Η συζήτηση περί το Διεθνές Δίκαιο – με αφορμή τον ανορθόδοξο τρόπο σύλληψης του Βενεζουελανού δικτάτορα Μαδούρο – κινείται μεταξύ υποκρισίας και άγνοιας. Και μπορεί στην Ελλάδα να μην είναι η πρώτη φορά που η αντιπολίτευση επιδεικνύει επιλεκτικές ευαισθησίες, τίποτε όμως δεν θα είχε συμβεί αν το Διεθνές Ποινικό Δίκαιο είχε εκδώσει ένταλμα σύλληψης του Μαδούρο. Αλλά το ΔΠΔ έπεσε στην παγίδα της κουνιάδας του γενικού εισαγγελέα Καρίμ Χαν!
Με τον ΟΗΕ και την Διεθνή Αμνηστία να καταγγέλλουν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, με την παγκόσμια κοινότητα να μην αναγνωρίζει τις νοθευμένες εκλογές της 28ης Ιουλίου 2024, με την καταστολή στη Βενεζουέλα να ξεπερνά κάθε όριο αγριότητας, με την πρώτη αναφορά στο Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα να ανάγεται στο 2018, οι πραγματικοί υπερασπιστές του Διεθνούς Δικαίου και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αναρωτιούνταν για ποιο λόγο το Δικαστήριο δεν έχει ακόμη εκδώσει ένταλμα σύλληψης του Μαδούρο. Την ώρα που το ίδιο δικαστήριο έβγαλε στο πιτς φυτίλι τα εντάλματα για τον Πούτιν και τον Νετανιάχου!
Η αποκάλυψη έγινε τον Αύγουστο του 2025, αλλά πέρασε στα ψιλά – έτσι κι’ αλλιώς οι υπερασπιστές του τσαβισμού, με πρώτο τον Αλέξη Τσίπρα, πάντοτε αντιμετώπιζαν ως γραφικούς όσους τολμούσαν να μιλήσουν για την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα που μας παρουσίαζαν ως Γη της Επαγγελίας και από την οποία θα μας έφερναν… φτηνό πετρέλαιο!
Τον Αύγουστο του 2025, τα μέλη του Εφετείου του ΔΠΔ κάλεσαν τον Γενικό Εισαγγελέα του Δικαστηρίου Καρίμ Χαν, Βρετανό πακιστανικής καταγωγής, να αυτοεξαιρεθεί από την έρευνα του φακέλου της Βενεζουέλας. Είχε αποκαλυφθεί πως η κουνιάδα του, η Μαλαισιανή δικηγόρος Βενκατεσβάρι Αλαγκέντρα ανήκει στη νομική ομάδα του Μαδούρο!
Βενεζουέλα και ΔΠΔ: Μια πονεμένη ιστορία
Η ιστορία είναι πονεμένη και κρατάει χρόνια.
Η Βενεζουέλα κύρωσε τη Σύμβαση της Ρώμης για τις ρήτρες διεθνούς δικαιοδοσίας το 2000.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 2018, Αργεντινή, Καναδάς, Κολομβία, Χιλή, Παραγουάη και Περού κατέθεσαν αναφορά στο γραφείο του γενικού εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την κατάσταση στη Βενεζουέλα μετά τις 12/2/2014.
Πέρασαν πάνω από τρία χρόνια και στις 3 Νοεμβρίου 2021 το Δικαστήριο ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει σε έρευνα.
Από 1/11/2022 ως 21/3/2023 διεξήχθη η προανάκριση με καταθέσεις θυμάτων.
Στις 21 Απριλίου 2022 το ΔΠΔ έλαβε τις εξηγήσεις της Βενεζουέλας και 14 Αυγούστου 2023 η Βενεζουέλα υπέβαλε ένσταση.
Δέκα ημέρες αργότερα στο Δικαστήριο εμφανίστηκαν τα θύματα με τους δικηγόρους τους.
Στις 7 και 8 Νοεμβρίου 2023 υπήρξε η ακρόαση των Αρχών της Βενεζουέλας και την 1η Απριλίου 2024 οι αιτιάσεις της Βενεζουέλας απορρίφθηκαν.
