Η πολιτική σταθερότητα, η ακρίβεια και η πίεση της καθημερινότητας βρίσκονται πλέον στον πυρήνα της δημόσιας συζήτησης. Η κυβέρνηση επιχειρεί να μεταφέρει το βάρος από τους μακροοικονομικούς δείκτες στο πραγματικό εισόδημα, την ώρα που η αντιπολίτευση αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα των μέτρων και το ζήτημα της αυτοδυναμίας επανέρχεται ως κεντρικό εκλογικό δίλημμα.
Στη συνέντευξή της στο Liberal, η εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ, Αλεξάνδρα Σδούκου, αναγνωρίζει ότι οι πολίτες συνεχίζουν να πιέζονται από τις τιμές και τα ενοίκια. Υποστηρίζει ότι η απάντηση απαιτεί αύξηση εισοδημάτων, φορολογικές ελαφρύνσεις, περισσότερες κατοικίες στην αγορά και στοχευμένη στήριξη των νοικοκυριών. Παράλληλα, συνδέει την αξιοπιστία της κυβέρνησης με την ολοκλήρωση των δεσμεύσεών της και με ένα σχέδιο για την οικονομία, την εξωτερική πολιτική και τη θεσμική λειτουργία της χώρας έως το 2030.
Η ίδια τοποθετείται ακόμη για την πολιτική βία και τις θεωρίες περί προβοκάτσιας, ασκεί κριτική στη δημοτική αρχή της Αθήνας και περιγράφει την αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας ως προϋπόθεση κυβερνητικής σταθερότητας. Κεντρικό της επιχείρημα είναι ότι η ψήφος των πολιτών δεν θεωρείται δεδομένη και πρέπει να κερδηθεί ξανά μέσα από έργο, συνέπεια και αποτέλεσμα.
Συνέντευξη στον Γιώργο Νόκο
Γνωρίζετε ότι το νούμερο ένα θέμα που προβληματίζει τους πολίτες είναι η ακρίβεια. Θεωρείτε ότι το επιχείρημα περί διεθνούς φαινομένου αρκεί για να κατευνάσει τη δυσαρέσκεια που αποτυπώνεται στις μετρήσεις;
Σε καμία περίπτωση δεν το χρησιμοποιούμε έτσι. Είναι μια πραγματικότητα για το τι συμβαίνει και γιατί αυξάνονται οι τιμές. Οι πολίτες αυτό το καταλαβαίνουν και εμείς δεν μπορούμε να μην πούμε την αλήθεια, επειδή δεν αρέσει πιθανόν στην αντιπολίτευση.
Η κατανόησή τους, όμως, σταματά στο ταμείο και στον λογαριασμό. Οπότε σημασία έχει τι κάνεις και εμείς προσπαθούμε να αυξήσουμε όσο γίνεται τα εισοδήματα, να μειώσουμε φόρους, αφήνοντας περισσότερα λεφτά στην τσέπη των πολιτών, και να δημιουργήσουμε καλύτερες θέσεις εργασίας.
Έχουμε κάνει και μια μεγάλη προσπάθεια για το πάγωμα των τιμών, σε συνεργασία με σούπερ μάρκετ και εταιρείες τροφίμων, που περιλαμβάνει δέσμευση για μείωση 5% από τον Σεπτέμβριο. Εδώ είμαστε και θα το δούμε. Ταυτόχρονα, επαναφέραμε το καθεστώς των συλλογικών διαπραγματεύσεων και βλέπουμε πως, όπου έχει υπογραφεί σύμβαση, οι αμοιβές είναι κατά πολύ αυξημένες, από τον επισιτισμό μέχρι τον τραπεζικό κλάδο.
