Το ότι η κυβέρνηση βγήκε ελαφρώς τσουρουφλισμένη από την ιστορία του ΟΠΕΚΕΠΕ και κυρίως από αυτή του Λαζαρίδη, είναι γεγονός αναμφισβήτητο.
Το αν η φθορά αυτή θα εισπραχθεί από το ΠΑΣΟΚ και την υπόλοιπη αντιπολίτευση όμως, είναι εντελώς συζητήσιμο. Με καταγγελίες μόνο κανείς δεν χτίζει πολιτικό κεφάλαιο. Ούτε προφανώς αποδεικνύει κυβερνησιμότητα.
Μπαίνουμε εν πάση περιπτώσει σε μια εποχή αναταράξεων που θα’λεγε κανείς ότι ήταν το τελευταίο που θα χρειαζόταν η χώρα.
Και μπαίνουμε αφ’ ενός λόγω κάποιων αχρείαστων κυβερνητικών λαθών, αφ’ ετέρου όμως και λόγω της εξαλλοσύνης της αντιπολίτευσης.
Μιας εξαλλοσύνης που είναι πρωτοφανής στη Μεταπολίτευση με ύβρεις καθημερινά και αδιανόητες ακρότητες, μέχρι και καταγγελίες από επίσημα χείλη ότι οι τελευταίες εκλογές του ’23, ήταν «πειραγμένες» !
Τα γεγονότα πάντως του τελευταίου μήνα, δείχνουν ξεκάθαρα έναν αποσυντονισμό και στα κυβερνητικά κλιμάκια που είναι μάλλον κάτι παραπάνω από εμφανής. Τα αντανακλαστικά φαίνονται να είναι μειωμένα, αν όχι και ανύπαρκτα. Σε κάποιες περιπτώσεις φαίνεται να κυριαρχεί ο πανικός, σε πολλές η αμηχανία και σχεδόν σε όλες η πολυφωνία και η καθυστέρηση στη λήψη αυτονόητων αποφάσεων. Λείπει αυτό το κάτι της πρώτης τετραετίας που έκανε την κυβέρνηση να φαίνεται απρόσβλητη ακόμα και σε περιόδους κρίσεων ή λαθών.
Κι όλα αυτά συμβαίνουν όταν ένα μόλις μήνα πριν, το κυβερνητικό κόμμα έδειχνε συμπαγές και με σαφέστατες τάσεις δημοσκοπικής ανόδου.
Αλλά αυτά έχει η πολιτική. Φτάνει μια αστοχία για να γκρεμίσει κανείς ό,τι έχτιζε με κόπο τόσα χρόνια.
Εδώ ο Στάρμερ, που είναι κάτι λιγότερο από δυο χρόνια πρωθυπουργός στο Ηνωμένο Βασίλειο, κινδυνεύει ήδη με αποπομπή λόγω του διορισμού του Μάντελσον ως πρέσβη στις ΗΠΑ, ενός Μάντελσον που παραδέχθηκε πως είχε στενές σχέσεις με τον καταδικασμένο για σεξουαλικά εγκλήματα, Έπστιν. Και αφήνουμε κατά μέρος τον Μακρόν με τα απανωτά λάθη που τον κάνουν να νοιώθει ήδη την ανάσα της γαλλικής ακροδεξιάς ή τον αλλοπρόσαλλο Τράμπ που καταγράφει ιστορικά χαμηλά δημοφιλίας.
Πόσο μάλλον όταν κυβερνά κανείς για μια επταετία, όπως ο Μητσοτάκης, με μια ανύπαρκτη επι της ουσίας αντιπολίτευση, ένα γεγονός όμως που δημιουργεί μια ψευδαίσθηση απόλυτης κυριαρχίας και που εν τέλει αποδεικνύεται παγίδα, καθιστώντας την κυβέρνηση επιρρεπή σε λάθη.
Υπάρχει φυσικά κι ο αντίλογος γιατί εδώ που τα λέμε, και όσα συνέβησαν στην επταετία δεν ήταν και λίγα.
Πανδημία, πολλαπλές και σοβαρές κρίσεις με τους δύστροπους γείτονες απέναντι, Ουκρανικό, ενεργειακή κρίση που πυροδότησε πληθωρισμό, κρίση εφοδιαστικής αλυσίδας, ασύλληπτες καταστροφές από φωτιές σε Ρόδο, Έβρο και Εύβοια, Τέμπη, Daniel και Ιανός στη Θεσσαλία, επανεκλογή Τράμπ, κρίση στη Μέση Ανατολή είναι μόνο μερικά απ’ αυτά.
Και από την αρχή σχεδόν της δεύτερης τετραετίας, ανελέητος πόλεμος από τους δυο προκατόχους του Μητσοτάκη, Σαμαρά και Καραμανλή, την ίδια ώρα που ένας άλλος προκάτοχός του στην ηγεσία του κόμματος, ο Μεϊμαράκης είναι σχεδόν εξαφανισμένος και κάποιοι πρωτοκλασάτοι υπουργοί αποφεύγουν συστηματικά τις κακοτοπιές και φροντίζουν να επικαλούνται όλως τυχαίως, ταξίδια και υποχρεώσεις στο εξωτερικό κάθε φορά που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει δυσκολίες.
Παρ’ όλα αυτά, και παρά την κόπωση και τις όποιες δυσλειτουργίες που αυτή συνεπάγεται, το κυβερνητικό κόμμα εξακολουθεί να είναι πρώτο και με διαφορά, ο Μητσοτάκης θεωρείται μακράν καταλληλότερος για πρωθυπουργός, το αφήγημα της αντιπολίτευσης και κυρίως του ΠΑΣΟΚ για τα λεγόμενα «προοδευτικά σχήματα» που δεν ξέρει κανείς πόσους και ποιους θα περιλαμβάνουν, είναι αδύναμο και δεν πείθει, τα νέα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού εκτιμάται ότι θα φέρουν μεγαλύτερη ανακατωσούρα στην ήδη κατακερματισμένη αντιπολίτευση την ώρα που η κυβέρνηση έχει ακόμα ένα περίπου χρόνο μπροστά της για να ανασυγκροτηθεί, να δείξει έργο και να διορθώσει τα όποια κακώς κείμενα. Ενώ και το εξαιρετικά ρευστό διεθνές περιβάλλον δεν ευνοεί επιπλέον αστάθειες και αχρείαστα πειράματα.
Το κλίμα όμως τοξικότητας είναι εδώ και όπως σχεδόν αναμενόταν, εντείνεται όσο πλησιάζουμε στις εκλογές. Κι αυτό είναι πρόβλημα. Όσο κι αν η κυβέρνηση λέει και ξαναλέει σε όλους τους τόνους ότι εκλογές θα γίνουν του χρόνου, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει περαιτέρω εκτράχυνση αλλά και απρόβλεπτα γεγονότα που θα την αναγκάσουν να πάει σε πρόωρες κάλπες όσο κι αν αυτό θα ήταν πολλαπλά βλαπτικό για τη χώρα και την οικονομία.
Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμες και θα καθορίσουν πιθανότατα τις εξελίξεις. Αν ο Μητσοτάκης καταφέρει και αναστρέψει την εικόνα, θα έχει τον πρώτο λόγο για τις εκλογές όποτε κι αν αυτές γίνουν. Αν όχι, ας κάνουμε το σταυρό μας κι ας ετοιμαστούμε να ταξιδέψουμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
