Την πρώτη τετραετία τους, οι πρωθυπουργοί κάρβουνο πιάνουν, χρυσάφι γίνεται. Στη δεύτερη, και ειδικά προς το τέλος της, χρυσάφι πιάνουν και κάρβουνο γίνεται. Ε, σ’ αυτή τη φάση είναι τώρα ο Μητσοτάκης, μην κοροϊδευόμαστε. Ζορίζεται η κατάσταση. Στην πρώτη τετραετία, του σκάσανε πανδημίες, Τέμπη και υποκλοπές, αλλά χαμπάρι δεν πήρε το εκλογικό σώμα.
Τώρα, μοιράζει περισσότερο χρήμα απ’ όσο μοίρασε οποιοσδήποτε άλλος την τελευταία 20ετία, εξοπλίζει τη χώρα όσο κανένας άλλος την τελευταία 30ετία, έχει κάνει τις μεγαλύτερες από οποιονδήποτε άλλον αλλαγές στο ελληνικό κράτος από το 1974, εξοφλεί ραγδαία χρέος από την πλάτη των παιδιών μας για να μην φάνε νέα χρεωκοπία στο κεφάλι, όμως κινδυνεύει να γονατίσει ανεπανόρθωτα διότι ο Λαζαρίδης είχε προσληφθεί ως επιστημονικός συνεργάτης το … 2007, επί συγχωρεμένης Μαριέττας.
Ξέρω, μοιάζει αστείο όλο αυτό, πλην δεν είναι. Η πολιτική ατζέντα δεν διαμορφώνεται πάντα με αξιολογικά κριτήρια. Ο Σημίτης έβαλε την Ελλάδα στο ευρώ, αλλά οι εκλογές μετά απ’ αυτό το τεράστιο βήμα επικεντρώθηκαν στα 50 λεπτά που είχε φτάσει η τιμή ενός ματσακιού μαϊντανού στη λαϊκή. Ο Καραμανλής είχε φέρει τη χώρα στο κατώφλι του φαλιμέντου, αλλά έπεσε διότι ένα μοναστήρι αντάλλαξε μια λιμνοθάλασσα μ’ ένα ρημαγμένο κτίριο στο Μενίδι. Και οι δυο τα έπαθαν αυτά, στο δεύτερο μισό της δεύτερης τετραετίας τους.
Μην απορείτε το λοιπόν, για τη μεγέθυνση του επουσιώδους που μας κατακλύζει. Θα συνεχιστεί αυτό και θα διογκώνεται. Θα του σκάνε διαρκώς φασούλια από κει που κανένας σχεδιασμός δεν μπορεί να προβλέψει. Η Βάσω Παπανδρέου έλεγε πάντα με παράπονο, πως όταν ήταν υπουργός ΠΕΧΩΔΕ το 2004, με τη χώρα να τρέχει σε προεκλογικούς ρυθμούς, Αύγουστο μήνα της πλημμύρισε τρεις φορές ο Κηφισός, ανά πέντε μέρες, πνίγοντας τις γύρω γειτονιές. Το ποτάμι είχε τριάντα χρόνια να πλημμυρίσει και έκτοτε δεν ξαναπλημμύρισε ποτέ.
Το ερώτημα είναι αν υπάρχει τρόπος για τον Μητσοτάκη να αντιστρέψει αυτή τη νομοτέλεια του τέλους της δεύτερης τετραετίας. Λογικά υπάρχει, απλώς δεν είναι εγγεγραμμένος σε κάποιο εγχειρίδιο πολιτικής επιστήμης. Πρέπει να τον ανακαλύψει και να τον εφαρμόσει ο ίδιος, όπως έχει κάνε δεκάδες φορές ως τώρα. Όποτε άφηνε άλλους να προβλέψουν τα μελλούμενα ή να διαχειριστούν κρίσεις, ζημιωμένος έβγαινε. Όποτε παρενέβαινε ο ίδιος, έστω και πυροσβεστικά, τότε το κυβερνητικό σκαρί επανέρχονταν στα ίσα του. Αυτό είναι υποχρεωμένος να κάνει και τώρα.
Βεβαίως, πάγια τακτική του για επτά χρόνια ήταν να κινείται θεσμικά, όχι αντισυμβατικά ή αιφνιδιαστικά. Ως τώρα του ‘βγαινε. Από δω και πέρα, ας το ξαναμελετήσει από μηδενική βάση. Συνεχίζει να μην έχει αντίπαλο κι αυτό είναι το πλεονέκτημα του. Τα μεγάλα θέματα του τόπου, επίσης αποτελούν προνομιακό του πεδίο. Αλλά κινδυνεύει πια να τραυματίζεται καθημερινά από μικρές καθημερινές ήττες, που λόγω κόπωσης μπαίνουν στον μεγεθυντικό φακό της κοινωνίας. Δικό του το πεπόνι, δικό του και το μαχαίρι.