Φτάνουν όλα αυτά, θα μου πείτε; Όχι, δεν αρκούν, είναι η αλήθεια. Υπάρχουν άνθρωποι που τα βγάζουν δύσκολα πέρα. Σε αυτούς θα στοχεύσουμε το αμέσως επόμενο διάστημα και αυτό θα το δείτε να αποτυπώνεται και στην ΔΕΘ. Στόχος η βελτίωση που δείχνουν όλοι οι μακροοικονομικοί δείκτες να φανεί στις τσέπες των πολιτών.
Ποιο είναι το στοιχείο εκείνο που χρειάζεται κατά τη γνώμη σας έτσι ώστε να καλύψει η ΝΔ την απόσταση μέχρι το απαιτούμενο ποσοστό για την αυτοδυναμία;
Η δουλειά, γιατί ο κόσμος δεν μας χρωστάει την ψήφο του, πρέπει να την κερδίσουμε ξανά. Οπότε χρειάζεται περισσότερη και πιο ουσιαστική δουλειά με έμφαση σε τρία πράγματα:
Το πρώτο είναι η ολοκλήρωση όσων είχαμε υποσχεθεί. Έχουμε ήδη κάνει πολλά, οφείλουμε όμως να ολοκληρώσουμε το έργο μας. Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει πει πολλές φορές ότι τα πεπραγμένα μας είναι το διαβατήριο αξιοπιστίας για όσα θα προτείνουμε για την Ελλάδα του 2030. Μόνο μέσα σε αυτή την τετραετία αυξήσαμε πάνω από 40% τον κατώτατο μισθό, ενώ ο μέσος μισθός ξεπέρασε τα 1.500 ευρώ, σχεδόν έναν χρόνο πριν από το τέλος της θητείας μας. Ρίξαμε την ανεργία στο 8%, εφαρμόσαμε την Ψηφιακή Κάρτα Εργασίας και επαναφέραμε τις συλλογικές συμβάσεις. Δώσαμε αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους, στους υγειονομικούς, στα Σώματα Ασφαλείας και στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Και αυτά είναι μόνο ένα μέρος μιας πολύ μεγάλης λίστας.
Το δεύτερο είναι το πρόγραμμά μας για την Ελλάδα του 2030. Ο Πρωθυπουργός το έχει περιγράψει ως ένα τρίγωνο. Στη μία πλευρά βρίσκεται η οικονομία και η ανάπτυξη. Θέλουμε να μειώσουμε την ανεργία στο 6%, διατηρώντας διπλάσιο ρυθμό ανάπτυξης από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, και να αυξήσουμε τους μισθούς πολύ πιο γρήγορα, πετυχαίνοντας πραγματική σύγκλιση με την Ευρώπη. Στην άλλη πλευρά βρίσκεται η διεθνής θέση της χώρας και η εξωτερική πολιτική. Ενισχύουμε την αποτρεπτική ικανότητα των Ενόπλων Δυνάμεών, ενώ ενισχύουμε τις συμμαχίες μας με τα τριμερή σχήματα συνεργασίας, την στρατηγική συμφωνία με τη Γαλλία και την παρουσία μας στη Μέση Ανατολή, όταν οι σύμμαχοί μας χρειάστηκαν τη συμβολή μας.
Η τελευταία πλευρά του τριγώνου είναι η θεσμική αναγέννηση και η μάχη με το «βαθύ κράτος», με αιχμή τη Συνταγματική Αναθεώρηση. Σε αυτή τη μάχη καλέσαμε και τα υπόλοιπα κόμματα, ώστε να γράψουμε από κοινού τον καταστατικό χάρτη της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες. Στην ψηφοφορία, όμως, το ΠΑΣΟΚ έμεινε στο «παρών». Επέλεξε, για ακόμη μία φορά, να απουσιάσει από μια μεγάλη θεσμική προσπάθεια.
Το τρίτο είναι αυτό που λέγαμε νωρίτερα, η μάχη με την ακρίβεια, γιατί η ατομική οικονομική κατάσταση είναι πάντα σημαντικός παράγοντας απόφασης στις εκλογές. Άρα η απάντηση είναι δουλειά, συνέπεια και αποτέλεσμα.
