Δεδομένων των συμφερόντων της στην Αρκτική, η στάση της Ρωσίας απέναντι στα σχέδια του Ντόναλντ Τραμπ για την πρόσάρτηση της Γροιλανδίας στις ΗΠΑ, φαίνεται παράδοξη.
Μια δύναμη με τεράστια συμφέροντα στην Αρκτική, τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην περιοχή και έντονη ευαισθησία σε ζητήματα εδαφικής κυριαρχίας, θα περίμενε κανείς να αντιδράσει σκληρά σε κάθε συζήτηση περί αλλαγής συνόρων.
Αντί γι’ αυτό, η Μόσχα στέλνει αντιφατικά -αλλά όχι τυχαία- μηνύματα, επιλέγοντας άλλοτε την ουδετερότητα και άλλοτε έναν σχεδόν συγκαταβατικό τόνο απέναντι στην αμερικανική επιθετικότητα, σύμφωνα με ανάλυση του Sky News.
Οι δηλώσεις Λαβρόφ
Κι όμως, δεν υπήρξε καμία καταδίκη από τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, στην ετήσια ομιλία του. «Η Γροιλανδία δεν αποτελεί φυσικό μέρος της Δανίας», δήλωσε.
Σύμφωνα με το Sky News, στην Μόσχα, η φράση αυτή έμοιαζε λιγότερο με διπλωματική παρατήρηση και περισσότερο με έμμεση ενθάρρυνση προς τον Τραμπ. Ακόμη, ο Λαβρόφ ανέφερε ότι η αντιπαράθεση «δεν είναι δικό μας ζήτημα» - μια τοποθέτηση ασυνήθιστη για μια χώρα που παραδοσιακά καταγγέλλει κάθε μορφή δυτικού επεκτατισμού.
Αυτή η στάση λοιπόν οφείλεται στο γεγονός πως αυτή η κατάσταση με τη Γροιλανδία εξυπηρετεί το Κρεμλίνο σε ό,τι αφορά την Ουκρανία, που παραμένει η ύψιστη προτεραιότητά του.
Όχι μόνο βοηθά τη Ρωσία να δικαιολογήσει τη συνεχιζόμενη εισβολή της και τις διεκδικήσεις της σε ουκρανικά εδάφη, αλλά αποδυναμώνει και τη διατλαντική συμμαχία, κάτι που με τη σειρά του θα μπορούσε να επηρεάσει τις ειρηνευτικές συνομιλίες.
Politico: Συνειδητή ρωσική στρατηγική
Σύμφωνα με το Politico, αυτό είναι μια συνειδητή ρωσική στρατηγική «αφήστε τους να τσακωθούν». Η αντίδραση της Μόσχας δεν είναι απλώς παθητική, αλλά τακτικά υπολογισμένη.
Τις τελευταίες εβδομάδες, Ρώσοι αξιωματούχοι και φιλοκυβερνητικοί αναλυτές κινούνται ανάμεσα σε προσποιητή συμπάθεια για τους κατοίκους της Γροιλανδίας και ανοιχτό ενθουσιασμό για το ενδεχόμενο ένταξής της στην αμερικανική σφαίρα επιρροής.
Αυτή η φαινομενική αντίφαση εξυπηρετεί τον στόχο να βαθύνουν τα ρήγματα στο ΝΑΤΟ και να μετατοπιστεί η παγκόσμια ατζέντα μακριά από την Ουκρανία.
Δεν είναι τυχαίο ότι, όπως σημειώνει το Politico, η ένταση γύρω από τη Γροιλανδία «έκλεψε» την παράσταση στο Νταβός, απομακρύνοντας το ουκρανικό ζήτημα από το προσκήνιο. Για το Κρεμλίνο, αυτό συνιστά επιτυχία. Ο ίδιος ο Λαβρόφ δεν έκρυψε την ικανοποίησή του, μιλώντας ειρωνικά για τις μειωμένες «προοπτικές διατήρησης του ΝΑΤΟ ως ενιαίου δυτικού μπλοκ».
Επικίνδυνος παραλληλισμός
Παράλληλα, η ρωσική ρητορική επιχειρεί να δημιουργήσει έναν επικίνδυνο παραλληλισμό. Όταν ο Λαβρόφ υποστήριξε ότι η Γροιλανδία έχει για τις ΗΠΑ τη σημασία που έχει η Κριμαία για τη Ρωσία, ουσιαστικά προσπάθησε να «νομιμοποιήσει» την έννοια των αναθεωρητικών διεκδικήσεων. Αν οι ΗΠΑ μπορούν να επικαλεστούν την «ασφάλειά» τους για να αλλάξουν σύνορα, γιατί όχι και η Ρωσία; Με αυτόν τον τρόπο, η Μόσχα βρίσκει ένα έμμεσο επιχείρημα για να δικαιολογήσει τις δικές της πράξεις στην Ουκρανία.
Στο εσωτερικό μέτωπο, η στάση αυτή παρουσιάζεται ως γεωπολιτική ωριμότητα. Φιλοκρεμλινικοί σχολιαστές μιλούν ανοιχτά για το όφελος του να «κάθεται κανείς και να παρακολουθεί τους εχθρούς του να αυτοκαταστρέφονται». Η Γροιλανδία, όπως έγραψε χαρακτηριστικά ο αναλυτής Σεργκέι Μάρκοφ, είναι «η ιδανική λύση» για να επιταχυνθεί η διάλυση της δυτικής ενότητας.
