Αυτός είναι ο τίτλος μιας εξαιρετικής ταινίας του Τζόρτζ Κλούνεϊ. Τη θυμήθηκα, ακούγοντας το πρωί τον Κυριάκο Μητσοτάκη στον τηλεοπτικό σταθμό «Open» να αναφέρεται στην κυβέρνηση «ειδικού σκοπού» που θα συγκροτήσουν οι Τσίπρας, Ανδρουλάκης, Βελόπουλος, Μαρία και Ζωή. Συμπεριέλαβε και τον Κουτσούμπα, αλλά το ΚΚΕ δεν μπλέκει σε τέτοιες ιστορίες. Ο πρωθυπουργός μπροστά σε αυτό το σεναριακό ενδεχόμενο ευχήθηκε στον ελληνικό λαό «καλή τύχη». Θα μπορούσε κάλλιστα να προσθέσει και το «καληνύχτα».
Να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία πως η Νέα Δημοκρατία, κατά την προεκλογική περίοδο, θα αναδείξει αυτό το εφιαλτικό σενάριο απέναντι στη δική της αυτοδυναμία. Διότι αυτό ή ένα παραπλήσιο σχήμα θα είναι η εναλλακτική. Και όταν ένα κόμμα έχει στα χέρια του ένα τέτοιο όπλο, με κάθε βεβαιότητα, θα το χρησιμοποιήσει, διότι οι εκλογές διεξάγονται για να αναδειχθεί μια κυβέρνηση. Και η πλειοψηφία των πολιτών, έχοντας αρνητικές εμπειρίες από τις κυβερνήσεις συνεργασίας, σήμερα τάσσεται υπέρ των αυτοδύναμων κυβερνήσεων, ακόμα και αν απαιτηθούν για αυτό δύο και τρείς εκλογικές αναμετρήσεις, μια τάση που καταγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις.
Σήμερα, ποιο κόμμα μπορεί να διεκδικήσει την αυτοδυναμία; Η ΕΛΑΣ του Τσίπρα με το 15%; Ή μήπως το ΠΑΣΟΚ με το 10%; Η αυτονόητη απάντηση στο ερώτημα είναι πως μόνον η Νέα Δημοκρατία μπορεί να πετύχει αυτόν τον στόχο. Και αυτό αποτυπώνεται και στην παράσταση νίκης, όπου προηγείται με κολοσσιαία διαφορά.
Από την άλλη πλευρά, ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας. Κάθονται γύρω από ένα τραπέζι οι προαναφερθέντες και προαναφερθείσες πολιτικοί και συμφωνούν να συγκροτήσουν μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού, με πρωθυπουργό πρόσωπο κοινής αποδοχής. Να μη ρωτήσετε πώς θα βρεθεί αυτό το πρόσωπο; Είπαμε, κάνω υπόθεση εργασίας. Αυτή η κυβέρνηση, όποιον ειδικό σκοπό και αν έχει, θα κληθεί να διαχειριστεί τα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής και να χαράξει και την οικονομική πολιτική. Φαντάζεστε να ξεσπάσει μια κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και να την αντιμετωπίσει όλο αυτό το συνονθύλευμα των αρχηγών; Πολύ εύστοχο το «καλή τύχη» του πρωθυπουργού.
Συνεπώς, είτε αρέσει είτε δεν αρέσει, το δίλημμα αυτοδυναμία ή εθνικές περιπέτειες είναι υπαρκτό. Το δίλημμα αυτοδυναμία ή ακυβερνησία δεν αποτελεί φόβητρο του κυβερνώντος κόμματος, αλλά αποτυπώνει έναν πραγματικό κίνδυνο. Το ότι θα τον επισείει η Νέα Δημοκρατία κατά την προεκλογική περίοδο, αυτό αποτελεί μέρος του πολιτικού παιχνιδιού. Όταν ένα κόμμα διαθέτει ένα στρατηγικής σημασίας όπλο, όπως είναι η κυβερνησιμότητα, το χρησιμοποιεί.
Επειδή με αυτό το σκηνικό θα πορευτούμε μέχρι την άνοιξη, καθώς κόμματα—ρετρό δεν μπορούν να το αλλάξουν, η κυβέρνηση του Τσίπρα με τον Ανδρουλάκη, τον Βελόπουλο, τη Ζωή και τη Μαρία θα είναι η εναλλακτική στην αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας. Σε αυτό το τραγελαφικό ενδεχόμενο η ευχή «καλή τύχη» δεν αρκεί. Θα πρέπει να συνοδεύεται και από το «καληνύχτα».
