Του Κωνσταντίνου Μαριόλη
Η προχθεσινή παρέμβαση του Mario Draghi για τους πλειστηριασμούς αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο την εμμονή της κυβέρνησης να παρουσιάζει τα πάντα με τον τρόπο που τη συμφέρει χωρίς να αντιλαμβάνεται τις επιπτώσεις που έχει η συγκεκριμένη πρακτική για την αξιοπιστία της χώρας.
Είναι ο Draghi ο νέος «εχθρός» της ελληνικής κυβέρνησης; Ο άνθρωπος που θέλει να χαλάσει το... πάρτι της εξόδου από το μνημόνιο και να «στραγγαλίσει» τις ελληνικές τράπεζες; Στην κυβέρνηση φαίνεται ότι έχουν αρχίσει να το πιστεύουν διότι οι κινήσεις του ξεφεύγουν από την ήπια αντιμετώπιση των υπόλοιπων Ευρωπαίων που απολαμβάνουν τους τελευταίους μήνες.
Ο Draghi, σε αντίθεση με αρκετούς αξιωματούχους στις Βρυξέλλες λέει τα πράγματα με το όνομά τους και δεν φαίνεται διατεθειμένος να κάνει τα στραβά μάτια για χάρη της Ελλάδας, όταν δεν υπάρχουν απτές εγγυήσεις από την ελληνική πλευρά για τη μεταμνημονιακή εποχή.
Αν παρατηρήσει κανείς τις δηλώσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων το τελευταίο διάστημα αναφορικά με τις προοπτικές της Ελλάδας, θα δει ότι είναι ιδιαίτερα μετρημένες, σαν να θέλουν να πουν κάτι αλλά δεν το λένε. Για να μην χαλάσουν το καλό κλίμα που έχει διαμορφωθεί για την κυβέρνηση από τότε που ο πρωθυπουργός λέει «ναι» σε όλα.
Για παράδειγμα, στο θέμα της «καθαρής» εξόδου, την οποία μέχρι και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας έχει ξεχάσει, η ρητορική που επιλέγεται από… ευρωπαϊκά χείλη είναι αξιοπερίεργη. Σαν να λένε, «προφανώς και δεν μπορεί να υπάρξει καθαρή έξοδος αλλά πρέπει να προσποιούμαστε ότι θα υπάρξει». Έτσι, επινοήθηκε ο όρος «αυτόνομη έξοδος», ο οποίος σήμερα χρησιμοποιείται κατά κόρον και που αύριο μπορεί να γίνει «μερική έξοδος» και στο τέλος «παραλίγο έξοδος».
Στο μεταξύ, στη Φρανκφούρτη υπάρχει ένας αξιωματούχος που δεν δείχνει να «συμμορφώνεται» με τη γραμμή των υπολοίπων. Μέσα σε λίγες ημέρες, ο Mario Draghi, έχει χαλάσει δύο φορές τη διάθεση των κυβερνητικών στελεχών. Αρχικά «έθαψε» τις όποιες ελπίδες του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης για στήριξη από την ΕΚΤ μετά το τέλος του μνημονίου, αν δεν υπάρχει προληπτική γραμμή στήριξης και στη συνέχεια «άδειασε» την ελληνική πλευρά, η οποία διατεινόταν ότι δεν υπάρχει καμία συμφωνία για 130.000 πλειστηριασμούς. Λες και το θέμα είναι αν θα γίνουν 120 ή 130 χιλιάδες και όχι ότι άλλα τάζει και άλλα τελικά γίνονται.
Ο «Super Mario» που αντιμετωπίστηκε από σχεδόν το σύνολο των παρευρισκομένων στο Νταβός ως η ηγετική φυσιογνωμία που οδήγησε σωστά την Ευρωζώνη στην πιο δύσκολη στιγμή της, για την ελληνική κυβέρνηση αποτελεί εμπόδιο. Γιατί σε κάθε ευκαιρία της θυμίζει ότι υπάρχουν κανόνες, οι οποίοι για να λέμε και του στραβού το δίκιο ενίοτε παρακάμπτονται με μαεστρία αρκεί να υπάρχει είτε ανάγκη, είτε καλή θέληση και συνεργασία και από τις δύο πλευρές.
Όσο, λοιπόν, η ελληνική κυβέρνηση δεν πείθει κανέναν ότι θα κινηθεί στο δρόμο των μεταρρυθμίσεων μετά τον Αύγουστο, ενώ το ελληνικό χρέος (ως ποσοστό του ΑΕΠ) παραμένει το δεύτερο υψηλότερο στον κόσμο, τόσο ο Draghi θα προτάσσει τους κανόνες για να δείξει ότι κανείς δεν θα μας χαριστεί. Ότι το waiver, δεν θα δοθεί στις ελληνικές τράπεζες αν δεν υπάρχει συγκεκριμένο πλαίσιο δεσμεύσεων, όπως ορίζει ο κανονισμός της ΕΚΤ.
Όπως όλα δείχνουν, λοιπόν, η συνάντηση που είχε το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης με τον πρόεδρο της ΕΚΤ στις αρχές της εβδομάδας είχε σκοπό να χρησιμοποιηθεί για εσωτερική κατανάλωση και τίποτα παραπάνω. Διότι δεν μπορεί ο Γιάννης Δραγασάκης ή ο Ευκλείδης Τσακαλώτος να περίμεναν ότι θα είχε το παραμικρό αποτέλεσμα, όταν αυτό που ζητούσαν από τον Draghi ήταν ουσιαστικά να παρακάμψει τους κανόνες της ΕΚΤ.
Ο Ιταλός έχει αποδείξει ότι πάντα λαμβάνει υπόψη τις πολιτικές διαστάσεις ενός ζητήματος, όμως τις περισσότερες φορές οι κανονισμοί είναι αυτοί που υπερισχύουν. Και αν κάποιοι ποντάρουν στο γεγονός ότι χάνει την ισχύ του, σήμερα είναι ίσως πιο ισχυρός από ποτέ, παρά το γεγονός ότι οδεύει προς τη λήξη της θητείας του το φθινόπωρο του 2019 και έχει ξεκινήσει άτυπα η κούρσα της διαδοχής του.
Ίσα ίσα που δεν θέλει σε καμία περίπτωση να υπάρξει πρόβλημα με τις ελληνικές τράπεζες στην τελευταία στροφή της θητείας του. Και όλα αυτά να συμβούν εξαιτίας των πολιτικών σκοπιμοτήτων και των ερασιτεχνικών χειρισμών της ελληνικής κυβέρνησης. Συνεπώς θα συνεχίσει να υπενθυμίζει, και το επόμενο διάστημα και μετά τον Αύγουστο, ότι waiver χωρίς δεσμεύσεις δεν υπάρχει και πως όταν συμφωνούνται προαπαιτούμενα - όπως οι πλειστηριασμοί - αυτά θα πρέπει να εφαρμόζονται.
