-Να πιστεύεις πως για όλες τις παθογένειες της εθνικής δημόσιας ζωής ευθύνεται το φθαρμένο και διεφθαρμένο, παλιό και προς κάθαρση, πολιτικό σύστημα της χώρας, ουδόλως δε η κοινωνία, η οποία -ουδόλως άμωμη, άσπιλη ή άσφαλτη στην πραγματικότητα - τις ανέχεται ή μάλλον τις αξιώνει και τις επιβάλλει στους πολιτικούς ταγούς…
-Να νομίζεις πως η ξαφνική αναγνωρισιμότητα ή ακόμη και η πρόσκαιρη δημοφιλία που σου προσέφεραν οι περιστάσεις και ένα τραγικό συμβάν, που εκμεταλλεύτηκες ή αξιοποίησες με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα από ό,τι μπορούσαν ή είχαν διάθεση να κάνουν οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι, σε καθιστά ικανή να λειτουργήσεις ως μοχλός ανόρθωσης μιας κοινωνίας πολλαπλώς χαλασμένης, ως καθαρτήρια ρομφαία, ως δύναμη εκρίζωσης μακροχρόνιων νοσηρών εστιών…
-Να θεωρείς ότι μπορείς να δηλώνεις ανήμπορη να πάρεις θέση στο ζήτημα της επανεξέτασης της νομιμότητας των αμβλώσεων… (Ουσιαστικά αρνούμενη να επιλέξεις μεταξύ οπαδών του δικαιώματος απόλυτης αυτοδιάθεσης του σώματος των ομοφύλων σου και θεουσών οι οποίες πρεσβεύουν ότι η προοπτική ζωής που συνιστά το μόλις συλληφθέν έμβριο πρέπει να αντιμετωπίζεται ως έμβιο ον…) Αλλά να είσαι πεπεισμένη ότι θα μπορείς πειστικά, κυρίως όμως επωφελώς εθνικά, να τοποθετηθείς στο ζήτημα της Γροιλανδίας, επιλέγοντας λυσιτελώς ανάμεσα στον ισχυρό αδίστακτο υπερατλαντικό γκάνκστερ και τη διστακτική αδύναμη Ευρώπη…
-Να φρεναπατάσαι ότι θα διαρκέσει η εθελοτύφλωση του κυβερνώντος και δεσπόζοντος κόμματος, που σήμερα εκτιμά ότι η πολιτική παρουσία σου βλάπτει πρωτίστως τους αντιπάλους του, ώστε να σε αφήνει επ’ άπειρον στο απυρόβλητο, μη αναδεικνύον και μη προβάλλον στη δημόσια θέα τα ελλείμματα, τις αντιφάσεις και θλιβερές περιφράσεις του δημόσιου λόγου σου…
-(Όχι μόνο αφέλεια, αλλά και) έλλειμμα ιστορικής συνείδησης είναι να μην έχεις αφομοιώσει τη λαϊκή σοφία, η οποία με τόση ενάργεια έχει αναδείξει και καταστήσει σαφές ότι όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού τόσο εναργέστερα αποκαλύπτονται στη δημόσια θεά, εν συνεχεία δε και στη δημόσια χλεύη, τα οπίσθιά της…
Εν τέλει και συνελόντι ειπείν…
Αφέλεια είναι να σε λένε Μαρία, να «φοράς ιδεολογία», που άλλοτε εμφανίζεται ως κίτρινη, άλλοτε ως μαύρη, άλλοτε ως διαφορετικής χρωματικής απόχρωσης, στην πραγματικότητα όμως είναι πάντα εμπριμέ…
Και να νομίζεις πως σε λένε Ελευθέριο… Πως θα φέρεις ένα νέο 1910 εθνικής ανόρθωσης και ανάτασης… Ενώ δε διαθεσιμότητα να σε πλαισιώσουν έχουν δείξει μόνο οι Αρλεκίνοι, οι περιθωριοποιημένοι μανδαρίνοι ή τα αποβράσματα της δημόσιας ζωής των προηγούμενων δεκαετιών… Να μην έχεις αμφιβολία ότι θα ηγηθείς μιας κοσμοαναπλαστικής σταυροφορίας/εθνεγερσίας που θα γράψει το όνομά σου στις δέλτους της Ιστορίας… (όπως ακριβώς -πιστεύει πως- θα αφήσει ανεξίτηλο το όνομά του ο ψωνισμένος υποψήφιος κοσμοκράτορας που θάλλει στην αντιπέρα όχθη του Ατλαντικού…)
*Ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι συγγραφέας του έργου «Ελευθέριος Βενιζέλος, Πλαστουργός Ιστορίας, ο άνθρωπος, ο θρύλος, το πολιτικό αποτύπωμα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Είναι επίσης συγγραφέας του έργου «Το πολιτικό Σύστημα των ΗΠΑ, Ένας ιδιόρρυθμος δικομματισμός», που εξεδόθη το 2012 από τις εκδόσεις Πατάκη. Το νέο βιβλίο του «Οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης: Μια περίοδος, 10 πρωθυπουργοί, 11 πρωθυπουργίες» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
