Δεν ξέρω αν ο κ. Παναγόπουλος είναι ένοχος όσων του καταμαρτυρούν οι «πληροφορίες», αλλά σίγουρα δεν είναι ένοχος, ακόμη. Θα αποφασίσει το δικαστήριο και μόνον αυτό. Και πάλι, ο νομικός μας πολιτισμός (γιατί υπάρχει κι αυτός...) δίνει τη δυνατότητα δεύτερης εξέτασης. Κάποτε τόλμησα να πω, δημοσίως, για κάποιον (γνωστή λέρα) ότι έχει καταδικαστεί και μου έστειλε... εξώδικο με απειλές. Το περιεχόμενο της οποίας διάβασα από μικροφώνου, ως όφειλα, εξηγώντας ότι πρόκειται για εξώδικο καταδικασμένου για απάτη.
Υπάρχει όμως, για να είμαστε ειλικρινείς, ένα κάποιο, καθόλου μικρό και μάλιστα ηθικής τάξης ζήτημα, με τον χειρισμό στη δημόσια αρένα των υπό διερεύνηση «σκανδάλων» όταν αφορούν δημόσια πρόσωπα. Αν και τα ίδια ισχύουν για όλα τα πρόσωπα και το ίδιο πρόβλημα, δηλαδή της ηθικής εξόντωσης, υπάρχει και για εκείνα, μόνον που δεν τα μαθαίνουμε και αν τα μάθουμε δεν μας νοιάζει τι κακό μπορεί να έχει ο κυρ-Γιακουμής.
Επειδή όμως ετοιμαζόμαστε να αλλάξουμε.
Γιατί, είναι αλήθεια, όπως σημειώνει ο κ. Παναγόπουλος, με δικαιολογημένο παράπονο σε ανακοίνωσή του: «Πόσες μέρες ακόμη (έχουν περάσει επτά) θα περιμένω να μου κοινοποιηθεί η Διάταξη Δέσμευσης και το πόρισμα προκειμένου να απαντήσω σαν πολίτης που έχει δικαιώματα που με αφορμή εντελώς αβάσιμες εις βάρος μου κατηγορίες, όλες αυτές τις μέρες «έχει στηθεί ένας χορός» ηθικής κατακρεούργησής μου; Είναι το Κράτος Δικαίου δίπλα μου;».
Προφανώς και δεν είναι «αγαπητέ Γιάννη». Αλλά, μετά από 52 χρόνια στην πρώτη γραμμή του συνδικαλιστικού κινήματος της χώρας και το γνωρίζεις ότι το «κράτος δικαίου» είναι, εν Ελλάδι, έννοια σχετικής (απ)αξίας. Άλλωστε έχεις κι εσύ κάποια ευθύνη. Μεγαλύτερη μάλιστα από πολλούς άλλους μεταξύ μας, αφού ταυτόχρονα ήσουν, δικαίως, στην πρώτη γραμμή κυρίαρχου κόμματος, που κυβέρνησε τα μισά από τα παραπάνω χρόνια.
Το θέμα είναι επίκαιρο πολλαπλώς και για πολλαπλούς λόγους.
Είναι προφανές ότι οι δημοσιογράφοι, όταν πληροφορηθούν ότι ο εισαγγελέας διαφθοράς «μπλοκάρει τους τραπεζικούς λογαριασμούς» ενός τόσο γνωστού προσώπου, δεν μπορούν να το κάνουν... «γαργάρα». Θα ήταν βεβαίως ορθότερο, ο αξιοπρεπής, ευρηματικός και τολμηρός συνταξιούχος εισαγγελέας κ. Βουρλιώτης (χρόνια πολλά στους Χαραλάμπηδες), να έχει βρει τον τρόπο να ενημερώσει τον υπό διερεύνηση, το συντομότερο μετά τις απαραίτητες ενέργειες, όπως είναι η αποστολή εντολής προς τις τράπεζες. Ο Πρόεδρος της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες, είναι αυτός που «έδεσε» τους ναζί χρυσαυγίτες, «προστάτευσε» τους διωκόμενος από τον Ερντογάν Τούρκους αξιωματικούς, χειρίστηκε (όχι ολοκληρωμένα) την υπόθεση του αποθανόντος Βγενόπουλου και κάνει καλά τη δουλειά του από τότε που διορίστηκε, με πλειοψηφία της Βουλής, το 2021.
