Δυο είναι τα συμπεράσματα από τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών.
Πρώτον ότι το πολιτικό προσωπικό - ιδίως της αντιπολίτευσης - είναι στην κοσμάρα του και σε κατάσταση αφασίας. Αυτό βέβαια δεν είναι ακριβώς καινούργιο συμπέρασμα καθώς ήταν κάτι που ξέραμε ήδη και απλά επιβεβαιώθηκε πάλι.
Και δεύτερον ότι το ΠΑΣΟΚ μπαίνει ξανά σε περίοδο μιας αχρείαστης εσωστρέφειας.
Και ως προς το πρώτο όπως είπαμε καμία έκπληξη. Η παρούσα Βουλή είναι ίσως η χειρότερη της Μεταπολίτευσης μετά από εκείνη της περιόδου 2015-19. Η ρευστότητα είναι πρωτοφανής και αυτό το δείχνουν μεταξύ άλλων οι συνεχείς διασπάσεις, οι ατέλειωτες μετακινήσεις από κόμμα σε κόμμα, οι διαγραφές. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι οι ανεξάρτητοι βουλευτές έφτασαν σήμερα αισίως τους 40 παρακαλώ.
Εδώ και βδομάδες αν όχι μήνες, ασχολούμαστε με το αν η Τζάκρη με την Κασιμάτη θα επιστρέψουν στο ΠΑΣΟΚ, αν ο ναύαρχος θα πάει η όχι στον Τσίπρα, αν ο Γαβριήλ θα τα βρει με τον Βαρουφάκη, αν ο Πολάκης θα κρατήσει τη σφραγίδα στον Σύριζα μαζί με τη Δούρου και τον Παππά 13-0, αν ο Δούκας έχει κάποια κρυφή ατζέντα.
Όλα αυτά όταν όλο τον υπόλοιπο κόσμο απασχολούν προβλήματα όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη, το δημογραφικό, το μεταναστευτικό, το ενεργειακό, οι γεωπολιτικές προκλήσεις, οι πληθωριστικές πιέσεις και αλλά τέτοια θέματα που για τους καθ’ ημάς πολιτικούς φαίνονται μάλλον ασήμαντα.
Όπως ασήμαντα φαίνονται και θέματα αμιγώς ελληνικού ενδιαφέροντος με παράδειγμα το νόμο που ετοιμάζουν οι γείτονες για τη λεγόμενη Γαλάζια Πατρίδα με τον οποίο θα χωρίζουν πια και επίσημα το Αιγαίο στη μέση με βάση τη δική τους αντίληψη περί διεθνούς δικαίου και θα δίνουν στον Ερντογάν την εξουσιοδότηση να ενεργεί κατά το δοκούν.
Το ίδιο και η Συνταγματική Αναθεώρηση. Η κυβέρνηση κατέθεσε ήδη κάποιες ενδιαφέρουσες προτάσεις όπως την αναθεώρηση του άρθρου 86, τα μη κρατικά ΑΕΙ, την αλλαγή στον τρόπο επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, την επέκταση της επιστολικής ψήφου παντού, τη θέσπιση κανόνων δημοσιονομικής πειθαρχίας, τη διασύνδεση αξιολόγησης με τη μονιμότητα στο Δημόσιο.
Συμφωνεί κανείς ή διαφωνεί, η κυβερνητική παράταξη είναι πάντως η μόνη που το έκανε με τους άλλους ή να λένε όχι σε όλα ή να σφυρίζουν αδιάφορα. Λες και αυτά αφορούν άλλο λαό και άλλη χώρα.
Και πάμε τώρα στο δεύτερο θέμα, το νέο κύκλο εσωστρέφειας που άνοιξε στο ΠΑΣΟΚ και που ήταν μάλλον αναμενόμενος με τα νέα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού που έριξαν το κόμμα στην τρίτη ή κατ’ άλλους και στην τέταρτη θέση.
Κι αν αυτά θα πει κανείς ότι συμβαίνουν με τις δημοσκοπήσεις, το ακόμα χειρότερο ήταν όμως η ακατανόητη αντίδραση της Χαριλάου Τρικούπη στα νέα ευρήματα, όπου κατάφεραν και τσακώθηκαν με όλους σχεδόν τους δημοσκόπους. Λες και αυτοί είχαν τίποτα προσωπικά με το ΠΑΣΟΚ και ήθελαν να το κοντύνουν. Αλλά όταν οι ίδιοι άνθρωποι έδειχναν κάποτε το ΠΑΣΟΚ στο 18% και 20% ήταν όλα μέλι -γάλα. Παράξενα πράγματα.
Από κοντά φυσικά και οι απαραίτητες θεωρίες συνωμοσίας. Ότι ο Μητσοτάκης «σπρώχνει» τάχα τον Τσίπρα γιατί τον προτιμά σαν αντίπαλο από τον Ανδρουλάκη.
Αντί να σηκώσουν τα μανίκια και να δουν τι έκαναν λάθος και πού πάσχει το αφήγημά τους, ρίχνουν τις ευθύνες στους άλλους. Μακάρι πάντως να συνέλθουν και να βρουν το δρόμο τους σύντομα. Η χώρα έχει ανάγκη από έναν σοβαρό εναλλακτικό πόλο εξουσίας. Κι όσο δεν υπάρχει αυτός θα αφήνεται χώρος σε Τσίπρας, Ζωές, Βαρουφάκηδες και το κακό συναπάντημα.
