Δεν ξέρω τι ήταν πιο σουρεάλ στην εκδήλωση Τσίπρα στη Λάρισα, εκτός από το γεγονός ότι εμφανίζεται ακόμη ως βιβλιοπαρουσίαση ενώ είναι μια κανονική προεκλογική καμπάνια. Η σκηνή όπου ο πρώην πρωθυπουργός καταμεσής στο Θεσσαλικό κάμπο περιγράφει πώς θα φτιάξει το «καράβι- κόμμα» και πως μαζί με τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους θα βάλει τα «ξάρτια» και τα «πανιά».
‘Η οι υποσχέσεις για δημιουργία μιας «Γης της Επαγγελίας» όπου ο λαός θα είναι ασφαλής, με όλα τα δικαιώματα εξασφαλισμένα και τον ασύδοτο πλούτο σε κάποιου είδους σύγχρονη γκιλοτίνα.
Ο Αλέξης Τσίπρας όμως δεν είναι ούτε Μαρία Καρυστιανού ούτε καν ο Στέφανος Κασσελάκης, που άγνωστοι και άφθαρτοι μπορούν να υπόσχονται την ιδανική Πολιτεία που οραματίζονται.
Εκτός από τα καινούργια πανιά που ανεμίζει, κουβαλάει πάνω του, έρμα δυσανάλογα βαρύ για το χρόνο που κυβέρνησε τη χώρα.
Έχει βέβαια υπέρ του ένα χαρακτηριστικό της ελληνικής φυλής τη ροπή στη θωπεία των αυτιών, στις λύσεις που βγαίνουν από το καπέλο και στο «δίκιο έχεις σε όλα αδερφέ». Ο κύριος Τσίπρας βαρύνεται για τη μεγάλη πλάνη που προκάλεσε την Πρώτη Φορά Αριστερά όταν υποσχόταν λίγο πολύ τα ίδια, με λιγότερες ρυτίδες στο πρόσωπο και περισσότερα ντεσιμπέλ στη φωνή.
Υπεύθυνοι και υπόλογοι για τη νέα πλάνη τους θα είναι εκείνοι που θα ανέβουν στο νέο σκαρί του, θα εμπιστευτούν τους παλιούς και νέους αξιωματικούς που θα διαλέξει, και κυρίως θα πιστέψει στο σχέδιο πλεύσης.
Όπως είπε στους Λαρισαίους στο σχέδιο του περιλαμβάνεται η μετεγκατάσταση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης… κάπου στη Θεσσαλία στο πλαίσιο της αποκέντρωσης της αγροτικής πολιτικής και της αναζωογόνησης της υπαίθρου.
Αντίστοιχα υποθέτουμε ότι αύριο θα προτείνει την μετεγκατάσταση του Υπουργείου Ναυτιλίας στη Σύμη ή στο Καστελόριζο ώστε να υπηρετηθεί συνδυαστικά και το αφήγημά για το νέο πατριωτισμό».
Στο σχέδιο-τομή για τον αγροτικό κόσμο υπόσχεται «ελάχιστο εγγυημένο αγροτικό εισόδημα» από έναν « Εθνικό Μηχανισμό Διασφάλισης ΕΑΕ», «κρατική εγγύηση όταν η αγορά καταρρέει», «τιμές ενεργοποίησης, βασισμένες στο πραγματικό κόστος παραγωγής κάθε περιφέρειας».
Το σύνθημα «η γη σε όσους την καλλιεργούν» είναι βαρβάτα αριστερό για να ακουστεί δελεαστικά στο θεσσαλικό κάμπο όπου οι νεότεροι ούτε ξέρουν ούτε θυμούνται ότι ο κ. Τσίπρας ως πρωθυπουργός της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αύξησε την προκαταβολή του φόρου στο 100%, αύξησε το συντελεστή φορολόγησης του αγροτικού εισοδήματος από το 13% αρχικά στο 20% και μετά στο 26%.
Αύξησε επίσης τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στο αγροτικό πετρέλαιο από τα 66 ευρώ το χιλιόλιτρο στα 200 ευρώ, κατάργησε το αφορολόγητο των επιδοτήσεων και τις φορολόγησε από το πρώτο ευρώ.
Μα τότε είχε το μαχαίρι των δανειστών στο λαιμό θα αντιτείνουν και ορθώς οι οπαδοί του. Υπάρχει και η κυνική ανάγνωση ότι προκειμένου να διατηρήσει την καρέκλα και την εξουσία του παραμέρισε το μαχαίρι από το λαιμό του και το απώθεσε στο λαιμό της κοινωνίας που τον πίστεψε.
Τώρα όμως όλα είναι, αλλιώς. Τον θέλει ξανά ο λαός να βγει μπροστά για να μοιράσει ευημερία και εκείνος ανταποκρίνεται στην ευθύνη με ένα μεγαλειώδες «μαζί».
« Ξέρω το αίτημά σας. Ξέρω τι περιμένετε από μένα. Έχω πλήρη επίγνωση και της ευθύνης… Ένα καράβι γερό, καλοτάξιδο, γρήγορο που δεν θα φοβάται τους καιρούς και τις θύελλες που μας περιμένουν. Με γνώρισμα την αγάπη στο λαό, στο ταξίδι, στον προορισμό. Μαζί να χαράξουμε τη ρότα της πατρίδας για την Ιθάκη».
Η αποστροφή προς Λαρισαίους ενδεχομένως είναι η πιο έντιμη προειδοποίηση ενός σκορπιού σε έναν βάτραχο.
«Ξέρω τι περιμένετε από μένα».
Μετάφραση: Όσοι είστε εδώ ξέρετε ποιος είμαι!
«Ένα καράβι που δεν θα φοβάται τους καιρούς και τις θύελλες που μας περιμένουν».
Μετάφραση: Μην μου ζητήσετε ευθύνες αν πέσουμε ξανά σε θύελλες.
Με αποκλειστικά δική σας ευθύνη επιβιβάζεστε ξανά!