Στην πραγματικότητα, το έκλωθαν επί πέντε χρόνια! Ο Γενικός Εισαγγελέας Καρίμ Χαν άνοιξε την έρευνα το 2021, υπογράφοντας παραδόξως «Μνημόνιο Συνεργασίας» με τη Βενεζουέλα και (επίσης παραδόξως) ανοίγοντας γραφείο στο Καράκας, προκειμένου (λέει) να παρακολουθήσει την πορεία συμμόρφωσης της χώρας.
Φυσικά, όχι μόνο δεν υπήρξε καμιά συμμόρφωση, αλλά το καθεστώς ενέτεινε την καταστολή.
Έτσι, τον Ιούνιο του 2023 το ΔΠΔ έδωσε εντολή στον εισαγγελέα να επαναλάβει τις έρευνες, καθώς κατά το στάδιο της «συμμόρφωσης» το καθεστώς περιόρισε τις δικές του έρευνες σε δευτεροκλασάτα στελέχη, προστατεύοντας τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους.
Πέρασαν άλλα δύο χρόνια φαινομενικά ανεξήγητης καθυστέρησης και τελικά τον Αύγουστο του 2025 αποκαλύφθηκε η σύγκρουση συμφερόντων, με τον εισαγγελέα να υποχρεώνεται σε αυτοεξαίρεση από την υπόθεση λόγω της συγγενικής σχέσης του με μέλος της νομικής ομάδας του Μαδούρο.
Σημειώνεται ότι λίγο νωρίτερα, τον Μάιο του 2025, είχε τεθεί σε διοικητική άδεια, εξαιτίας μιας έρευνας εις βάρος του για φερόμενη σεξουαλική ανάρμοστη συμπεριφορά, που είχαν διενεργήσει ερευνητές των Ηνωμένων Εθνών.
Το αποτέλεσμα ήταν ο Μαδούρο να συνεχίζει ανενόχλητος την δολοφονική δράση του κατά του καθημαγμένου λαού της Βενεζουέλας επί τουλάχιστον δέκα χρόνια!
Κάτι που θα είχε αποφευχθεί αν δεν υπήρχε αυτή η «καθυστέρηση» και αν υπήρχε ένταλμα σύλληψης βασισμένο στην αναφορά έξι κρατών!
Στο μεταξύ, το Διαμερικανικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει εκδώσει σειρά αποφάσεων, πλην όμως ο αγαπημένος του Τσίπρα κομαντάντε Τσάβες απέσυρε την Βενεζουέλα από την Αμερικανική Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Το 2019, ο πρόεδρος της μεταβατικής κυβέρνησης Γκουαϊδό ανακάλεσε την απόφαση, αλλά μετά ο Μαδούρο ανακοίνωσε πως δεν αναγνωρίζει τις αποφάσεις της μεταβατικής κυβέρνησης – και επομένως ούτε τις αποφάσεις που στο μεταξύ είχε εκδώσει το Διαμερικανικό Δικαστήριο.
Καταγγελίες από ΟΗΕ και Διεθνή Αμνηστία για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας
Εδώ να σημειώσω πως ο Αλέξης Τσίπρας, υμνητής του «παραδείγματος της Βενεζουέλας», είχε μετά τον θάνατο του Τσάβες διαμαρτυρηθεί επειδή «κάποια ΜΜΕ» έγραψαν πως ο Τσάβες ήταν ένας δικτάτορας, λέγοντας πως… δεν γνωρίζει πολλούς δικτάτορες που μέσα σε 14 χρόνια να έχουν κερδίσει… 13 απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις!
Ούτε που του πέρασε από το μυαλό να διερωτηθεί για ποιον λόγο ο Τσάβες χρειάσθηκε να οργανώσει 13 εκλογικές αναμετρήσεις σε 14 χρόνια. Στην πραγματικότητα ο Τσάβες οργάνωνε διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις και δημοψηφίσματα και ψηφοφορίες στη Βουλή, αλλά με μοναδικό στόχο την παράταση της παραμονής του στην εξουσία. Είναι άλλωστε γνωστή η δήλωσή του «αν χάσω τις εκλογές θα κατεβάσω τα τανκς στους δρόμους», το 2008, ενόψει του δημοψηφίσματος για την εξασφάλιση της τρίτης θητείας του. Μετά, ήλθε ο Μαδούρο και τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα.
