Η υπόθεση με την τροπολογία για την επιμέλεια των παιδιών, που θεωρήθηκε σκανδαλώδης επειδή πρώτη έσπευσε να κάνει χρήση της υπουργός της κυβέρνησης και ως εκ τούτου χαρακτηρίστηκε «φωτογραφική», έχει πολλές πτυχές.
Η αλήθεια είναι πως για την εξουσία ισχύει αυτό που λένε για τη γυναίκα του Καίσαρα: δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, η δυσαρέσκεια πολλαπλασιάστηκε, γιατί έφερε στην επιφάνεια κατάλοιπα πολιτικών βαρονιών που εξακολουθούν να επιβιώνουν στο πολιτικό σύστημα.
Η επικαιρότητα, ωστόσο, εξάντλησε την προσέγγιση του ζητήματος στην πιθανότητα σύγκρουσης συμφερόντων. Δηλαδή στο ενδεχόμενο η υπουργός να μεθόδευσε έναν νόμο που εξυπηρετούσε τα προσωπικά της συμφέροντα σε μια ιδιωτική αντιδικία. Στο σκέλος αυτό θεωρώ πιθανότερη την ερμηνεία του υπουργού Δικαιοσύνης κ. Φλωρίδη.
Όμως αυτή ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Το «σκάνδαλο» Κεφαλογιάννη ανέδειξε το βαθύτερο πρόβλημα της εποχής μας. Ο κύριος όγκος του παγόβουνου αφορά τη συμπεριφορά των γονέων απέναντι στα παιδιά, την οικογένεια και τον εγωισμό των ενηλίκων της εποχής μας — είτε αυτοί είναι υπουργοί είτε απλοί πολίτες.
Παρακολουθούμε συχνά ειδήσεις για την εγκληματικότητα των ανηλίκων, η οποία φαίνεται να βαίνει ανεξέλεγκτη. Τα ίδια ισχύουν για την παιδεία, αλλά και για την ηθική διαπαιδαγώγηση των νέων. Η παρακμή αυτή σχετίζεται τόσο με τη διάλυση της παιδείας όσο, κυρίως, με τη διάλυση της οικογένειας.
Ηδονοθήρες και κακομαθημένοι γονείς δεν διστάζουν να διασκεδάζουν, φτάνοντας τις εγωιστικές τους διαφορές στα άκρα, χωρίς να υπολογίζουν τις επιπτώσεις στα παιδιά. Οι κοινωνίες μας εστιάζουν στις επιθυμίες και τα συμφέροντα των γονέων, όχι των παιδιών.
Κι όμως, οι εγωπαθείς και κακοί γονείς αποτελούν τη λιγότερο προβληματική πλευρά της σημερινής κοινωνικής κρίσης. Η ακόμη χειρότερη — από άποψη ηδονοθηρίας και εγωισμού — συμπεριφορά αφορά την κατηγορία εκείνη που δεν κάνει καθόλου παιδιά και ικανοποιεί τα μητρικά και πατρικά βιολογικά ένστικτα φροντίζοντας κατοικίδια. Σε παλαιότερο άρθρο με τίτλο «Κτηνολάτρες και ανθρωπομάχοι» έχει περιγραφεί αυτή η κατάσταση.
Έχουμε, λοιπόν, μια κοινωνία που δεν αναπαράγεται επαρκώς και κινείται προς τον θάνατο· και όταν αναπαράγεται, ένα μεγάλο μέρος αδιαφορεί για την ανατροφή των παιδιών, πριμοδοτώντας το κοινωνικό χάος.
Οι εξελίξεις αυτές δρομολογούν και πολιτικές μετατοπίσεις. Το ένστικτο αυτοσυντήρησης των κοινωνιών ενισχύει πολιτικές απόψεις που απαιτούν δραστικά μέτρα απέναντι στην παρακμή. Δεν είναι μόνο το κυοφορούμενο κόμμα της Καρυστιανού ή κάποιες ακροδεξιές και θρησκευτικές σέχτες που προτείνουν ριζικές αλλαγές σε ζητήματα όπως οι αμβλώσεις, οι γάμοι ή η θέση της γυναίκας στην εργασία και την κοινωνία.
