Μην μπερδεύεστε με τον Χάρη Δούκα. Δεν είναι τόσο φιλοσυριζαίος όσο νομίζετε. Ούτε έχει καμιά πρεμούρα να ξανακάνει τον Τσίπρα νοματαίο. Απλώς έχει και κείνος τα ζόρια του, κι ας κατέχει έναν από τους πιο περίοπτους θρόνους του πολιτικού μας σκηνικού. Ο Χάρης, όσο τον έχω ψυχολογήσει κι από τις πληροφορίες που έχω συλλέξει, δεν συνειδητοποίησε ποτέ ότι κατέλαβε αυτό τον περιλάλητο θώκο, για τον οποίον άλλοι θα έδιναν και την ψυχή τους. Αυτό που όλοι μας λέμε «βγήκε δήμαρχος από σπόντα», ο Χάρης το επαναλαμβάνει διαρκώς μέσα του, σε βαθμό που το μετατρέπει σε προσωπικό του οδόφραγμα, όσον αφορά τον μεγαλύτερο και σπουδαιότερο δήμο της χώρας.
Αυτό που ο δήμαρχος σιγοψιθυρίζει κάθε μέρα στον εαυτό του, θα μπορούσε να έχει δύο αναγνώσεις γα το αυτί του. Η μία είναι «βγήκα από σπόντα, αλλά τώρα που τρούπωσα εγώ κάνω παιχνίδι, εγώ διαμορφώνω τους όρους». Η άλλη είναι «βγήκα από σπόντα, αλλά δυο φορές σπόντα δεν υπάρχει, άρα δεν πρόκειται να ξαναεκλεγώ». Ο Χάρης Δούκας, από την πρώτη μέρα της εκλογής του υιοθέτησε την δεύτερη. Πίστεψε ευθύς εξ αρχής και συνεχίζει να πιστεύει ότι το θαύμα που έζησε στις 15 Οκτωβρίου του 2023, δεν πρόκειται να το ξαναζήσει. Αλλού ίσως, αλλά στον δήμο τα Αθήνας όχι.
Κάποιοι θα πουν ότι το συμπέρασμα αυτό δείχνει ρεαλισμό, άλλοι ότι είναι καθαρή ηττοπάθεια. Μόνο που δεν έχει σημασία οι λένε οι άλλοι, αλλά τι έχει αποφασίσει ο Χάρης για τον εαυτό του. Το έδειξε εξάλλου ολοφάνερα, όταν λίγους μήνες μετά την απρόσμενη νίκη του, όρμησε να πάρει και την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Η σύγκριση των δύο θέσεων ήταν εντελώς άνιση, αλλά εκείνος προτίμησε να χρησιμοποιήσει τον ισχυρότερο και σπουδαιότερο θώκο, ως σκαλοπάτι για να κατακτήσει τον μικρότερο και σαφώς πιο ασήμαντο. Αλλόκοτη απόφαση, που δεν του βγήκε κιόλας. Ο Ανδρουλάκης απέδειξε ότι μπορεί να μην ξέρει πώς να κερδίσει μια χώρα, ξέρει όμως πώς να ελέγχει ένα μικρομεσαίο κόμμα, ακόμα και απέναντι σ’ έναν πρόσφατο θριαμβευτή του μεγαλύτερου δήμου της Ελλάδας.
Η αποτυχία αυτή δεν αποθάρρυνε τον Χάρη. Συνέχισε να πιστεύει ότι παραμένει γι αυτόν ευκολότερο να πάρει τελικά το ΠΑΣΟΚ, παρά να ξανακερδίσει τον δήμο Αθηναίων. Ενδεχομένως να έχει κάνει (ή να του έχουν υποδορίως υποβάλει) μια ανάλυση που λέει ότι η Αθήνα είναι ένας καθαρόαιμος δεξιός δήμος, που με μια «λογική» Νεοδημοκρατική υποψηφιότητα θα ξαναπεράσει εκεί που ανήκει, στην κυβερνητική παράταξη. Μάλλον αυτό πιστεύει ο Δούκας και με βάση αυτή την πεποίθηση πορεύεται. Οπότε τι κοιτάζει;
Μα το ημερολόγιο. Ξέρει ότι οι βουλευτικές εκλογές θα γίνουν το πολύ την άνοιξη του 2027, ενώ οι δημοτικές το φθινόπωρο του 2028. Άρα έχει ένα χρόνο και κάτι περιθώριο. Στις εθνικές εκλογές, θεωρεί δεδομένη την αποτυχία Ανδρουλάκη, εφόσον ο διατυπωμένος στόχος του νυν αρχηγού είναι η πρωτιά του ΠΑΣΟΚ. Άρα την επομένη των βουλευτικών εκλογών, είτε ο Ανδρουλάκης θα παραιτηθεί από μόνος του, είτε ο δήμαρχος θα ζητήσει επιτακτικά την απομάκρυνση του και την αντικατάσταση του με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Δούκας, λοιπόν, πιστεύει ότι αμέσως μετά την εθνική κάλπη θα πάρει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, θα πορευτεί για ένα χρόνο ως πολιτικός αρχηγός και δήμαρχος μαζί, ενώ στις δημοτικές εκλογές θα ορίσει άλλον υποψήφιο του Κινήματος για την Αθήνα.
Εξ ου και ο Δούκας σήμερα καταθέτει πλατφόρμα διαρκούς και κάθετης ρήξης με τον Ανδρουλάκη, επενδυμένη με δήθεν βαριά αντιδεξιά χαρακτηριστικά. Αφενός για να έχει να καταλογίσει στον Ανδρουλάκη την αποτυχία επειδή δεν ακολούθησε την γραμμή του, αλλά και για να έχει κάτι να αντιπαραθέσει απέναντι στην «μαλθακή» πολιτική του ώριμου φρούτου που ακολουθεί ο Γερουλάνος.
Θα πείτε βέβαια ότι αυτό το σενάριο του δημάρχου «μπάζει» από δέκα μεριές. Για παράδειγμα, θα παραιτηθεί ο Ανδρουλάκης αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία της ΝΔ στην πρώτη κάλπη (που είναι το πιθανότερο…) ακόμα κι αν το ΠΑΣΟΚ πέσει χαμηλά; Ή θα κάνει σκληρό παιχνίδι στις διερευνητικές και θα παραμείνει αρχηγός στην επαναληπτική κάλπη, ελπίζοντας σε ανατροπή; Κι αν πάμε σε δυο ή τρεις αναμετρήσεις; Προλαβαίνει ο Δούκας ή τελικά θα χάσει και τις δυο κρίσιμες ημερομηνίες; Και ο Γερουλάνος τι θα κάνει; Οι δε ψηφοφόροι της Διαμαντοπούλου, με ποιον θα πάνε; Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει σ’ αυτά τα ερωτήματα. Στην πολιτική, ως γνωστόν, δεν υπάρχουν βεβαιότητες. Ούτε παίζε κανένας μόνος του…
