Δεχθείτε, παρακαλώ, ειλικρινείς ευχές για το έτος που μόλις ξεκινά. Ευχές να επικρατήσει Ειρήνη στην Ευρώπη. Προσευχηθείτε να γίνει το θαύμα και να γράψουμε μισό πόντο παραπάνω από τις προβλέψεις στο εθνικό προϊόν. Και, τέλος, όσοι συμφωνείτε βεβαίως, να εύχεστε να κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκλογές.
Το πρώτο δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Η Ευρώπη χρειάζεται Ειρήνη, βεβαίως δίκαιη για τους Ουκρανούς. Και δεν αρκεί μόνον η αρχική προϋπόθεση, που είναι να ηττηθεί ο Πούτιν, τουλάχιστον έναντι των στόχων που είχε βάλει όταν ξεκίνησε τον πόλεμο. Πρέπει να ανοικοδομηθεί η χώρα την οποία έκανε να υποφέρει, να γυρίσουν στην πατρίδα τους οι άνθρωποί της και να καταφέρουν να μείνουν ενωμένοι.
Το δεύτερο είναι σημαντικό για τον απλό λόγο ότι η Ελλάδα έχει χάσει πολύ δρόμο. Η απόσταση που κερδίζουμε έναντι των άλλων Ευρωπαίων και λοιπών κρατών, τα τρία τελευταία χρόνια δεν είναι αρκετή. Αν η αύξηση του ΑΕΠ με το οποίο ζούμε, δηλαδή σε τρέχουσες τιμές, δεν είναι κατά τρεις εκατοστιαίες μονάδες, μεγαλύτερη από τον πληθωρισμό, η εθνική γκρίνια θα γίνει ανυπόφορη. Ελληνίδες και Έλληνες παίρνουν, σταδιακά ο ένας μετά τον άλλο, δρόμο στραβό. Από τη μια πιστεύουν πως για να φτιάξουν τα πάντα όλα όπως τα επιθυμούν, αρκούν μερικές κρατικές αποφάσεις. Από την άλλη νομίζουν πως για να «φτιάξει» το κράτος, αρκεί να φύγει ο Μητσοτάκης. Για ολοένα και περισσότερους λίγο ενδιαφέρει ποιος θα έρθει, ποιες ικανότητες θα έχει και τι στο καλό θα κάνει καλύτερα. Αρκεί να αλλάξουν τα πρόσωπα. Κατανοητό. Κάθε δέκα χρόνια, το αργότερο, μας καταλαμβάνει αυτή η επιθυμία αυτοκαταστροφής.
Το τρίτο, είναι απλώς μια γραμμή στον πολιτικό Καζαμία. Προφανώς ο αρχηγός της πλειοψηφίας δεν το έχει σχεδιάσει. Το αντιπαράδειγμα του Μακρόν τον απασχολεί. Αλλά την «επταετία Μητσοτάκη» θα την έχει κερδίσει, όποτε κι αν αποφασίσει να συγκρουστεί στα ίσα με την αναρχοτρέλα που εξαπλώνεται ως επιδημία. Γι αυτό και το ετοιμάζει ενόσω δεν το έχει, προφανώς, αποφασίσει: ας είναι κάπου «εκεί», να του βρίσκεται.
Είναι εξάλλου αλήθεια ότι με τη συνεχώς εντονότερη «γκρίνια», εντός της παράταξης του, που έχει ήδη προσβάλει την κυβέρνηση του και με την κοινωνία να ασπάζεται ό,τι τοξικότερο της βάζουν μπροστά της, κανείς δεν τα κατάφερε ποτέ. Είναι και αυτός ο καταραμένος κύκλος της σκανδαλολογίας, που κτυπά πάντα τις κυβερνήσεις στα μισά της δεύτερης θητείας τους, όσες τουλάχιστον έφθασαν ως εκεί. Ανδρέας Παπανδρέου, Κώστας Σημίτης και Κώστας Καραμανλής, το πέρασαν και δύσκολα θα το αποφύγει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Εξάλλου, δεν θα είναι ακριβώς από πανικό ή εκβιασμό αυτές οι εκλογές, είτε γίνουν μετά το καλοκαίρι, είτε, ακόμη πιο βολικά, στα τέλη της Άνοιξης. Μάλλον επίκαιρες, σκόπιμες και προβλεπτικές θα μπορούσε να τις πει κανείς.
Επίκαιρες γιατί αντιμετωπίζουν στο πεδίο της πολιτικής τις κομπορρημοσύνες των αντιπολιτεύσεων.
Σκόπιμες γιατί η ρύθμιση των κομματικών «λογαριασμών» εντός Βουλής θα αποτρέψει το «ξεκαθάρισμα» λογαριασμών στα πεζοδρόμια, όπως τώρα συμβαίνει με τα αγροτικά μπλόκα στους αυτοκινητοδρόμους.
Προβλεπτικές, γιατί θα βγάλουν από την χώρα τα παραμορφωτικά γυαλιά με τα οποία ήδη πορεύεται. Η Ελλάδα μας χρειάζεται μια γερή δόση ρεαλισμού, ιδίως αν πρόκειται να επιδιώξουμε αυτή την καψερή μισή παραπάνω μονάδα στο ΑΕΠ.
Αν είναι λοιπόν να βγάλουν στις κάλπες οι πολίτες, την τόση πια «καταπίεση» που νιώθουν, ας το κάνουν μια ώρα αρχύτερα. Να τελειώνουμε με τον χαμένο χρόνο.
