Η στρατηγική της ισχύος και της διαρκούς κλιμάκωσης που έχει υιοθετήσει ο Ντόναλντ Τραμπ δοκιμάζεται πλέον ανοιχτά, καθώς το αδιέξοδο με το Ιράν, οι αντιδράσεις των συμμάχων και οι εσωτερικές πολιτικές πιέσεις αποκαλύπτουν τα όρια της εικόνας παντοδυναμίας του Αμερικανού προέδρου.
Όπως γράφει το CNN σε ανάλυσή του, ο πόλεμος με το Ιράν αποτελεί τη σκληρότερη δοκιμασία αυτής της στρατηγικής. Η απόφασή του να πλήξει στρατιωτικές και πυρηνικές υποδομές της Τεχεράνης, επιλογή που προηγούμενοι πρόεδροι απέφυγαν, αντανακλά την πεποίθησή του ότι η αμερικανική στρατιωτική ισχύς και η προσωπική αδιαλλαξία μπορούν να επιβάλουν αποτέλεσμα.
Ωστόσο, η άρνηση της ιρανικής ηγεσίας να υποχωρήσει, σε συνδυασμό με τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ και τη διατήρηση αποθεμάτων εμπλουτισμένου ουρανίου, αναδεικνύουν τα όρια τόσο της αμερικανικής πίεσης όσο και της στρατηγικής του ίδιου.
Μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο, ο Τραμπ έχει επιλέξει τον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ, επιχειρώντας να στραγγαλίσει την ιρανική οικονομία και να εξαναγκάσει την Τεχεράνη σε διαπραγμάτευση με τους δικούς του όρους.
Η επιλογή, ωστόσο, εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για τις διεθνείς αγορές ενέργειας, τις τιμές καυσίμων και τον πληθωρισμό, σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη πολιτικά περίοδο ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ.
Η ίδια αδυναμία επιβολής αποτελεσμάτων καταγράφεται και στο πεδίο των συμμαχιών. Ο Τραμπ δεν κατάφερε να πείσει τους Ευρωπαίους συμμάχους στο ΝΑΤΟ να στηρίξουν μια στρατιωτική επιχείρηση στην οποία ήταν εξαρχής αντίθετοι, ενώ οι απειλές περί αποχώρησης από τη Συμμαχία δεν ανέτρεψαν τις εθνικές τους προτεραιότητες.
Παράλληλα, η διεθνής εικόνα ισχύος του πλήττεται και από πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη, με την ήττα του Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία να αφαιρεί από το στρατόπεδο MAGA έναν από τους βασικότερους ιδεολογικούς συμμάχους του.
Στο εσωτερικό, οι αντιδράσεις για το πρόγραμμα μαζικών απελάσεων, αλλά και η αποτυχία χρήσης της Δικαιοσύνης ως εργαλείου πολιτικής τιμωρίας, δείχνουν ότι θεσμικά και πολιτικά αντίβαρα εξακολουθούν να λειτουργούν.
Η κρίση με το Ιράν, όμως, συμπυκνώνει περισσότερο από κάθε άλλο μέτωπο το βασικό ερώτημα της δεύτερης θητείας του: μέχρι πού μπορεί να φτάσει η πολιτική της κλιμάκωσης πριν μετατραπεί σε παγίδα για τον ίδιο τον πρόεδρο.
