Η πλέον εμφανής αποτυχία της κυβέρνησης δεν είναι η αδυναμία συγκράτησης της τιμής του μοσχαρίσιου κρέατος τα τελευταία χρόνια, η οποία έχει σχεδόν διπλασιαστεί, αλλά η αποτυχία συγκράτησης των ενοικίων και των τιμών των ακινήτων.
Η άνοδος της τιμής του μοσχαρίσιου κρέατος (και των περισσότερων βασικών ειδών) είναι διεθνές φαινόμενο και εντάσσεται στο γενικότερο κλίμα των ανατιμήσεων παγκοσμίως. Σε αυτόν τον τομέα λίγα μπορούν να γίνουν· ο αποτελεσματικότερος τρόπος είναι η μείωση της ζήτησης σε συνδυασμό με αύξηση της παραγωγής.
Το ορεινό και άνυδρο περιβάλλον στην Ελλάδα δεν ευνοεί την ανάπτυξη βοοειδών, οπότε για το συγκεκριμένο είδος η μείωση της ζήτησης μοιάζει μονόδρομος.
Το βασικό πρόβλημα είναι αλλού…
Η Ελλάδα το 2025 βρέθηκε στη δεύτερη θέση της ΕΕ στην αύξηση ενοικίων, με άνοδο 10,1%, πίσω μόνο από την Κροατία, σύμφωνα με μελέτη του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ).
Στην Αθήνα, το ενοίκιο για διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου απορροφά το 70,2% του μέσου μισθού, ενώ για δύο υπνοδωμάτια φτάνει το 93,6%, δείχνοντας έντονη στεγαστική πίεση.
Μικρή σημασία έχει αν η αύξηση της τιμής των ακινήτων και των ενοικίων οφείλεται στην αυξημένη ζήτηση που προκαλεί η μόδα των μονοπρόσωπων νοικοκυριών. Οι περισσότεροι νέοι σήμερα δεν παντρεύονται και όσοι παντρεύονται έχουν υψηλές πιθανότητες να πάρουν διαζύγιο σύντομα.
Οι γενιές των τριαντάρηδων και σαραντάρηδων σήμερα χρειάζονται διπλάσιο αριθμό διαμερισμάτων για να στήσουν νοικοκυριό σε σχέση με τις ίδιες γενιές πριν από 30-40 χρόνια.
Από την άλλη πλευρά, προγράμματα όπως της «Χρυσής Βίζας» και η εξέλιξη του AIRBNB αύξησαν τη ζήτηση. Το πρόβλημα θα ανακουφιζόταν αν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες κλειστά ακίνητα προστεθούν στην προσφορά ενοικίασης.
Η νομοθεσία είναι ιδιαίτερα ευνοϊκή προς τους ενοικιαστές, οι οποίοι θεωρούνται οικονομικά αδύναμοι στη συναλλαγή και προστατεύονται. Οι ιδιοκτήτες υπολογίζουν πως θα ζημιωθούν αν ενοικιάσουν το διαμέρισμα που τους άφησε η γιαγιά τους και το κρατούν κλειστό.
Η κυβέρνηση μετά από 7 χρόνια διακυβέρνησης μόλις τώρα τολμά να αλλάξει αυτό το καθεστώς προστασίας που μειώνει την προσφορά ενοικίασης.
Όπως αντιλαμβάνεστε η εμμονή στα λαϊκίστικα αριστερά στερεότυπα, μεταξύ άλλων, έχουν καταστρέψει και την αγορά ακινήτων. Η λύση βέβαια δεν είναι η επιβολή φόρων στα κλειστά ακίνητα και πλαφόν στις αυξήσεις των ενοικίων.
Τέτοια μέτρα θα μειώσουν τη διάθεση για επενδύσεις στην ανάπτυξη νέων οικοδομών και, κατά συνέπεια, και την προσφορά ακινήτων.
Η λύση πρέπει να είναι προσανατολισμένη στη μείωση της φορολογίας ακινήτων, υλικών οικοδομής και επίπλωσης, καθώς και η ένταξη νέων περιοχών στο σχέδιο πόλης. Η λύση είναι η αύξηση της προσφοράς.
