Αν τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν αλλάξουν ρότα, θα δουν την Μαρία Καρυστιανού να λεηλατεί την «περιουσία» τους. Έστω στο παρά ένα έχουν περιθώριο να αναδιαμορφώσουν την πολιτική τους παρουσία και επί τέλους να ασχοληθούν με την πολιτική. Διότι από τον Φεβρουάριο του 2024, όταν φούντωσε η ανοησία του ξυλολίου, όλη η αντιπολίτευση, αριστερή και δεξιά, στοιχήθηκε πίσω από την μητέρα των Τεμπών για να ρίξει τον Μητσοτάκη. Την εμφάνιζαν ως την ηγερία του λαϊκού μετώπου, ξεχασμένοι αριστεροί παλιάς κοπής.
Με λίγα λόγια, η δεξιά και η αριστερή αντιπολίτευση εγκατέλειψε τον πολιτικό της ρόλο και παρέδωσε την τύχη της στα χέρια της Μ. Καρυστιανού και των φαιδρών «εμπειρογνωμόνων» που έτρεχαν από πίσω της. Όταν κατέρρευσαν οι μύθοι, εναπόθεσαν τις ελπίδες τους για φύγει ο Μητσοτάκης στην Κοβέσι. Και όταν και αυτό το σενάριο πήγε άκλαυτο, ανακάλυψαν την Αμερικανίδα πρέσβειρα η οποία εκτελώντας εντολή Τραμπ, θα έδινε το πράσινο φως για την ανατροπή της χούντας Κούλη.
Να δεχθώ πως μέσα από αυτό το ιλαροτραγικό περιβάλλον κάπως ξεχώρισε το ΠΑΣΟΚ που έκανε και σοβαρές προτάσεις και ψήφισε πολλά κυβερνητικά νομοσχέδια. Όμως, για να μην αποκοπεί από το γενικότερο κλίμα που προκάλεσε η τραγωδία των Τεμπών μετά τον Φεβρουάριο του 2024, νόθευσε την πολιτική του παρουσία ακολουθώντας πολλές φορές την ακραία συμπεριφορά της κυρίας Κωνσταντοπούλου και υιοθετώντας τους ισχυρισμούς των τσαρλατάνων εμπειρογνωμόνων. Σε αυτές τις περιπτώσεις πάντα οι θεσμικές συμπεριφορές απορροφούνται από τις ακραίες, οι οποίες και διαμορφώνουν τη γενική εικόνα.
Τώρα, όλοι αυτοί, αριστεροί και δεξιοί, αντιλαμβάνονται πως παίζοντας μπάλα στο γήπεδο της Καρυστιανού της έχουν στρώσει το χαλί για να εισέλθει στην πολιτική. Αναπαράγοντας τα όσα αυτή έλεγε και με τον τρόπο που τα έλεγε, δεν αντιλήφθηκαν κάτι πολύ απλό: πως το κοινό τους οι ίδιοι το κατέστησαν ευάλωτο στον λόγο της κυρίας. Τώρα είναι αργά για δάκρυα.
Η πατρίδα μας δε χρειάζεται «αρχάγγελους της κάθαρσης», ούτε Ρομπέν των Δασών, πολύ δε περισσότερο σύγχρονους Ροβεσπιέρους. Δε χρειάζεται ούτε Καποδίστριες ούτε Πασιονάριες. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι πολιτικές ηγεσίες με σχέδιο με αρχή, μέση και τέλος. Με ένα συνεκτικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και με μια ηγετική ομάδα που θα το φέρει εις πέρας.
Σε αυτό το γήπεδο καλείται να παίξει μπάλα το ΠΑΣΟΚ και ένα μέρος της Αριστεράς. Το μεν ΠΑΣΟΚ να ανανοηματοδοτήσει τις καταστατικές του αρχές και η ριζοσπαστική Αριστερά να πάρει διαζύγιο από τον ριζοσπαστισμό της και να επιστρέψει στις ανανεωτικές ρίζες της. Αν δεν μιλήσουν πολιτικά και συνεχίσουν τους αντιπολιτευτικούς βρυχηθμούς τους, θα βλέπουν όλοι τους την πλάτη της κυρίας Καρυστιανού.
Η κυβέρνηση, εκ της θέσεως της, παράγει πολιτική. Είναι υποχρεωμένη να παραγάγει πολιτική. Τα λοιπά κόμματα, αν θέλουν να επιβιώσουν στο νέο τοπίο, ας αφήσουν τις κραυγές και ας επεξεργαστούν θέσεις και προτάσεις. Αν μπορούν.