Οι ανοιχτές δημοκρατικές κοινωνίες οφείλουν να βρουν τρόπους να δαμάσουν τον ανεξέλεγκτο εγωισμό και την ηδονοθηρία, προκειμένου να αποφύγουν τη διάλυση, το χάος ή ένα εφιαλτικό ολοκληρωτικό πισωγύρισμα, όπως αυτό που περιγράφει η Μάργκαρετ Άτγουντ στο μυθιστόρημα Η Ιστορία της Θεραπαινίδας.
*Η Ιστορία της Θεραπαινίδας – Μάργκαρετ Άτγουντ
Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στη Γαλαάδ, ένα θεοκρατικό, ολοκληρωτικό καθεστώς που έχει αντικαταστήσει τις ΗΠΑ μετά από οικολογική καταστροφή και κατάρρευση της γονιμότητας. Οι γυναίκες στερούνται βασικά δικαιώματα και ταξινομούνται σε αυστηρούς ρόλους. Οι Θεραπαινίδες είναι υποχρεωμένες να τεκνοποιούν για λογαριασμό της άρχουσας τάξης.
Η αφηγήτρια, η Οφρέντ, περιγράφει τη ζωή της υπό συνεχή επιτήρηση, τον θεσμοθετημένο βιασμό ως «τελετουργία» και την απώλεια της παλιάς της ταυτότητας, της οικογένειας και της ελευθερίας της. Μέσα από αναμνήσεις και μικρές πράξεις αντίστασης αποκαλύπτεται πώς μια κοινωνία γλιστρά σταδιακά στον αυταρχισμό, με άλλοθι την ασφάλεια και την «ηθική τάξη».
Το έργο αποτελεί μια ισχυρή δυστοπία για τον έλεγχο του σώματος, τη χειραγώγηση της θρησκείας, την κατάργηση των δικαιωμάτων και την ευθραυστότητα των δημοκρατικών θεσμών. Δεν περιγράφει ένα μακρινό μέλλον, αλλά έναν απολύτως πιθανό δρόμο, όταν ο φόβος υπερισχύει της ελευθερίας.
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
ΗΠΑ και Ευρώπη
Αγαπητέ κ.Στουπα,
Η ΕΕ έχει "παρκάρει" περίπου 300 δισ. ευρώ σε τράπεζες των ΗΠΑ και αλλά τόσα σε αγορές ομολόγων των ΗΠΑ.
Οι χώρες της Ευρώπης, και η Ελλάδα, έχουν εμπιστευθεί τα αποθέματα τους σε χρυσό στις ΗΠΑ. Ο λαλίστατος πρόεδρος Τραμπ μπορεί να μας διαβεβαιώσει αν υπάρχουν αυτά τα αποθέματα και αν είναι διαθέσιμα;
Σ' αυτό το οικονομικό θέμα νομίζω η Ευρώπη μπορεί να αντιμετωπίσει τον Τραμπ με επιτυχία.
Ο Τραμπ ζητάει να τον πληρώσουμε για την ασφάλεια που μας παρέχει. Το ίδιο απαίτησε και ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ και ανάγκασε τη Γαλλία του Ντε Γκωλ να αποσυρθεί από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ συν τοις άλλοις.
Βλέπετε η πολιτική των Αμερικανών κτηματομεσιτών είναι τόσο απρόβλεπτη όσο και επικίνδυνη. Ήδη οι ΗΠΑ προδωσαν κυνικά τους Κούρδους της Ροζάβα και ελπίζω να μην ασχοληθεί και με τα Ελληνοτουρκικά.
Β. Τ.