Το τελευταίο διάστημα στιγματίστηκε από τον θάνατο της Βάγιας Νέστορα στη Θεσσαλονίκη και τις συλλήψεις για τους θανάτους στη Μαρφίν το 2010. Γιατί 16 χρόνια μετά μιλάμε ακόμα για «τυφλή βία» και υπάρχουν φωνές για προβοκάτσιες παρά την ομόφωνη καταδίκη;
Πρώτα απ’ όλα, εγώ θέλω να πω το θετικό. Για πρώτη φορά φαίνεται να υπάρχει ομόθυμη καταδίκη από τη συντριπτική πλειονότητα των κομμάτων, ενώ υπήρξε εκπροσώπηση πολλών στην κηδεία της Βάγιας Νέστορα. Αυτό είναι ένα θετικό «πολιτικό κεκτημένο» που εγώ το κρατώ.
Από εκεί και πέρα, είναι στα μάτια μου παράλογο το ότι φτάσαμε στο 2026 και συζητούμε ακόμα αυτά τα θέματα, πόσω μάλλον όταν έχουμε επιθέσεις και θύματα. Αυτό δείχνει τη δύναμη που είχε η «ιδεολογική τύφλωση» για πολλά χρόνια. Ζούσαμε σε ένα περιβάλλον όπου η βία μπορούσε να είναι ανεκτή, ανάλογα με το χρώμα της, όπου τα θύματα της βίας ενοχοποιούνταν γιατί «κάτι θα είχαν κάνει», όπου η μολότοφ μπορούσε να είναι και καλή, ανάλογα με την πλευρά στην οποία στεκόσουν.
Αυτό στηρίχθηκε σε ένα δήθεν ηθικό πλεονέκτημα που ανήκει -σύμφωνα με την αφήγηση αυτή- στην Αριστερά, σε μια φαντασίωση, δηλαδή, ότι «υπάρχουν πολιτικοί χώροι που είναι εξαρχής πιο ηθικοί» και αντιπροσωπεύουν κάτι πιο «υψηλό». Οι ψευδαισθήσεις αυτές, σε μεγάλο βαθμό, ακυρώθηκαν την προηγούμενη δεκαετία, κατά την οποία όλοι κυβέρνησαν. Πρέπει, όμως, πλέον να εξαλειφθούν οριστικά, όπως και καθετί που εκλογικεύει ή νομιμοποιεί κοινωνικά και ιδεολογικά τη βία. Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι αμετανόητοι.
Αυτοί -που, όπως είπατε- μιλούν για προβοκάτσια για τις δολοφονίες στη Marfin, για προβοκάτσια όταν αναφέρονται στη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα. Όσο περιθωριακές και αν είναι αυτές οι φωνές, παραμένουν επικίνδυνες, έτοιμες να χύσουν το δηλητήριό τους στην κοινωνία, πάνω στο οποίο οι δολοφονίες αυτές είναι ακόμα πληγές ανοικτές. Δεν αρκεί να τις καταδικάζουμε, πρέπει να τις απομονώσουμε και να τις νικήσουμε μέσα στην κοινωνία. Εκεί που αυτές οι φωνές θα θέλουν να μας γυρίσουν πίσω, πρέπει να προχωράμε με δυναμισμό μπροστά.