Στο μεταξύ ΟΗΕ και Διεθνής Αμνηστία εξέδιδαν απανωτές ανακοινώσεις, καταγγέλλοντας εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και ζητώντας επείγοντα μέτρα.
Το 2019, η Ύπατη Αρμοστής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Μισέλ Μπατσελέτ, κατήγγειλε εξαιρετικά υψηλό αριθμό εξωδικαστικών εκτελέσεων (5.287 δολοφονίες μόνο το 2018) και κάλεσε την κυβέρνηση της Βενεζουέλας να διαλύσει τις Ειδικές Δυνάμεις Ασφαλείας (FAES), που ιδρύθηκαν το 2017 και που, όπως είναι γνωστό, σκοτώνουν τον κόσμο επί τόπου τάχα επειδή τα θύματά τους προβάλλουν αντίσταση.
Τον Σεπτέμβριο του 2020, έκθεση ερευνητών του ΟΗΕ ανέφερε πως οι δυνάμεις ασφαλείας διέπραξαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ξεκαθαρίζοντας πως το Κράτος Δικαίου και οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν λειτουργούν.
Στις 2 Ιουλίου 2025, το κοινοβούλιο της Βενεζουέλας κήρυξε persona non grata τον Ύπατο Αρμοστή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Φόλκερ Τουρκ.
Στις 13 Αυγούστου 2024, ο ΟΗΕ κατήγγειλε κλίμα φόβου τη Βενεζουέλα, δυσανάλογη χρήση βίας και προσχηματικούς νόμους κατά της «υποκίνησης μίσους», του «φασισμού» και της «τρομοκρατίας» προκειμένου να επιβάλλεται η καταστολή.
Όσο για τη Διεθνή Αμνηστία, ήδη από το 2012 είχε καταγγείλει τη Βενεζουέλα για την αποχώρηση από την Αμερικανική Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, αναφέροντας «σημαντικές παραβιάσεις, δολοφονίες, βασανιστήρια, αναγκαστικές εξαφανίσεις».
Στις 9 Αυγούστου 2024, η Διεθνής Αμνηστία απηύθυνε ανοιχτή επιστολή στον Γενικό Εισαγγελέα του ΔΠΔ Καρίμ Χαν, υποστηρίζοντας ότι «η σιωπή του είναι ανησυχητική».
Και στις 3 Ιανουαρίου 2025, μετά την αμερικανική επέμβαση, η Διεθνής Αμνηστία έκανε μεν αναφορά στην ανάγκη τήρησης του Διεθνούς Δικαίου, πλην όμως μεγαλύτερη έμφαση έδωσε στην προστασία των πολιτών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καλώντας «να αφεθούν ελεύθεροι όλοι οι αγωνιστές που με θάρρος αντιτάχθηκαν στα εγκλήματα του Μαδούρο», καθώς και «να ερευνηθούν και να δικαστούν οι υπεύθυνοι».
Το ποτήρι ξεχείλισε με τη νοθεία του 2024
Ο Μαδούρο έχασε τις εκλογές της 28ης Ιουλίου 2024. Πρόεδρος της εκλογικής επιτροπής ήταν η σύζυγός του Σίλια Φλόρες, η οποία ουδέποτε έδωσε στη δημοσιότητα τα επίσημα αποτελέσματα, επικαλούμενη… κυβερνοεπίθεση. Στις 10 Ιανουαρίου 2025 ο Μαδούρο ορκίστηκε για τρίτη φορά πρόεδρος, ενώ στις διαδηλώσεις μετά τις εκλογές ο απολογισμός ήταν 28 νεκροί και 192 τραυματίες. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, οι συλλήψεις ήταν 2.400 – ανάμεσά τους και πάνω από 100 παιδιά.
Και σύμφωνα με τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών με αφορμή τις εκλογές του 2020, από το 2014 ο απολογισμός ήταν 18.000 δολοφονίες, 15.500 συλλήψεις και 650 περιστατικά βασανιστηρίων.
