Όπως ήταν αναμενόμενο, ξεσηκώθηκε σύμπασα η Αριστερά και οι παραφυάδες της, με το τραγικό δυστύχημα της Χίου που είχε πολλούς νεκρούς και τραυματίες.
Τι «εγκληματίες», τι «δολοφόνοι», τι «ανάλγητοι», τι «συγκαλύψεις», τι «μπαζώματα», τι «ακροδεξιός ο υπουργός» και δε συμμαζεύεται. Κλίμα που αρχίζει έντονα και θυμίζει Τέμπη.
Κι όλα αυτά τη στιγμή που δεν άρχισε καν η διερεύνηση, κι όλα αυτά τη στιγμή που το περιστατικό συνέβη εντός ελληνικών χωρικών υδάτων, πράγμα που εκ πρώτης όψεως καθιστά το σενάριο του push back εξαιρετικά απίθανο.
Τα κοινωνικά δίκτυα προσφέρουν την ευκολία στο να εκφράζουν απόψεις «επί παντός επιστητού», πολυπράγμονες χασομέρηδες του πληκτρολογίου. Και ωσάν να τους διόρισε κανείς ειδικούς εμπειρογνώμονες ναυτικών ατυχημάτων, πολλοί έβγαλαν ήδη πόρισμα ότι φταίει το Λιμενικό που σκοτώθηκαν αθώες ψυχές. Και καλά πες αυτοί. Οι πολιτικοί όμως δεν θα’πρεπε να’ ναι περισσότερο υπεύθυνοι και να περιμένουν τουλάχιστον το τέλος της ανάκρισης; Τίποτα δεν διδάχθηκαν απ’ τα Τέμπη όπου ξεφτιλίστηκαν με τα ξυλόλια και τα μπαζώματα, πράγματα για τα οποία μιλούν πλέον μόνο ψώνια, διαταραγμένοι και γραφικοί;
Και πάμε τώρα στο θέμα της ημέρας, τα ανθρωπιστικά ιδεώδη της Αριστεράς.
Μιας Αριστεράς που καμώνεται πως συμπαρίσταται παγίως σε φτωχούς και κατατρεγμένους αλλά πολύ συχνά και σε παραβατικούς, θεωρώντας ότι έχει το σχετικό μονοπώλιο που το ονομάζει άλλωστε αυτάρεσκα και «ηθικό πλεονέκτημα».
Αλλά προσοχή ! Η Αριστερά δεν συμπαρίσταται σε όλους αδιακρίτως παρά μόνο σε περιπτώσεις όπου εξυπηρετείται αυστηρά το πολιτικό της αφήγημα. Γιατί «ανθρωπιστές» είναι οι άνθρωποι, όχι τίποτα κορόιδα.
Είδατε ποτέ κανέναν της Αριστεράς να πει μια κουβέντα συμπόνιας για τα αναρίθμητα θύματα της 17Ν;
Είδατε κανέναν να πάρει μια αγκαλιά τη μάνα Αξαρλιάν, τη χήρα Σόντερς, τα ορφανά του Μπακογιάννη, τον γιο του Μομφεράτου, την κόρη του Πέτρου;
Όχι, και ούτε και θα δείτε. Γιατί αυτοί βλέπετε, ήταν «ταξικοί εχθροί», «μισητοί μπάτσοι», «άνθρωποι του συστήματος» ή απλά πολιτικά αδιάφοροι.
Και όχι μόνο δεν συμπαραστάθηκαν στους συγγενείς, αλλά απεναντίας 8 στελέχη του Σύριζα πήγαν και μάρτυρες υπεράσπισης των δολοφόνων της 17Ν. Τους οποίους μάλιστα κάποιοι αποκαλούσαν και «πολιτικούς κρατούμενους» που διώκονταν για τις ιδέες τους...
Είδατε ποτέ κανέναν της Αριστεράς να πάει στο μνημείο των δολοφονημένων της Μαρφιν ; Είδατε κανέναν να διαμαρτυρηθεί για τον κατ’ επανάληψη βανδαλισμό του; Όχι, και ούτε πρόκειται να δείτε. Ο Τσίπρας μόνο πήγε μια φορά, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, αλλά η γλώσσα του σώματος μαρτυρούσε ότι αισθανόταν άβολα. Όπως όταν πας τις Κυριακές σε ένα βαρετό οικογενειακό γεύμα με συγγενείς, από υποχρέωση, μόνο και μόνο επειδή δεν μπορείς να το αποφύγεις.
Έβλεπα χθες στα κανάλια δυο ηγετικά στελέχη της Νέας Αριστεράς, που πήγαν στο νοσοκομείο της Χίου για μια επιτόπια «έρευνα» και εμφανίστηκαν λάβροι εναντίον των ανδρών και γυναικών του Λιμενικού με επιχειρήματα τύπου «μας είπαν…», «ακούσαμε..» κ.λπ. Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι στην κοινοβουλευτική τους ομάδα, μετέχει και πρώην υπουργός, που όταν του είπαν κάποτε ότι γίνονταν βιασμοί παιδιών στο κολαστήριο της Μόριας επί Σύριζα, δήλωσε κυνικά :
«Μα γιατί υπερβάλλετε; Βιασμοί παιδιών στη Μόρια γίνονταν μόνο μια φορά το εξάμηνο».
Και όταν το είπε όλοι οι σύντροφοί του σιώπησαν και κανείς δεν καταδίκασε την ασχήμια.
Πριν μερικά χρόνια μια βουλευτής του Βαρουφάκη που ανεξαρτητοποιήθηκε αργότερα, κατήγγειλε ότι υπέστη ένα ελεεινό bullying όταν ανακοίνωσε στο κόμμα ότι έμεινε έγκυος και θα απουσίαζε από κάποιες κομματικές συνεδριάσεις.
«Δεν είμαστε εδώ για να γεννοβολάς εσύ», της είπαν. «Αν δεν μπορείς, παραιτήσου να αναλάβει ο επόμενος».
Αυτός λοιπόν είναι ο περίφημος «ανθρωπισμός» της Αριστεράς. Άσχετα αν κατά τ ‘άλλα, στοίβαζαν επί Σύριζα δυστυχισμένους ανθρώπους σε στάβλους που τους ονόμαζαν «δομές» και μικρά παιδιά έπαιζαν στις λάσπες της Μόριας που ήταν η ντροπή του ανθρωπίνου είδους.
Και εν πάση περιπτώσει, η παρούσα κυβέρνηση εντατικοποίησε τους ελέγχους και έθεσε και κάποια αυστηρά πλαίσια στις διαδικασίες εισόδου, φτιάχνοντας όμως παράλληλα και 36 νέες ανθρώπινες δομές. Γιατί έτσι πρέπει να συμβαίνει σε σοβαρά κράτη και συντεταγμένες πολιτείες. Και στο κάτω κάτω αυτό το πρόγραμμα είχαν, αυτό ψήφισε ο κόσμος, αυτό εφαρμόζεται.
Αυτοί της Αριστεράς τι ακριβώς θέλουν; Και αν θέλουν να δεχόμαστε καραβιές παράνομων μεταναστών ανεξέλεγκτα, γιατί δεν το λένε καθαρά και το καλύπτουν με τον μανδύα του δήθεν ανθρωπισμού;
Λυπάμαι αλλά αυτό δεν λέγεται ανθρωπισμός αλλά υπέρτατη υποκρισία.
.