Τα προγράμματα «Σπίτι 1» και «Σπίτι 2» λειτούργησαν προς την αντίθετη κατεύθυνση· αντί για νερό, έριξαν λάδι στη φωτιά…
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
1)Εξηγούνται τα ανεξήγητα;
Κ.Στούπα καλησπέρα σας
Θα ήθελα να επικεντρώσω το κείμενό μου σε ένα γεγονός το οποίο πιστεύω ότι δεν έλαβε καθόλου τη δημοσιότητα που του άξιζε στη συζήτηση για το δυστύχημα των Τεμπών. Και εννοώ τη συμπεριφορά του Σταθμάρχη εκείνη τη μοιραία βραδιά.
Ένας σταθμάρχης που ενώ θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την αυτόματη χάραξη που λειτουργούσε άψογα και να είναι σίγουρος ότι τα τρένα θα μπουν στη σωστή ρότα δεν το έκανε. Αλλά και η χειροκίνητη χάραξη την οποία επέλεξε, έδειχνε επί 12 συνεχή λεπτά ανάβοντας δύο κόκκινες λυχνίες – και με ηχητικό σήμα- πάνω στον πίνακα ελέγχου ότι έγινε λάθος. Και επί 12 λεπτά δεν έκανε τίποτε να διορθώσει την πορεία. Υπάρχει απάντηση σ’ αυτό; Μέχρι τώρα δεν την ακούσαμε.
Την ίδια μέρα έκανε άλλες δύο προσπάθειες να βάλει τρένα στην αντίθετη γραμμή αλλά ευτυχώς το κατάλαβαν εγκαίρως οι μηχανοδηγοί. Τον Προαστιακό 1564/ ώρα 22:05/ Δρομολόγιο Λάρισα- Θεσσαλονίκη και τον Προαστιακό 2597/ ώρα 22:37/ Δρομολόγιο Θεσσαλονίκη- Λάρισα. Και το ίδιο απόγευμα έπεσαν τα ηλεκτροφόρα καλώδια πάνω σε τραίνο στο Παλαιοφάρσαλο, με κίνδυνο να υπάρξει ανάφλεξη, κάτι που δεν εξηγήθηκε επαρκώς για το αν ήταν δολιοφθορά ή όχι.
Επί τρία χρόνια τώρα ΔΕΝ ακούσαμε το όνομα του Σταθμάρχη από όλους εκείνους που ανακάλυψαν ξυλόλια, τουλόλια, εξαϋλωμένα βαγόνια, εξαϋλωμένους επιβάτες, εξαφανισμένα βίντεο, μυγάκια, δεξαμενές με καύσιμα πυραύλων για το ΝΑΤΟ, μπαζώματα κ.τλ. Ίσα ίσα που σε πολλές διαδηλώσεις είδαμε πλακάτ να λένε: «Κάτω τα χέρια απ’ τον Σταθμάρχη».
Και εννοείται πως στα τρία αυτά χρόνια δεν υπήρξε καμία συνέντευξη του Σταθμάρχη σε οποιοδήποτε ΜΜΕ. Ένας Σταθμάρχης μάλιστα που αφέθηκε ελεύθερος αμέσως μετά το δυστύχημα με κατ΄ οίκον περιορισμό. Ο άνθρωπος που ευθύνεται αποκλειστικά για το δυστύχημα!
Διότι βέβαια δεν ευθύνεται η μη ύπαρξη τηλεδιοίκησης -η οποία ολοκληρώθηκε λίγες εβδομάδες μετά (είναι σαν να λέμε ότι τα ατυχήματα στην Κρήτη οφείλονται στο ότι δεν κατασκευάστηκε ακόμη ο ΒΟΑΚ). Και θα ολοκληρώνονταν πολύ νωρίτερα αν δεν κυβερνούσε επί 4,5 χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ ή αν οι Ρομά που έκαναν συχνά πλιάτσικο στο δίκτυο (κάτι που συνέβη και προσφάτως) δεν αθωώνονταν από όλους εκείνους που βγάζουν έξω από το κάδρο τον συγκεκριμένο Σταθμάρχη.
