Φυγή προς τα μπρος επιχειρεί ο πρωθυπουργός επισπεύδοντας τη συζήτηση για αναθεώρηση του Συντάγματος. Σύμφωνα με τον ΣΚΑΪ αυτό θα γίνει κατά την σημερινή συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Αλέξη Παπαχελά.
Τα συντάγματα αναθεωρούνται ώστε να εναρμονιστούν με τις νέες εποχές που προβάλλουν τα δικά τους επίδικα, προκειμένου να διορθωθούν αδυναμίες σε θεσμούς που αποδείχθηκαν δυσλειτουργικοί η παρωχημένοι. Επίσης να εναρμονιστούν με το ευρωπαϊκό δίκαιο, και γενικώς να θεραπεύσουν τις αναγκαιότητες του παρόντος σε συγκερασμό με τις διαφαινόμενες του μέλλοντος.
Επισήμως η πρόταση του κυβερνώντος κόμματος για τα υπό αναθεώρηση άρθρα, αναμένεται να παρουσιαστεί εντός του Μαρτίου, και η κοινοβουλευτική διαδικασία θα λάβει χώραν τον Απρίλιο.
Κάποιες από τις 70 προτάσεις θα τύχουν κριτικής έως απόρριψης από την αντιπολίτευση, για τους κατά συνθήκην «εθιμικούς» αντιπολιτευτικούς λόγους. Ένα από αυτά το άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών, που θα αλλάξει ουσιαστικά αλλά δεν θα καταργηθεί εξ ολοκλήρου. Άλλες όμως αναμένεται να δημιουργήσουν κοινωνική και πολιτική όξυνση. Όπως το αιχμιακό θέμα κατάργησης της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
Και εδώ έγκειται η τολμηρότητα του Μητσοτάκη. Η συζήτηση θα διεξαχθεί σε προεκλογική περίοδο, σε μια ατμόσφαιρα εκ των πραγμάτων ηλεκτρισμένη και με την αντιπολίτευση να πλειοδοτεί σε «φιλολαϊκό» λαϊκισμό.
Η μονιμότητα παρότι στην εποχή μας έχει γίνει χρονίζουσα παθογένεια, αποτελεί ταμπού, και η άρση της ξεβολεύει από την εργασιακή μακαριότητα μεγάλες κοινότητες ανθρώπων.
Είναι ένας υπεραιωνόβιος θεσμός. Καθιερώθηκε συνταγματικά το 1911 από την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου. Στην τότε εποχή αποτέλεσε ένα πολύ σημαντικό βήμα εκσυγχρονισμού και σχετικής (μόνο σχετικής αφού εδώ είναι Ελλάδα) ουδετεροποίησης της δημόσιας διοίκησης.
Έως τότε «ήκμαζε» η πικρή ταυτολογία ως λαϊκό λογοπαίγνιο «Ο κλαυθμός της Κλαυθμώνος», επειδή σε κάθε αλλαγή κυβέρνησης, αλλά συχνά και σε κάθε αλλαγή υπουργού της ίδιας κυβέρνησης, άλλαζε σχεδόν το σύνολο του δημοσίου. Έφευγαν οι «άλλοι» για να έρθουν «τα δικά μας παιδιά». Και οι «άλλοι» μαζεύονταν και έκλαιγαν στην πλατεία που έγινε συνώνυμη του κλαυθμού τους.
Πλέον έχουν αλλάξει οι συνθήκες. Η κατάργηση μονιμότητας δεν σημαίνει απόλυση. Μπορούν να καθιερωθούν αυστηροί κανόνες αντικειμενικής αξιολόγησης. Δεν χρειάζεται να «εφεύρουμε την Αμερική». Υπάρχουν εξειδικευμένοι τεχνοκράτες που μπορούν να μεταγγίσουν στα καθ’ ημάς τα επιτυχημένα συστήματα των δυτικών χωρών, με πρόσθετα ισχυρά φίλτρα προστασίας των εργαζομένων.
Όμως η αντιπολίτευση νιώθει ασφάλεια στην προαιώνια θέση της. Το ΠΑΣΟΚ απορρίπτει την πρόταση για άρση ή για περιορισμό της μονιμότητας. Τη θεωρεί θεμελιώδη δημοκρατική κατάκτηση (το 1911 σαφώς ήταν) και φαντασιώνεται (από προκατάληψη ή πολιτική σκοπιμότητα) ότι θα επέλθη αναβίωση της «Κλαυθμώνος». Ήτοι μαζικές απολύσεις και προσλήψεις.
Δογματικά αντίθετη είναι η Αριστερά σε όλες τις εκφάνσεις της. Πέραν του ΚΚΕ που ούτως ή άλλως τα θέλει όλα κρατικά και τους εργαζόμενους υπαλλήλους του κράτους, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά έχουν «κάθετα» αρνητική άποψη.
Σε μια προαιώνια παλινδρόμηση, επικαλούνται και αυτοί τους λόγους που ανάγκασαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο να θεσπίσει τη μονιμότητα, δηλαδή τον «κλαυθμό της Κλαυθμώνος». Θεωρούν ότι η μονιμότητα (και στις ημέρες μας) αποτελεί θεμελιώδη εγγύηση της ανεξαρτησίας της δημόσιας διοίκησης, καθώς δεν είναι προνόμιο αλλά θεσμική εγγύηση.
Εικάζεται ότι θα είναι το πιο θερμό εν των χαρακωμάτων της συνταγματικής αλλαγής, αφού πίσω του έχει εκατοντάδες χιλιάδες ενδιαφερόμενους. Τους δημοσίους υπαλλήλους και τις οικογένειές τους. Φυσικά προσχηματικά όλοι τους αναγνωρίζουν τα προβλήματα της δημόσιας διοίκησης, αλλά θεωρούν ότι αυτά θα θεραπευτούν μόνο με βελτίωση, επιμόρφωση και πάταξη της αναξιότητας (τίνι τρόπω ;). Εντός όμως του υπάρχοντος πλαισίου (το οποίο έχει δείξει τα όριά του).
Τα υπόλοιπα ευκολότερα θα περάσουν. Ήδη για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν άνοιξε μύτη με την λύση που βρέθηκε, παρόλες τις ηρωικές πολεμικές κραυγές που ακούγονταν. Πολύ περισσότερο που θα έχει την συνηγορία του ΠΑΣΟΚ, αν δεν αλλάξει γνώμη ως τότε.
ΥΓ: Το νέο σύνταγμα θα μεριμνεί λέει και για τη στέγη - προφανώς για το δικαίωμα στη στέγη. Χρειαζόταν συνταγματικός εξαναγκασμός των κυβερνήσεων γι’ αυτό;
