Η ιστοσελίδα της «Καθημερινής» παραθέτει τον παρακάτω διάλογο. Αντιμητσοτακικός βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, σχολιάζοντας την ομιλία Καραμανλή στο Καπνεργοστάσιο, είπε: «Είναι σαν ο ιδιοκτήτης να στέλνει μήνυμα στον ενοικιαστή ότι πρέπει να τα πούνε. Όπως ξέρετε αυτός ο διάλογος δεν είναι ποτέ υπέρ του ενοικιαστή». Ο συνομιλητής του αντέτεινε πως: «ο ενοικιαστής έχει πολύ καιρό το διαμέρισμα και υπάρχει πλέον χρησικτησία».
Πέραν του παραπολιτικού στοιχείου, αυτός ο διάλογος επιβεβαιώνει τη διαμορφωμένη πεποίθηση σε μερικούς πολιτικούς και σε πολίτες πως στα μεγάλα κόμματα λειτουργεί η κληρονομική διαδοχή. Αυτά είναι ιδιοκτησία των πατριαρχών τους της οποίας οι τίτλοι μεταβιβάζονται στους απογόνους τους. Στο ΠΑΣΟΚ αυτό έπαψε να λειτουργεί όταν και το ΠΑΣΟΚ έπαψε να είναι μεγάλο κόμμα. Ή να το θέσω διαφορετικά, το ΠΑΣΟΚ έπαψε να είναι μεγάλο κόμμα διότι λειτούργησε η λογική του ιδιοκτήτη και του ενοικιαστή. Ο κληρονόμος αποδείχθηκε πολύ κατώτερος των περιστάσεων και οδήγησε το μαγαζί στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Σήμερα, με άλλη διεύθυνση, προσπαθεί να ορθοποδήσει.
Τώρα, κάποιοι θέλουν να λειτουργήσει αυτή η λογική και στο μοναδικό μεγάλο κόμμα του πολιτικού μας συστήματος. Στη Νέα Δημοκρατία. Θέλουν να θέσουν τον Μητσοτάκη υπό την κηδεμονία του Κώστα Καραμανλή και της νέας τρόικας (Καραμανλής–Σαμαράς–Βενιζέλος), ώστε τελικά να αποκατασταθεί η διασαλευθείσα από το 2016 τάξη. Η παράταξη να επιστρέψει στην κοίτη όχι του καραμανλισμού αλλά του νεοκαραμανλισμού. Διότι ως γνωστόν ο νεοκαραμανλισμός ελάχιστη σχέση είχε με τον καραμανλισμό. Ο Εθνάρχης δεν θα οδηγούσε ποτέ τη χώρα στη χρεοκοπία.
Όπως ισχυρίζονται οι «γνήσιοι» Νεοδημοκράτες το πάν είναι να εκφράζεται η ψυχή της παράταξης. Και αυτός που ορίζει ποια είναι αυτή η ψυχή και πώς εκφράζεται, είναι ο φυσικός κληρονόμος της, σύμφωνα πάντα με αυτή τη λογική. Εδώ να υπενθυμίσω-- σε πείσμα των ανωτέρω-- στον αναγνώστη πως ο μέγιστος Ευάγγελος Αβέρωφ, μετά τις Ευρωεκλογές του 1984, στήριξε για την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας την υποψηφιότητα Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο οποίος είχε προσχωρήσει στο κόμμα μόλις πριν από έξι χρόνια, και δεν υποστήριξε τον Κωστή Στεφανόπουλο ο οποίος εξέφραζε την λεγόμενη ψυχή της παράταξης. Μοναδικό κριτήριο αυτής της επιλογής του Ε. Αβέρωφ ήταν ποιος θα μπορούσε να αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά τον Ανδρέα Παπανδρέου. Έτσι λειτουργούν τα μεγάλα κόμματα.
Κάτι που σημαίνει ότι είναι επιεικώς άστοχο να αμφισβητεί η νέα τρόικα έναν πρωθυπουργό ο οποίος, 15 μήνες περίπου πριν από τις εκλογές, προηγείται με συντριπτική διαφορά των αντιπάλων του. Η στρατηγική της τρόικας αποβλέπει στη διαμόρφωση τέτοιων μετεκλογικών συνθηκών που να καθιστούν απαγορευτική την 3η πρωθυπουργική θητεία Μητσοτάκη. Σε αυτή τη στρατηγική υπακούνε όλες οι τακτικές τους κινήσεις. Να τον φθείρουν όλο αυτό το διάστημα ως τις εκλογές, ώστε η νέα τρόικα να έχει συνδιαμορφώσει τις μετεκλογικές συνθήκες οι οποίες θα θέσουν στο περιθώριο τον Μητσοτάκη.
Αν ο Μητσοτάκης έχει πάρει τα κλειδιά του μαγαζιού ή όχι, αυτό θα το αποφασίσουν οι πολίτες με την ψήφο τους. Όπως θα αποφασίσουν με την ψήφο τους και για την τύχη της νέας τρόικας η οποία έχει μπει για τα καλά στο πολιτικό παιχνίδι.
