δηλαδή που αποκαλούμε πελατειακές ρυθμίσεις, δηλαδή ρουσφέτια. Το γράφω αυτό για να μη μας παριστάνουν σήμερα τις άσπιλες παρθένες.
Όπως μου έλεγε στέλεχος του σημερινού ΠΑΣΟΚ, τότε, όταν ήταν υπουργός, δεχόταν και έκανε χιλιάδες τηλεφωνήματα με αντικείμενο παρόμοιο με αυτό που διώκονται βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας σήμερα. «Απλώς τότε, όλα αυτά θεωρούνταν φυσιολογικά».
Όλα τα παραπάνω δεν αναιρούν το πολιτικό γεγονός πως οι Νεοδημοκράτες πιάστηκαν με τη γίδα στην πλάτη και ούτε αποτελούν απόπειρα ενός βλακώδους συμψηφισμού. Στο φινάλε το ΠΑΣΟΚ πλήρωσε και για αυτές τις αμαρτίες του. Όταν σταμάτησε - λόγω μνημονίου - να ρουσφετολογεί, κατέρρευσε. Δεν ήταν ο αποκλειστικός λόγος, αλλά ένας από τους βασικούς.
ΥΓ. Επαναλαμβάνω για μια ακόμα φορά το λάθος της κυβέρνησης να μην παραδώσει στον ίδιον τον Ν. Ανδρουλάκη τον φάκελο της παρακολούθησής του, πολύ δε περισσότερο καθώς υπήρχε και σχετική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Δεν είχε να φοβηθεί τίποτα. Η δημοσιοποίηση των λόγων θα αφορούσε πλέον τον παρακολουθούμενο.
