Από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά, πολλοί στην αρχή ήλπιζαν ότι η τραγωδία των Τεμπών θα έριχνε την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Η κυβέρνηση πράγματι ταρακουνήθηκε με τα συλλαλητήρια και τον θόρυβο με τα ξυλόλια αλλά δεν έπεσε παρά τα όποια επικοινωνιακά της λάθη κάτω και από την πίεση των στιγμών.
Αργότερα, πολλοί εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στον Τραμπ, που κέρδισε, ανέλπιστα ίσως, και δεύτερη θητεία.
Και αυτό το έργο δεν πήγε όμως πολύ καλά γιατί στο μεταξύ ο Τραμπ υπέγραψε ενεργειακές συμφωνίες με την κυβέρνηση Μητσοτάκη ενώ μετά την Exxon Mobil, και η Chevron πήρε οικόπεδα νότια της Κρήτης για έρευνες. Όλα αυτά τη στιγμή που οι Αμερικανοί ετοιμάζονται επίσης να ρίξουν ζεστό χρήμα για να φτιαχτούν υποδομές και στο λιμάνι της Ελευσίνας για να το μετατρέψουν σε εμπορικό, αμυντικό και ενεργειακό διαμετακομιστικό κέντρο. Και όλα αυτά τη στιγμή που η Κίμπερλι δεν χάνει ευκαιρία να αποθεώνει την κυβέρνηση αλλά και τον Μητσοτάκη προσωπικά.
Πιο μετά οι ελπίδες πήγαν στην Ευρωπαία εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι. Η Κοβέσι ήταν μεν αυστηρή για το θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά είπε ότι παρόμοια σκάνδαλα υπήρξαν και σε πολλές άλλες χώρες. Οπότε τζίφος κι εκεί.
Ενδιάμεσα, τα στοιχήματα έπεσαν στον Σαμαρά. Ότι θα έκανε κόμμα, ότι θα αποσπούσε 5-6 βουλευτές και ότι θα’ριχνε την κυβέρνηση. Ούτε αυτό όμως περπάτησε ίσως γιατί οι μετρήσεις για ένα εν δυνάμει κόμμα Σαμαρά έδειχναν νούμερα απογοητευτικά.
Λίγους μήνες μετά οι ελπίδες αναπτερώθηκαν με τον Τσίπρα, το βιβλίο του και τις αναφορές για «ταξίδια σε νέες θάλασσες», ταξίδια που θα ένωναν υποτίθεται την κατακερματισμένη αριστερή αντιπολίτευση. Και εκεί όμως-παρά τον αρχικό ενθουσιασμό-το έργο δεν φαίνεται να κόβει πολλά εισιτήρια. Οι μνήμες βλέπετε, είναι ακόμα νωπές. Και οι ουρές στα ΑΤΜ για το εξευτελιστικό 60αρι με κλειστές τις τράπεζες, έχουν εντυπωθεί ανεξίτηλα στο συλλογικό υποσυνείδητο.
Και τελευταία τώρα ελπίδα η Καρυστιανού για να κλείσει ίσως ο κύκλος όπως άνοιξε. Και πράγματι η Καρυστιανού έκανε γκελ μέχρι πρότινος τουλάχιστον, σε αρκετά μεγάλο κομμάτι του κόσμου που έβλεπε στο πρόσωπό της τη χαροκαμένη μάνα που ζητά να μάθει την αλήθεια γύρω από το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών αλλά και τον άνθρωπο που θα καθάριζε την κόπρο του Αυγεία, ξεκινώντας από τη «διεφθαρμένη» Δικαιοσύνη. Και έτσι πολλοί ήταν αυτοί που την πίεζαν να κάνει κόμμα, αν και η ίδια μέχρι πρόσφατα δεν εύρισκε αρκετά ελκυστική την ιδέα.
Όλα όμως άλλαξαν ξαφνικά όταν ανακοίνωσε ότι προχωράει τελικά στη δημιουργία «κινήματος» αρχικά, που θα γίνει κόμμα στη συνέχεια. Πολλοί ενθουσιάστηκαν με την ιδέα. Αλλά όχι όλοι. Και μούδιασαν κυρίως αυτοί για τους οποίους η «μάνα» θεωρείται πλέον κάτι σαν υπαρξιακή απειλή. Η πελατεία βλέπετε, είναι συγκεκριμένη. Και το λεγόμενο αντισυστημικό κοινό, δεν είναι μεν ευκαταφρόνητο, ούτε όμως και ανεξάντλητο. Και έτσι η «μάνα» από «σύμβολο του αγώνα κατά της διαφθοράς και της συγκάλυψης» και από «ιδανική για πρωθυπουργός», έγινε τώρα από «απολιτικ» μέχρι και «ακροδεξιά». Και με θέσεις που πλέον «γεννούν ερωτηματικά».
Αλλά πέρα απ’ τις «θέσεις», να προσθέσουμε επίσης και με ένα παράξενο επιτελείο από υποψηφίους της Νίκης, αντιεμβολιαστές, πνευματικούς και μια ηγουμένη σ’ ένα μοναστήρι. Και από χθες και με καθαίρεση ουσιαστικά από την προεδρία του Συλλόγου πληγέντων. Και με «σκιές» στην οικονομική διαχείριση που η έρευνα θα δείξει αν έχουν υπόσταση.
Μια χαοτική γενικώς, κατάσταση στο χώρο της αντιπολίτευσης που επιχειρεί εν τούτοις να ρίξει τον Μητσοτάκη με κάθε κόστος. Και κυρίως, χωρίς να έχει ιδέα τι θα γίνει την επόμενη μέρα.
Ενδεικτική η άποψη του Παπαδημούλη ότι «για να φύγει η Κυβέρνηση της ακρίβειας, των σκανδάλων και της διαφθοράς, απαιτείται η συνεργασία όλης της δημοκρατικής αντιπολίτευσης μαζί με τα νέα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού. Κανένας δεν μπορεί μόνος του!...»
Η απελπισία δεν θα μπορούσε να έχει περιγραφεί καλύτερα.