Ακόμη και προχθές, την πρώτη μέρα της δίκης, κανένας δεν πλησίασε τον Σταθμάρχη κ.Σαμαρά που ήταν εκεί και στη συνέχεια αποχώρησε ιδία βουλήσει. Και βέβαια κανένα κανάλι δεν έδειξε καν τη φάτσα του.
To ερώτημα λοιπόν παραμένει. Γιατί ο Σταθμάρχης έκανε ό,τι μπορούσε για να υπάρξει σύγκρουση τρένων εκείνη τη μοιραία βραδιά; Πώς αλλιώς εξηγούνται όλα αυτά τα ... ανεξήγητα;
Κ.Ζ.
2)Το ελληνικό παράδοξο
Αξιότιμε κύριε Στούπα,
Παρακολουθώντας την αρθρογραφία σας για τις δομικές αδυναμίες της χώρας, θα ήθελα να θέσω υπόψη σας το «ελληνικό παράδοξο» της UNESCO. Παρά το τεράστιο ιστορικό της βάθος, η Ελλάδα διαθέτει μόλις 19 Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Ο αριθμός είναι δυσανάλογα μικρός αν συγκριθεί με την Ιταλία (59) ή την Ισπανία (50), αλλά το πραγματικό παράδοξο έγκειται αλλού: ακόμα και το Ηνωμένο Βασίλειο, με σαφώς μικρότερο ιστορικό εκτόπισμα, μας ξεπερνά κατά πολύ διαθέτοντας 33 μνημεία!
Ένα τέτοιο μνημείο δεν είναι απλώς ένας τίτλος τιμής· είναι ένα πανίσχυρο εργαλείο marketing και μια «διεθνής πιστοποίηση» που κατευθύνει τις ροές των high-end ταξιδιωτών. Η ένταξη ενός τόπου στον κατάλογο εκτοξεύει μεταξύ άλλων την αναγνωρισιμότητα, τις αξίες του real estate και προφανώς την τοπική οικονομία.
Δυστυχώς, παρατηρούμε μια διπλή παθογένεια:
1.Ολιγωρία στις υποβολές: Κορυφαία τοπόσημα όπως το Ακρωτήρι στη Σαντορίνη, η Μονεμβασιά ή η Λίνδος παραμένουν εκτός ακόμα και από την Tentative List (τον ενδεικτικό κατάλογο υποψηφιοτήτων) της UNESCO, την ώρα που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα αποτελούσαν την «αιχμή του δόρατος». Ακόμη και οι χώρες των Κυκλάδων θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στον εν λόγω κατάλογο, ειδικότερα λαμβάνοντας υπόψη αντίστοιχα ανακηρυγμένα μνημεία σε άλλες χώρες (από τη χώρα της Ιμπίθα έως την πόλη της Πέτρας (Stone Town) της Ζανζιβάρης).
2.Απουσία διαχείρισης: Ακόμα και πρόσφατες επιτυχίες, όπως τα Ζαγοροχώρια, στερούνται ενός ολιστικού σχεδίου δράσης που θα μετέτρεπε την αίγλη σε απτό αναπτυξιακό αποτέλεσμα.
Είναι απορίας άξιο: πρόκειται για απλή γραφειοκρατική ανεπάρκεια ή για μια ιδεοληπτική φοβία απέναντι στην ορθολογική αξιοποίηση; Αν δεν πάρουμε το θέμα σοβαρά, φοβάμαι ότι θα συνεχίσουμε να κρατάμε στα χέρια μας «χρυσάφι» και να το αντιμετωπίζουμε ως απλό λίθο.
Με εκτίμηση,
Α. Κ.
(Σημείωση: Παρακαλώ, σε περίπτωση δημοσίευσης, να χρησιμοποιηθούν μόνο τα αρχικά μου)