Όλα αυτά τα χρόνια οι εκλογές στη Βενεζουέλα γίνονται χωρίς τα κόμματα της αντιπολίτευσης, των οποίων οι ηγέτες και τα στελέχη συλλαμβάνονται προληπτικά λίγο πριν από τις κάλπες. Μετά τις νοθευμένες εκλογές του 2024, το καθεστώς εξέδωσε ένταλμα σύλληψης του νικητή Ουρούτια, ο οποίος κατέφυγε στην Ισπανία. Και η αρχηγός της αντιπολίτευσης Ματσάδο, στην οποία είχε απαγορευθεί η συμμετοχή στις εκλογές, κρυβόταν μέχρι που μετά από μεγάλη περιπέτεια κατάφερε να βγει από τη χώρα για να παραλάβει το Νόμπελ Ειρήνης. Την ίδια ώρα, η Νορβηγική Επιτροπή του Νόμπελ καλούσε τον Μαδούρο να εγκαταλείψει την εξουσία.
Στις εκλογές του 2017 ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Λεοπόλντο Λόπες εξέτιε 14ετή ποινή φυλάκισης για υποκίνηση βίας στις διαδηλώσεις του 2014, στον Ενρίκε Καπρίλες απαγορεύτηκε να πολιτευτεί για 15 χρόνια και στον Χουάν Γκουαϊδό επιβλήθηκε 15ετής στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων.
Ένα διαρκές μπολιβαριανό μαρτύριο
Χρόνια τώρα, ο λαός της Βενεζουέλας υφίσταται κάθε είδους μαρτύριο, ακόμη και αυτό της πείνας. Η χώρα με τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο χρόνια τώρα βασανίζεται ακόμη και στην καθημερινότητά της, με ελλείψεις βασικών αγαθών και φαρμάκων, συνεχείς διακοπές ηλεκτροδότησης (ο Μαδούρο μιλούσε για… επιθέσεις με ηλεκτρομαγνητικό παλμό), ουρές χιλιομέτρων στα βενζινάδικα, συσσίτια με βάση τον… λήγοντα της ταυτότητας ή με τον εκβιασμό συμμετοχής στις εκλογές (όπου μετείχε μόνο το κυβερνητικό κόμμα), προκειμένου να μην υπάρχει αποχή.
Τώρα τι τρόφιμα από τα (άδεια) ράφια των κρατικών σουπερμάρκετ της Βενεζουέλα θα μας έφερνε ο Νίκος Παππάς κατά το ταξίδι του στο Βενεζουέλα, ένας θεός ξέρει. Άλλωστε, στο συγχαρητήριο μήνυμα που έστειλε ο Μαδούρο στον Τσίπρα μετά το γελοίο δημοψήφισμα του 2015, του είχε γράψει πως «ο λαός μας έτρωγε ζωοτροφές, αλλά διώξαμε το ΔΝΤ»!
Όχι μόνο αυτό, βέβαια! Ο Μαδούρο εξέδωσε το κρυπτονόμισμα «Πέτρο» σε σύνδεση με το λεγόμενο Sovereign Bolivar, το μπολιβάρ υποτιμήθηκε κατά 95%, έκοβαν κάθε τόσο μηδενικά από το νόμισμα, ο υπερπληθωρισμός έφθασε σε θηριώδη ύψη, το 87% του λαού ζει στη φτώχεια και από αυτό το 61% σε ακραία φτώχεια, ενώ το 2017 ενημερωθήκαμε ότι το 64% του πληθυσμού είχε κατά μέσο όρο χάσει 11,4 κιλά του σωματικού του βάρους και από το 2015 σταμάτησε η ανακοίνωση των στοιχείων για τις γυναικοκτονίες.
Τα σχολεία λειτουργούν μόνο δύο μέρες την εβδομάδα, προκειμένου οι εκπαιδευτικοί να μην λαμβάνουν ολόκληρο τον κατώτατο μισθό των 28 δολαρίων το μήνα, τα παιδιά προβιβάζονται χωρίς να γνωρίζουν γραφή, ανάγνωση και βασικές μαθηματικές πράξεις και 1,5 εκ. παιδιά διατρέφονται από το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα.
