Στην Ελλάδα μας, όταν συμβεί ένα δυστύχημα σε κάποιο σημείο ενός δρόμου με επικινδυνότητα, βλέπουμε να ξεφυτρώνει μετά εκεί δίπλα, ένα εικονοστάσι. Και αν μεν το δυστύχημα είναι θανατηφόρο, το εικονοστάσι το βάζουν οι συγγενείς του θύματος, αν όχι, το βάζει αυτός που επέζησε, αφιερώνοντάς το συνήθως στον άγιο που γιόρταζε εκείνη την ημέρα και τον έσωσε από θαύμα.
Μαζεύονται τα εκκλησάκια στο σημείο αυτό και κάποια στιγμή, όταν πια το πράγμα φτάνει στο απροχώρητο, έρχεται κάποιος δήμαρχος, κάποιος από το Υπουργείο Μεταφορών, ή τέλος πάντων κάποιος δερβέν-αγάς που έχει αναλάβει εργολαβικά την εκμετάλλευση και συντήρηση του δρόμου και λέει: Αμάν βρε παιδί μου, εδώ πολλά δυστυχήματα γίνονται, ας βάλουμε μια προειδοποιητική πινακίδα, ας βάλουμε ένα φανάρι, να κάνουμε μια κανονική διάβαση.
Τα λέω λίγο υπερβολικά; Μπορεί. Όμως αυτό γινόταν παλιά και συμβαίνει ακόμα και σήμερα σε αρκετές περιπτώσεις.
Όλοι θυμόμαστε το σεισμό του 1999 στην Αθήνα και την κατάρρευση του κτιρίου της Ρικομέξ με τις 40 ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν. Όλοι καταφέρονταν τότε εναντίον της ανάλγητης εταιρίας που έχτισε σε περιοχή που ήταν χείμαρρος. Ναι, βεβαίως, ήταν χτισμένο το κτίριο σε λάθος περιοχή όπως και η μισή Αθήνα, αλλά δεν κατέρρευσε γι' αυτό τον λόγο αφού ήταν χτισμένο με βάση τον ισχύοντα αντισεισμικό κανονισμό και με δοκιδωτές πλάκες Zoellner, ό,τι πιο σύγχρονο δηλαδή. Το κτίριο κατέρρευσε επειδή βρέθηκε στη γραμμή που χτύπησε ο σεισμός και δεν υπήρχε πρόβλεψη στον ισχύοντα τότε αντισεισμικό κανονισμό για εγκάρσιες δονήσεις. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να αλλάξει άμεσα η αντισεισμική προστασία στις κατασκευές με νέο κανονισμό που θεσμοθετήθηκε ένα χρόνο μετά. Άντε όμως να τα εξηγήσεις αυτά στους δημοσιογράφους και στους λαϊκούς δικαστές. Η εταιρία πρότεινε τότε μια σοβαρή αποζημίωση στις οικογένειες των θυμάτων για να μπορέσει να συνεχίσει να λειτουργεί. Οι δικηγόροι όμως των οικογενειών τους ξεσήκωσαν τα μυαλά, με αποτέλεσμα η εταιρία που ήταν πολυεθνική να μεταφέρει τη δραστηριότητά της στην Τουρκία και να μείνουν χωρίς αποζημίωση οι δύστυχες οικογένειες των θυμάτων, αφού δεν υπήρχαν άλλα περιουσιακά στοιχεία της εταιρίας.
Σχετικά τώρα με το προχθεσινό θανατηφόρο δυστύχημα στη Βιολάντα:
Συνελήφθη λέει ο ιδιοκτήτης της Εταιρίας, λες και πιάσανε τον Λιόντα τον ληστή.
Ρε, ο άνθρωπος μπισκότα ήξερε να φτιάχνει και το έκανε καλά. Δεν ήταν ειδικός σε θέματα ασφαλείας. Αν παρέβλεψε κάποιες συστάσεις ή προειδοποιήσεις, δεν λέω, να δικαστεί και να πληρώσει.
Αλλά:
Ο τεχνικός ασφαλείας;
Η πυροσβεστική που έδωσε το πιστοποιητικό πυροπροστασίας;
Η επιθεώρηση εργασίας;
Η διεύθυνση βιομηχανίας που έδωσε την άδεια;
Θα δικαστούν; Θα τιμωρηθούν όλοι αυτοί;
Πώς επέτρεψαν την υπόγεια όδευση του αγωγού του υγραερίου χωρίς τα απαραίτητα μέτρα προστασίας;
Βγαίνει αυτός ο ανεκδιήγητος πρόεδρος του εργατικού κέντρου Τρικάλων και πουλάει φούμαρα. Δεν τους επέτρεπαν λέει να μπούνε στον χώρο παραγωγής, λες και αν έμπαινε χωρίς πιστοποιητικό υγείας σε χώρο παραγωγής τροφίμων να μας κολλήσει και καμία ηπατίτιδα, θα έβλεπε την αιτία του κακού και θα έσωζε την κατάσταση.
Αύριο θα πάρει σβάρνα η επιθεώρηση εργασίας τις επιχειρήσεις της περιοχής και θα ψάχνει για υπογειωμένους αγωγούς υγραερίου. Κατόπιν εορτής! Δυστυχώς!
Πέντε γυναίκες αγωνίστριες της ζωής νεκρές, επειδή όλα στη χώρα μας λειτουργούν ανάποδα!
*Το άρθρο δημοσιεύεται με την άδεια του συντάκτη Ιεροκλή Σαββίδη