Η λύση στο πρόβλημα του στεγαστικού που είναι πιο έντονο στην Αθήνα ποια είναι εκτός από τα προγράμματα «Σπίτι μου»;
Πρώτα απ’ όλα, να μην κρυβόμαστε. Το πρόβλημα υπάρχει και είναι μεγάλο. Τα ενοίκια έχουν ανέβει πολύ και πιέζουν τα νοικοκυριά, κυρίως τους νέους, τα νέα ζευγάρια, τους φοιτητές και όσους εργάζονται στις μεγάλες πόλεις ή στα νησιά. Δεν μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο που πληρώνει το μισό εισόδημά του για ενοίκιο ότι όλα είναι καλά. Δεν είναι.Το στεγαστικό, όμως, δεν δημιουργήθηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Για περισσότερο από μία δεκαετία, λόγω της οικονομικής κρίσης, χτίστηκαν πολύ λιγότερα σπίτια. Πολλά ακίνητα έμειναν κλειστά, άλλα πέρασαν στη βραχυχρόνια μίσθωση, το κόστος κατασκευής ανέβηκε και την ίδια ώρα αυξήθηκε η ζήτηση. Με απλά λόγια, σήμερα ψάχνουν σπίτι περισσότεροι άνθρωποι από όσα σπίτια υπάρχουν διαθέσιμα. Γι’ αυτό και η λύση δεν είναι ένα μόνο επίδομα ή ένα μόνο πρόγραμμα. Χρειάζεται συνολικό σχέδιο και έχουμε τρεις βασικούς άξονες.
Ο πρώτος είναι να μπουν περισσότερα σπίτια στην αγορά. Αυτή είναι η ρίζα του προβλήματος. Προχωρά η κοινωνική αντιπαροχή μέσω της ΔΥΠΑ, με αξιοποίηση δημόσιων ακινήτων για τη δημιουργία νέων κατοικιών. Παράλληλα, δίνουμε κίνητρα για να ανακαινιστούν κλειστά διαμερίσματα και να ενοικιαστούν μακροχρόνια, τρέχει ένα τέτοιο πρόγραμμα την στιγμή που μιλάμε. Υπάρχει επίσης τριετής απαλλαγή από τον φόρο εισοδήματος για ιδιοκτήτες που θα βγάλουν ένα κλειστό ακίνητο στην αγορά ή θα το μετατρέψουν από βραχυχρόνια σε μακροχρόνια μίσθωση. Ταυτόχρονα, η αναστολή του ΦΠΑ στις νέες οικοδομές βοηθά ώστε να χτιστούν περισσότερα σπίτια.
Ο δεύτερος άξονας είναι να μειωθεί η πίεση στην αγορά ενοικίου. Όταν ένας νέος αγοράζει σπίτι μέσω του «Σπίτι μου», παύει να αναζητά ενοίκιο και έτσι μειώνεται η ζήτηση. Το ίδιο θα συμβεί με τις 10.000 νέες φοιτητικές κλίνες που σχεδιάζονται για τα επόμενα χρόνια. Όποιος έχει παιδί που σπουδάζει σε άλλη πόλη ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει σήμερα φοιτητικό ενοίκιο. Περισσότερες εστίες σημαίνουν μικρότερη πίεση, κυρίως στα μικρότερα διαμερίσματα.
Ο τρίτος άξονας είναι η άμεση στήριξη όσων πληρώνουν σήμερα ενοίκιο. Γιατί μέχρι να αυξηθούν τα διαθέσιμα σπίτια και να ισορροπήσει η αγορά, ο κόσμος χρειάζεται βοήθεια τώρα. Γι’ αυτό θεσπίστηκε η επιστροφή ενός ενοικίου τον χρόνο, με διευρυμένα κριτήρια ώστε να καλύπτονται περισσότεροι δικαιούχοι.
Ιδιαίτερη μέριμνα χρειάζεται και για εκπαιδευτικούς και γιατρούς που υπηρετούν σε νησιά και απομακρυσμένες περιοχές. Δεν μπορεί ένας γιατρός ή ένας δάσκαλος να πηγαίνει να υπηρετήσει και να μη βρίσκει σπίτι ή να του ζητούν υπέρογκα ποσά. Γι’ αυτό δίνεται μεγαλύτερη ενίσχυση, τους επιστρέφουμε δύο ενοίκια αλλά δίνουμε και μεγαλύτερη δυνατότητα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση να παρεμβαίνει.