Και όταν οι δάσκαλοι κατέβηκαν σε διαδήλωση, το καθεστώς συνέλαβε τον πρόεδρό τους, Βίκτορ Βενέγκας.
Όσον αφορά στον Τύπο, αυτός απλά δεν υπάρχει. Επί Τσάβες κανάλια έκλεισαν επειδή δεν μετέδιδαν ολόκληρες τις πολύωρες ομιλίες του και επί Μαδούρο μπήκε λουκέτο και σε ό,τι είχε απομείνει (κανάλια, εφημερίδες, ιστοσελίδες). Οι συλλήψεις των δημοσιογράφων για «τρομοκρατία» ήταν συνεχείς, ο Μαδούρο ανέθεσε την διαχείριση της κρατικής τηλεόρασης στον Στρατό και στη διάρκεια της πανδημίας έκλεισαν 73 ιστοσελίδες, 26 μέσα ενημέρωσης και 12 ιστότοποι.
Ο Τσίπρας ως… Τσάβες της Μεσογείου!
Αυτό είναι το καθεστώς που θαύμαζαν ο Τσίπρας και η παρέα του. Για χάρη του Μαδούρο έκανε τα στραβά μάτια στις σεξουαλικές παρενοχλήσεις του πρώην πρέσβη και έστειλε επιστολή στον δικτάτορα προκειμένου να κάνει κάτι για να μην… υποστεί βλάβη η Αριστερά.
Γι’ αυτό το καθεστώς έκανε ο Τσίπρας την περίφημη δήλωση με αφορμή την επίσκεψή του στο Καράκας τον Μάρτιο του 2013, προκειμένου να πιάσει πρώτο στασίδι στην κηδεία του Τσάβες:
«Ο Ούγκο Τσάβες, κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, μπόρεσε να οδηγήσει το λαό του και τους λαούς της Λατινικής Αμερικής σε δρόμους δημοκρατίας, λαϊκής κυριαρχίας και κοινωνικής απελευθέρωσης» και «σε καιρούς δύσκολους, έστρεψε τα φώτα της παγκόσμιας κοινότητας σε μία ολόκληρη ήπειρο, που αυτή τη φορά δεν ήταν πειραματόζωο βάρβαρων νεοφιλελεύθερων πολιτικών, αλλά δημιουργικό εργαστήριο δημοκρατικής διακυβέρνησης και εθνικής ανεξαρτησίας».
Ο Ούγκο Τσάβες εναντιώθηκε στην καταπίεση και υπεράσπισε τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Έδωσε μεγάλες μάχες, ώστε να εξαλειφθεί η φτώχεια και η κοινωνική εξαθλίωση. Γι' αυτό και έγινε σύμβολο για την συντριπτική πλειοψηφία του λαού του. Οι άνθρωποι φεύγουν, η σπορά τους όμως μένει. Είμαι βέβαιος ότι ο λαός του Μπολίβαρ θα συνεχίσει να πορεύεται τον δρόμο της απελευθέρωσης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Δρόμο που, αργά ή γρήγορα, θα πορευτούν και άλλοι λαοί, σε ολόκληρο τον κόσμο!
Περίμενα να βρω έναν λαό που εκφράζει οδύνη, όμως εκεί συνάντηση έναν λαό που εκφράζει τούτες τις δύσκολες ώρες αποφασιστικότητα και όχι οδύνη. Εκατομμύρια λαού στους δρόμους. Βρέθηκα στην Στρατιωτική Ακαδημία του Καράκας, όπου είναι η σορός του Τσάβες και απέξω είχε 15 χιλιόμετρα ανθρώπινης ουράς, απλών καθημερινών ανθρώπων, που περίμεναν κατά μέσο όρο 20 ώρες για να αποτίσουν φόρο τιμής. Όχι στον ηγέτη τον απόμακρο, αλλά σε κάποιον που αισθάνονται δικό τους άνθρωπο γιατί τους άλλαξε την ίδια τους τη ζωή. Πριν από 14 χρόνια 8 εκατ. Βενεζουελάνοι βρισκόντουσαν κάτω από το όριο της φτώχειας.