Όπως είχε πει όταν ανέλαβε, «Δεν είμαι ούτε σερίφης ούτε εξομολογητής να δίνω συγχωροχάρτια. Πορεύτηκα με γνώμονά μου πάντα τη λογική. Ούτε θα εξαφανίσω ούτε θα καταστρέψω ανθρώπους. Όμως, όσοι παρανόμησαν κατά του κράτους θα υποστούν τις νομικές συνέπειες. Δεν θα γίνω υπαίτιος καταστροφών ανθρώπων, αλλά και δεν υπάρχει περίπτωση να με πλησιάσει κάποιος για λόγους σκοπιμότητας».
Μόνον που, τον Παναγόπουλο τον σταύρωσε. Όπως παλαιός διευθυντής της Ασπιώτη-ΕΛΚΑ που είχε κατηγορηθεί για κλοπή χαρτιού εκτύπωσης σε βάρος της Εθνικής Τράπεζας και υπέστη όσα τώρα θα υποστεί ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, όταν βγήκε αθώος, κάποια στιγμή, μετά από χρόνια, «το καρφί βγήκε αλλά η τρύπα έμεινε».
Γνωρίζω, στα 40+ χρόνια που παρακολουθώ συμμετέχοντας στα δημόσια πράγματα και στη διαμόρφωση της επικαιρότητας, έχοντας δει δυο-τρεις ντουζίνες σκάνδαλα από τα οποία όμως καταδίκες είχαμε μόλις σε 5-6, ότι πρέπει να είσαι πολύ επιφυλακτικός με τα στοιχεία που φθάνουν σε γνώση σου. Ακόμη πιο προσεκτικός τον δημοσιογράφο, που σε τελευταία ανάλυση δεν μπορεί να πάρει το ρίσκο να βρεθεί «ένοχος» συγκάλυψης, πρέπει να είναι ο εισαγγελέας. Και ακόμη πιο προσεκτικός ο επόμενος ανακριτής εισαγγελέας και ακόμη πιο προσεκτικός ο εισαγγελέας της έδρας και τρομερά προσεκτική η σύνθεση του Δικαστηρίου που τελικά θα δικάσει και θα βγάλει την όποια απόφαση.
Γνωρίζω πολλούς εξαιρετικούς και τίμιους ανθρώπους που διασύρθηκαν επί δεκαετία, με πολλαπλή προσωπική (ηθική και οικονομική) ζημία για να βγουν, τελικά, καθαροί, σε υποθέσεις που είχαν βρώμικη αφετηρία, κατά κανόνα επειδή οι αποφάσεις τους έπλητταν μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Σε μια από αυτές, που αφορούσε στη διοίκηση της ΔΕΗ, οι «κατηγορίες» περί σκανδάλου είχαν μεθοδευτεί και τοποθετηθεί στον έντυπο (τότε) Τύπο από υψηλό συνδικαστικό στέλεχος, το οποίο μάλιστα είναι ακόμη σήμερα σημαίνον στέλεχος της διοικήσεως της ΓΣΕΕ.
Ας μάθουμε να περιμένουμε κι ας τιμωρούμε παραδειγματικά.
Ιδίως τώρα που ετοιμαζόμαστε να αλλάξουμε το άρθρο 86 ώστε, και πολύ σωστά, να ισχύουν για τους «δυνατούς» όσα ισχύουν και για τους «κοινούς θνητούς» ώστε να τους χειρίζεται η Δικαιοσύνη με τον ίδιο τρόπο, είναι σκόπιμο να υπάρξουν διαβεβαιώσεις από την πλευρά των δικαστικών μεθοδεύσεων ότι το κράτος δικαίου δεν θα καταργείται σε βάρος όποιου μπαίνει στο «μάτι του κυκλώνα». Διαβεβαιώσεις που πρέπει να καταγραφούν ταυτόχρονα με την επίσης συζητούμενη «αυτοδιοίκηση» του δικαστικού.
Αλλά επ’ αυτών, έχουμε καιρό να συζητήσουμε...