Παράλληλα, έχουν μπει περιορισμοί στις νέες βραχυχρόνιες μισθώσεις και έγιναν αλλαγές στη Golden Visa, ώστε να μειωθεί η πίεση σε περιοχές όπου το πρόβλημα είναι εντονότερο.
Άρα, η απάντηση είναι καθαρή. Χρειαζόμαστε περισσότερα σπίτια, περισσότερα κλειστά ακίνητα ξανά στην αγορά, λιγότερη πίεση από τη βραχυχρόνια μίσθωση και άμεση βοήθεια σε όσους πληρώνουν ενοίκιο.
Δεν θα ισχυριστώ ότι από αύριο το πρωί θα πέσουν όλα τα ενοίκια. Αυτό θα ήταν ψέμα. Υπάρχει, όμως, για πρώτη φορά ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που δεν κοιτάζει μόνο το σύμπτωμα, αλλά και την αιτία. Και η λύση είναι μία πρέπει να μπουν περισσότερα σπίτια στην αγορά.
Σε ένα υποθετικό ερώτημα το οποίο όμως απασχολεί την πλειονότητα των πολιτών. Σε περίπτωση που ο κόσμος δεν σας δώσει αυτοδυναμία και το ΠΑΣΟΚ δεν συζητήσει το ενδεχόμενο συνεργασίας, η λύση ποια είναι;
Το ΠΑΣΟΚ έχει ξεκαθαρίσει, και μάλιστα το έχει περάσει και από το συνέδριό του, ότι δεν πρόκειται να συναινέσει σε κάποιου είδους συνεργασία. Άρα, αυτό που περιγράφετε είναι ένα αδιέξοδο. Αν δεν υπάρχει αυτοδυναμία και με το ΠΑΣΟΚ εκ των προτέρων να αποκλείει τη συνεργασία, τότε πολύ απλά δεν σχηματίζεται κυβέρνηση.
Γι’ αυτό και εμείς λέμε από την πρώτη στιγμή κάτι πολύ καθαρό, ότι η λύση είναι η αυτοδυναμία. Να υπάρχει κυβέρνηση από το βράδυ των εκλογών, να υπάρχει καθαρή εντολή και να μπορεί η χώρα να κυβερνηθεί από την επόμενη ημέρα. Μπορεί να γινόμαστε ακόμη και κουραστικοί επαναλαμβάνοντάς το, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Μία εκλογή υπάρχει και σε αυτή πρέπει να βγει κυβέρνηση αλλιώς η χώρα θα μπει σε περιπέτειες.
Η Ελλάδα δεν έχει χρόνο για πειραματισμούς που δεν οδηγούν πουθενά και για εβδομάδες ή μήνες πολιτικής αβεβαιότητας. Κοιτάξτε τι συμβαίνει γύρω μας. Πόλεμος στην Ουκρανία, διαρκής ένταση στη Μέση Ανατολή, αναταράξεις στην οικονομία και στην ενέργεια. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, το τελευταίο που χρειάζεται η χώρα είναι να αναρωτιέται για εβδομάδες ποιος θα κυβερνήσει.
Η πολιτική σταθερότητα στην περιοχή μας δεν είναι πολυτέλεια, είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας, οικονομικής ασφάλειας και σοβαρότητας.Άρα η πρότασή μας προς τους πολίτες είναι ξεκάθαρη. Όχι στην ακυβερνησία, όχι στα παζάρια μιας επόμενης ημέρας, όχι σε μια χώρα που μπαίνει στην αναμονή χωρίς να έχει τέτοια πολυτέλεια. Καθαρή εντολή και νέα αυτοδύναμη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας από το βράδυ των εκλογών.
