«Απνευστί»: μικρά βιβλία, μεγάλη λογοτεχνία
Η σειρά «Απνευστί» γεννήθηκε από μιαν απλή αλλά απαιτητική ιδέα: η μεγάλη λογοτεχνία χωρά και σε λίγες σελίδες! Κείμενα μικρά σε έκταση, είναι εκρηκτικά σε δύναμη. Συμπυκνωμένες αφηγήσεις που διαβάζονται με μιαν ανάσα, αφήνουν αποτύπωμα που διαρκεί.
Η σειρά «Απνευστί» φέρνει στο προσκήνιο επιλεγμένα έργα σπουδαίων δημιουργών, συχνά λιγότερο γνωστά, παραγνωρισμένα ή λησμονημένα, κείμενα που κρύβουν τολμηρές ιδέες, αισθητική ένταση, υπαρξιακό βάθος, ιστορίες που φωτίζουν αλλιώς τον κόσμο και τον εαυτό μας. Κάθε τίτλος λειτουργεί ως πύλη προς μιαν άγνωστη πλευρά ενός κλασικού συγγραφέα, προς μια διαφορετική εποχή, προς μια νέα αναγνωστική εμπειρία.
Στις σελίδες της σειράς συναντώνται οξυδερκείς στοχασμοί, υπόγειες ειρωνείες, κοινωνικές ανατροπές, υπαρξιακά χάσματα. Η γραφή έχει ρυθμό, ένταση, καθαρότητα ενώ η αφήγηση κινείται γρήγορα, στοχευμένα, με ακρίβεια. Ο αναγνώστης βυθίζεται άμεσα στον πυρήνα της ιστορίας, χωρίς περιττές παρεκκλίσεις. Η απόλαυση της ανάγνωσης συνδυάζεται με τη χαρά της ανακάλυψης.
Η σειρά προτείνει μια σύγχρονη, φρέσκια προσέγγιση στο κλασικό κείμενο. Οι εκδόσεις είναι καλαίσθητες με προσεγμένο σχεδιασμό και έντονη εικαστική ταυτότητα. Κάθε εξώφυλλο λειτουργεί ως αυτόνομο εικαστικό σχόλιο στο έργο που φιλοξενεί. Κάθε τόμος αποτελεί ένα μικρό, ολοκληρωμένο αναγνωστικό σύμπαν. Πρόκειται για βιβλία που ξεχωρίζουν στο βλέμμα και κερδίζουν στη μνήμη.
Η συμπύκνωση αποτελεί το κλειδί. Λίγες σελίδες αρκούν για να αναδυθούν μεγάλα ερωτήματα. Η διαχρονικότητα συναντά τη σύγχρονη ευαισθησία. Οι κλασικοί συγγραφείς παρουσιάζονται μέσα από όψεις απρόσμενες, ανατρεπτικές, γοητευτικές. Οικεία ονόματα αποκτούν νέα ένταση.
Η σειρά απευθύνεται σε αναγνώστες που αναζητούν πυκνή εμπειρία, ποιότητα, ουσία, ρυθμό - σε όσους αγαπούν το κείμενο που διαβάζεται γρήγορα και μένει βαθιά.
1.Λουίζα Μέι Άλκοτ, Πίσω από τη Μάσκα
Το Πίσω από τη μάσκα, γραμμένο το 1866, είναι η προκλητικότερη φεμινιστική αλληγορία του 19ου αιώνα, ένα έργο που εκδόθηκε με ψευδώνυμο (A. M. Barnard) και θα έμενε ξεχασμένο για έναν αιώνα, αν δεν ανακαλυπτόταν ξανά στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, όταν ο φεμινιστικός λόγος αναζητούσε τις λογοτεχνικές του προφήτισσες.
Η Τζέιν Μιούιρ είναι μία από τις πιο αινιγματικές και προκλητικές γυναικείες μορφές της λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Βρίσκεται στον αντίποδα των στερεότυπων γυναικείων συμπεριφορών της εποχής της. Εκεί που οι άλλες γυναίκες υπομένουν, εκείνη σχεδιάζει. Εκεί που άλλες κρύβονται, εκείνη υποδύεται. Δεν υποχωρεί στην ταπεινή της θέση αλλά τη μετατρέπει σε προνομιακή θέση εξουσίας. Πίσω από το ψεύδος, πίσω από την «παράσταση» του σεμνού κοριτσιού, κρύβεται ένα σχόλιο για το θέατρο του φύλου, για την κοινωνική υποκρισία και την ανάγκη των γυναικών της εποχής να επιβιώσουν μέσα από ρόλους.
