Κατάφερα και διάβασα επιτέλους την «Ιθάκη», αυτό το ογκώδες πόνημα των 762 σελίδων του Τσίπρα που κατά τον συγγραφέα, είχε υποτίθεται στόχο «να μαθευτεί και η δική του αλήθεια».
Και ομολογώ ότι δεν έγινα σοφότερος. Αυτό που είδα ήταν μια μάλλον ρηχή ανάλυση των γεγονότων, μια χονδροειδής απόπειρα διάχυσης ευθυνών σε τρίτους, μια ομολογία ότι τουλάχιστον το πρώτο εξάμηνο του 2015, υπήρχε πλήρης άγνοια της πραγματικότητας, του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι αλλά και του τότε συσχετισμού των δυνάμεων στα κέντρα λήψης αποφάσεων και μια περιγραφή μιας κατάστασης γενικώς χαοτικής που λίγο έλειψε να φέρει στη χώρα μια μη αναστρέψιμη καταστροφή.
Και στέκομαι σε κάποια σημεία που μου έκαναν εντύπωση.
Ενώ ο Τσίπρας δήλωνε εντυπωσιασμένος στην αρχή από τον Βαρουφάκη όταν τον διόρισε υπουργό Οικονομικών, άλλαξε κατόπιν γνώμη όταν είδε τα έκανε θάλασσα, τινάζοντας τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές στον αέρα. Κι έτσι ο Βαρουφάκης, από asset έγινε ξαφνικά «celebrity», «νάρκισσος» και «αρνητικός πρωταγωνιστής».
Μέχρις εδώ να δείξουμε κατανόηση. Ο Τσίπρας ούτε ο πρώτος είναι, ούτε ο τελευταίος που πέφτει έξω σε μια επιλογή προσώπου. Το περίεργο όμως είναι, ότι έχοντας πλέον την κακή γνώμη που είχε για τον Βαρουφάκη , τον έπαυσε μεν από υπουργό Οικονομικών, προτείνοντάς του όμως άλλο υπουργείο το οποίο ο Βαρουφάκης δεν δέχθηκε. Τον θεωρούσε δηλαδή απ’ τη μια ακατάλληλο, από την άλλη όμως ικανό να αναλάβει άλλο υπουργείο. Καμιά λογική.
Το δεύτερο σημείο αφορά στην επίσκεψη Τσίπρα στη Μόσχα και τη συνάντηση με τον Πούτιν από τον οποίο, μεταξύ άλλων, ζήτησε να αγοράσει έντοκα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου μικρής σχετικά αξίας. Και ο Πούτιν απέρριψε την πρόταση λέγοντας κάτι εντελώς εξευτελιστικό. Ότι καλύτερα να δώσει τα χρήματα σε ένα ορφανοτροφείο παρά να τα πετάξει σε έναν σκουπιδοτενεκέ. Ο Ολάντ βεβαίως στο δικό του βιβλίο, περιγράφει τα γεγονότα κάπως διαφορετικά. Ότι ο Τσίπρας ζήτησε από τον Πούτιν να του τυπώσει δραχμές γιατί η Ελλάδα αδυνατούσε. Και ότι το πληροφορήθηκε αυτό ο Ολάντ από τον ίδιο τον Πούτιν. Και αν αυτό είναι αληθές όπως υποπτευόμαστε, σημαίνει ότι ο Τσίπρας είχε κρυφή ατζέντα και σχέδιο για έξοδο απ’ το ευρώ και επιστροφή στη δραχμή. Ένα σχέδιο όμως για το οποίο δεν είχε καμιά εξουσιοδότηση.
Το τρίτο σημείο αφορά στην καταψήφιση Δήμα που είχε προταθεί ως υποψήφιος ΠτΔ από την κυβέρνηση Σαμαρά/Βενιζέλου, με το αιτιολογικό ότι ήταν «πολύ κομματικός», ενώ ένα μήνα μετά πρότεινε ο ίδιος τον Προκόπη Παυλόπουλο, που ως γνωστόν δεν ήταν καθόλου κομματικός. Κι αυτό γιατί όπως γράφει, εκτίμησε τη στάση του Παυλόπουλου στα γεγονότα του 2008, όταν ενώ κάηκε η μισή Αθήνα, ο ίδιος ως υπουργός Εσωτερικών έδειξε «αυτοσυγκράτηση». Μια αυτοσυγκράτηση που ήταν όμως στα όρια της απάθειας.
Και αφήνουμε τελευταίες τις Πρέσπες. Που πέρασαν ως γνωστόν με 153 ψήφους στην ελληνική βουλή αφού ψηφίστηκαν και από βουλευτές που αποσκίρτησαν από τους ΑΝΕΛ.
Ο ίδιος ο Καμμένος όταν ρωτήθηκε γιατί δεν έριξε τότε την κυβέρνηση Τσίπρα αφού διαφωνούσε με τις Πρέσπες, απάντησε :
-Μα γιατί όλοι οι βουλευτές μου είχαν εξαγοραστεί.
Βαρύτατη καταγγελία την οποία ο κατά τα άλλα λαλίστατος Τσίπρας αποσιωπά εντελώς στο βιβλίο του, αποφεύγοντας να την σχολιάσει.
Ο Τσίπρας ισχυρίζεται λοιπόν στον επίλογο ότι «έβγαλε τη χώρα απ’ τα μνημόνια με την κοινωνία όρθια». Τώρα το πώς συνέβη αυτό έχοντας υπογράψει τρίτο αχρείαστο μνημόνιο, έχοντας υποθηκεύσει τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια, έχοντας συμφωνήσει πλεονάσματα μέχρι το 2060, έχοντας ξεπουλήσει τις τράπεζες σε ξένους, με την ανεργία στο 18%, με μηδενικές ξένες επενδύσεις και με το χρέος στο θεό, μυστήριο είναι.
Ένα μυστήριο που ελπίζουμε να λυθεί όταν συγγράψει το επόμενο βιβλίο του. Μέχρι τότε υπομονή κι έχει ο θεός.