Δεκατέσσερα χρόνια μετά, η Βενεζουέλα βρίσκεται σε επαναστατική διαδικασία. Και αυτό το φανερώνουν τα εκατ. των πολιτών που βρίσκονται αυτές τις μέρες στους δρόμους, λέγοντας ένα και μόνο σύνθημα: Θα συνεχίσουμε τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση, θα συνεχίσουμε τον αγώνα για τον σοσιαλισμό και θα συνεχίσουμε αυτόν το δρόμο που είναι δημοκρατικός δρόμος. Κάποια ΜΜΕ στην Ελλάδα γράψανε ότι το παράδειγμα της Βενεζουέλας του απειλεί, ότι ο Ούγκο Τσάβες ήταν ένας δικτάτορας. Ειλικρινά δεν ξέρω πολλούς δικτάτορες που μέσα σε 14 χρόνια έχουν κερδίσει 13 απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις.
Αυτό που με εντυπωσίασε στο ταξίδι μου στην Βενεζουέλα πριν από λίγες μέρες ήταν πως ο κόσμος, δεκάδες χιλιάδες λαού περίμενε υπομονετικά να φτάσει στην σορό του Τσάβες. Δεν έδειχνε λύπη αλλά ελπίδα και αποφασιστικότητα να συνεχίσει. Και αυτό σηματοδοτεί ότι η Βενεζουέλα μετά από 14 χρόνια, από τότε που ανέβηκε για πρώτη φορά στην εξουσία ο Ούγκο Τσάβες, βρίσκεται σε μια διαρκή επανάσταση.
Μονάχα αν καταφέρουμε να κινητοποιήσουμε τον λαϊκό παράγοντα θα καταφέρουμε να αλλάξουμε τις παρούσες πολιτικές. Αυτό είναι το σημαντικότερο μάθημα που μπορεί να μας δώσει η Λατινική Αμερική και ειδικά η Βενεζουέλα».
Δηλαδή, ήθελε να μας κάνει Βενεζουέλα και φαντασιωνόταν τον εαυτό του ως… Τσάβες της Μεσογείου!
Διεθνές Δίκαιο και Ανθρώπινα Δικαιώματα
Τώρα φωνάζουν όλοι για το Διεθνές Δίκαιο, το οποίο προφανώς πρέπει να τηρείται ευλαβικά, σε πείσμα όλων των λεγομένων «επίμονων αντιρρησιών» που δηλώνουν ότι δεν τους ενδιαφέρει.
Με τη διαφορά ότι το Διεθνές Δίκαιο δεν αποτελείται μόνο από τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών του 1945, που ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ κρατών. Περιλαμβάνει και το Διεθνές Ανθρωπιστικό (εθιμικό) Δίκαιο που ρυθμίζει ανθρωπιστικά θέματα σε ένοπλες συρράξεις (άμαχοι, αιχμάλωτοι κλπ), αλλά και το Διεθνές Δίκαιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και το Δίκαιο της ΕΕ.
Σήμερα, το Διεθνές Δίκαιο δεν περιορίζεται στις διακρατικές σχέσεις, αλλά επεκτείνεται και στους πολίτες. Το Διεθνές Δικαστήριο του ΟΗΕ δεν εκδικάζει μόνο υποθέσεις μεταξύ κρατών, αλλά και μεταξύ κρατών και των πολιτών τους – κάτι το οποίο προβλέπεται και από το Δίκαιο της ΕΕ.
Συμπέρασμα για τους δήθεν υπερασπιστές του Διεθνούς Δικαίου: Διεθνές Δίκαιο χωρίς Διεθνές Δίκαιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απλά δεν υπάρχει. Και αυτό κάποιοι έπρεπε να το έχουν σκεφθεί πολύ πριν από την αμερικανική επέμβαση. Τότε που σφύριζαν αδιάφορα μπροστά στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Βενεζουέλα, υμνώντας παράλληλα το «παράδειγμά» της και την αιμοσταγή δικτατορία της.
*Η Σοφία Βούλτεψη είναι βουλευτής Β3 Νοτίου Τομέα Αθηνών, δημοσιογράφος