2. Τζόζεφ Κόνραντ, Έιμι Φόστερ
Το Έιμι Φόστερ πραγματεύεται την ιστορία ενός ανθρώπου χαμένου στον κόσμο – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο Γιάνκο, ναυαγός σε μιαν άγνωστη γη, δεν βρίσκει ποτέ γλώσσα κοινή με τους γύρω του, παρά μόνο την ευγένεια της καρδιάς και το τραγούδι της ψυχής του. Μοναχικός, αλλότριος, εύθραυστος και περήφανος, γίνεται καθρέφτης της ανθρώπινης ανάγκης για κατανόηση και αποδοχή. Ένα αριστούργημα που μιλάει για τη μοναξιά, την αδυναμία επικοινωνίας και την άφατη ομορφιά της αγνότητας, με βαθιά απλότητα για την πιο γυμνή αθωότητα – αυτή που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
3. Εμίλ Ζολά, Η Πλημμύρα
Μια απλή ιστορία φυσικής καταστροφής γίνεται η παραβολή για την ευθραυστότητα της ευτυχίας και την αδυναμία του ανθρώπου να ορίσει τη μοίρα του. Ο αφηγητής, ο εβδομηντάχρονος Λουί Ρουμπιέ, περιγράφει με ηρεμία τη ζωή μιας πατριαρχικής οικογένειας που ζει σε πλήρη ευημερία, ώσπου, μέσα σε λίγες ώρες, ο ποταμός Γαρούνας καταπίνει όλη τους την ύπαρξη. Ό,τι χτίστηκε με κόπο, καταλύεται μέσα σε ένα βράδυ. Η ευλογία της γης μετατρέπεται σε κατάρα του νερού. Ο Ζολά μέσα από τη δραματική πλοκή ενδιαφέρεται για τη μεταμόρφωση της ευτυχίας σε φρίκη, για εκείνη την οριακή στιγμή όπου η φύση αποκαλύπτει την αδιαφορία της απέναντι στον ανθρώπινο σχεδιασμό.
4. Μιχαήλ Μπουλγκάκωφ, Σημειώσεις ενός νεαρού γιατρού
Δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο σοβιετικό εμβατήριο για τον θρίαμβο της επιστήμης επί της δεισιδαιμονίας, ούτε με μια σεμνότυφη απόπειρα ιατρικού ρεαλισμού. Ο νεαρός γιατρός μάχεται με κάτι υπέρτερο, με τους βαθύτερους φόβους, εκείνους που συνδέονται με την ανθρώπινη ύπαρξη και την αίσθηση του εαυτού του, καθώς χειρουργεί κάτω από αδιανόητες συνθήκες, μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον βαθιάς άγνοιας και προκαταλήψεων - και αν αποτύχει, κάποιος θα πεθάνει, και αυτός θα είναι υπεύθυνος... Η ευθύνη, η συνείδηση και η τρέλα εναλλάσσονται σε μιαν αφήγηση λιτή, πικρή και σαρκαστική.
5. Πιέτρο Αρετίνο, Το σχολείο της πορνείας
Γραμμένο το 1536, σε μιαν εποχή που η Ρώμη βίωνε τις εντάσεις της Αναγέννησης, της πολιτικής διαφθοράς και των κοινωνικών ανακατατάξεων, το έργο δεν αρκείται σε μια περιγραφή ερώτων. Είναι μια σάτιρα που χρησιμοποιεί το σώμα και τη φωνή της εταίρας για να γκρεμίσει την υποκρισία της εξουσίας και να φωτίσει το αθέατο πρόσωπο της εποχής.
6. Χάινριχ Φον Κλάιστ, Η μαρκησία Ο
Μια αξιοπρεπής χήρα, μητέρα δύο παιδιών, ανακοινώνει μέσω αγγελίας ότι… αγνοεί πώς βρέθηκε έγκυος... Στην πνιγηρή ηθική της αυστηρής κοινωνίας του 19ου αιώνα, ένα τέτοιο γεγονός, εκτός από σκάνδαλο και στίγμα, αποτελεί και έναν απειλητικό γρίφο που δεν επιτρέπεται να έχει απάντηση. Ο Κλάιστ, με τη χαρακτηριστική του ένταση, υφαίνει ένα διήγημα βαθιά αντισυμβατικό, σπαρακτικό και ειρωνικό ταυτόχρονα, μια τολμηρή αφήγηση για τη γυναικεία αξιοπρέπεια, τη βία που δεν λέγεται, την ασάφεια του έρωτα και της ηθικής.
7. Μαρκ Τουέιν, Το ημερολόγιο του Αδάμ και της Εύας
Ο Μαρκ Τουέιν αφηγείται με χιούμορ, ειρωνεία και τρυφερότητα τη γέννηση της πρώτης σχέσης στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο Αδάμ, μοναχικός και πρακτικός, απορεί με τη φλύαρη, ενθουσιώδη και γεμάτη απορίες, Εύα. Εκείνη βλέπει τον κόσμο σαν θαύμα, εκείνος προσπαθεί απλώς να τον καταλάβει. Όμως με τον καιρό, παρά τις διαφορές, γεννιέται ανάμεσά τους βαθιά αγάπη.
Όταν έρθει η Πτώση, ο Αδάμ αναγνωρίζει: «Όπου κι αν ήταν εκείνη, εκεί ήταν και ο Παράδεισός μου». Μια στοχαστική, γλυκόπικρη αναπαράσταση της αιώνιας σχέσης των φύλων.