Πλέον υποψήφια στην Α’ Αθηνών. Ποιο θεωρείτε ότι είναι το πρωτεύον ζήτημα για την εκλογική σας περιφέρεια;
Ναι, υποψήφια στην Α΄ Αθηνών και η πρόκληση είναι μεγάλη, γιατί η Αθήνα είναι μια πολύ ιδιαίτερη περιφέρεια και ταυτόχρονα είναι ο καθρέφτης ολόκληρης της χώρας. Όποιος όμως πει ότι η Αθήνα έχει ένα και μόνο πρωτεύον πρόβλημα, δεν ξέρει την πόλη. Αν, λοιπόν, έπρεπε να βάλω τα προβλήματά της κάτω από μία λέξη, θα έλεγα την καθημερινότητα. Να μπορείς να ζεις στην Αθήνα χωρίς να σε εξαντλεί.
Στην Ακαδημία Πλάτωνος, για παράδειγμα, θα σας πουν για την καλύτερη αξιοποίηση του αρχαιολογικού χώρου, θα σας πουν και για τις συγκοινωνίες, γιατί είναι μια περιοχή που δεν έχει άμεση πρόσβαση σε σταθμό Μετρό μέσα στη γειτονιά. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλά: παραλάβαμε 1.076 λεωφορεία και ανανεώθηκε ο στόλος κατά τουλάχιστον 80%. Η προσπάθεια όμως δεν σταματά.
Στόχος μας είναι η αναβάθμιση του στόλου να φανεί ακόμη περισσότερο στην καθημερινότητα, με πιο πυκνά δρομολόγια. Να επιστρέψουμε χρόνο στους πολίτες και να μην τον χάνουν στις μετακινήσεις. Πηγαίνοντας στον Κολωνό και στην Κυψέλη θα σας πουν για το πράσινο, για την ασφάλεια, για τα ενοίκια και για τα σχολεία, που είναι η καρδιά κάθε κοινότητας ανθρώπων.
Υπάρχουν τα προβλήματα της καθημερινότητας, όπως οι δυσκολίες που περνάει μια μαμά με ένα καρότσι, κάτι που το έχω περάσει η ίδια και το ξέρω από πρώτο χέρι και κάνοντας ένα βήμα πίσω και κοιτώντας πιο μακροπρόθεσμα, υπάρχει και το πλάνο για το πως θέλουμε να είναι αυτή η πόλη τα επόμενα χρόνια.
Ξέρετε η Αθήνα, είναι πολλές διαφορετικές γειτονιές και έχει πολλές διαφορετικές ανάγκες. Πρέπει να δουλέψουμε με ένα συγκεκριμένο πλάνο.
Η Αθήνα σήμερα έχει και την ατυχία να έχει έναν πολύ κακό δήμαρχο, που είναι κατά κύρια απασχόληση εσωκομματική αντιπολίτευση στο ΠΑΣΟΚ και κάπου-κάπου θυμάται ότι υπάρχει και η πόλη. Ακόμη και το ιστορικό κέντρο είναι πλέον σε άθλια κατάσταση. Η βιτρίνα της χώρας είναι μέσα στη βρωμιά. Χρειάζεται, λοιπόν, να πάμε πολύ πιο γρήγορα από όσο προχωρά σήμερα η φθορά της πόλης.
Να ξαναγίνει πόλη των κατοίκων της, να γίνει πόλη των νέων, πόλη της ανθεκτικότητας, γιατί οι κλιματικές συνθήκες αλλάζουν και οι αστικοί χώροι επιβαρύνονται ιδιαίτερα. Είναι κάτι που το γνωρίζω καλά από την θητεία μου ως υφυπουργός στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, πόσα χρειάζεται να αλλάξουν στις πόλεις για να μπορούμε να ζούμε καλύτερα. Πρέπει να γίνει και πόλη ασφάλειας, δηλαδή πόλη ελευθερίας, γιατί μέσα από την ασφάλεια μπορείς πραγματικά να βιώσεις την πόλη σου.
