Μερικές φορές κάποια γεγονότα αποκτούν τη δική τους δυναμική. Τι σημαίνει αυτό; Αποκτούν μια ορμή που πηγάζει από αυτό το ίδιο το γεγονός η οποία υπερακοντίζει τα αρχικά του αίτια. Έτσι, παράγει και άλλες καταστάσεις, πέρα από τις προθέσεις και τις προβλέψεις των δρώντων υποκειμένων, ατομικών ή συλλογικών.
Σήμερα πώς είναι διαμορφωμένη η πολιτική κατάσταση; Η Νέα Δημοκρατία παραμένει σταθερά πρώτο κόμμα με σημαντική διαφορά από το δεύτερο, το ΠΑΣΟΚ, ενώ παρακάτω επικρατεί ένα μικρό χάος. Το σημαντικό εύρημα όλων των δημοσκοπήσεων του 2026 είναι πως το κυβερνών κόμμα κινείται περί το 30% plus, με τάσεις μικρής ανόδου.
Αυτό πιστοποιείται και από την απάντηση που δίνουν οι ερωτώμενοι αν θέλουν να συνεχίσει αυτή η κυβέρνηση και την επόμενη τετραετία ή αν επιθυμούν να υπάρξει κυβερνητική αλλαγή. Εδώ το 68% τοποθετείται υπέρ της κυβερνητικής αλλαγής έναντι του 30% που επιθυμεί την παραμονή στην εξουσία της παρούσας κυβέρνησης.
Όμως, ως γνωστόν αυτό το 68% είναι κατακερματισμένο σε κόμματα που δε συνομιλούν και κυρίως έχουν σημαντικές ιδεολογικές, πολιτικές και ιστορικές διαφορές. Αν η Αριστερά συνεργαστεί με την Κεντροαριστερά υπάρχει ένα 42% του δημοσκοπικού δείγματος που πιστεύει ότι αυτό το σχήμα μπορεί να κερδίσει στις εκλογές.
Φυσικά, αυτή η εκτίμηση σηκώνει πολλή συζήτηση. Για ποια Αριστερά μιλάμε; Συμπεριλαμβάνουμε και το ΚΚΕ; Και τη Ζωή και τον Βαρουφάκη; Αυτό το 42% που έχει την συγκεκριμένη πεποίθηση, πώς συγκροτεί στο μυαλό του αυτό το μετωπικό σχήμα το οποίο δύναται να νικήσει τη Νέα Δημοκρατία; Διότι άλλο το βεληνεκές ενός μεγάλου λαϊκού μετώπου και άλλο μιας συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ-Νέας Αριστεράς-κόμματος Τσίπρα. Παραβλέπω τα προβλήματα του εκλογικού νόμου σε σχέση με το μπόνους.
Ας έρθω τώρα στην αρχή αυτού του άρθρου και στη δυναμική αυτής της σύμπραξης Αριστεράς-Κεντροαριστεράς. Πρώτα - πρώτα είναι λογικό να προκαλέσει τη συσπείρωση του αντίπαλου χώρου. Δυσαρεστημένοι ή επιφυλακτικοί Νεοδημοκράτες που κινούνταν στην περιοχή των αναποφάσιστων θα επιστρέψουν, προ του ορατού πλέον κινδύνου επιστροφής της Αριστεράς, στα πατρογονικά εδάφη. Όμως θα υπάρξει και μια ακόμα συνέπεια, ίσως ακόμα πιο σημαντική. Το κεντρώο κομμάτι της Κεντροαριστεράς να μην ακολουθήσει το λαϊκό μέτωπο, όπως και αν αυτό αποκληθεί. (Είναι αυτονόητο πως η Νέα Δημοκρατία, για επικοινωνιακούς λόγους, έτσι θα αποκαλεί τη συνεργασία Αριστεράς-Κεντροαριστεράς). Ένα μέρος των μετριοπαθών Κεντρώων θα προτιμήσει τη Νέα Δημοκρατία και ένα άλλο μέρος μπορεί να απέχει. Αυτό το κομμάτι που θα στραφεί στο κυβερνών κόμμα ενδεχομένως να αποβεί καθοριστικό για το αποτέλεσμα των εκλογών.
Παρατηρούμε δηλαδή πως οι συνεργασίες δε λειτουργούν μόνον αθροιστικά. Υπάρχουν και αφαιρέσεις που λειτουργούν, έτσι ή αλλιώς, προσθετικά υπέρ του βασικού αντιπάλου. Στις ασκήσεις επί χάρτου κερδίζουν πάντα οι φίλιες δυνάμεις, όμως η πολιτική είναι μια όλο ζωντάνια διαδικασία με τους δικούς της νόμους οι οποίοι ενίοτε είναι και απρόβλεπτοι και δύσκολα ελέγχονται.
