Πήγε λοιπόν ο Μητσοτάκης στην Άγκυρα για συζητήσεις με τον Ερντογάν στα πλαίσια του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας μετά από πολλές αναβολές.
Κάποιοι διαφωνούσαν από πριν και τον προέτρεπαν να μην πάει. Μεταξύ αυτών ο Σαμαράς και εμμέσως πλην σαφώς και ο Κώστας Καραμανλής με το «να ακούμε τους πιο έμπειρους», ο Βελόπουλος, ο Νατσιός και ίσως και μερικοί άλλοι που μου διαφεύγουν. Άπαντες από την κατηγορία υπερπατριώτες της συμφοράς, με νέα προσθήκη αυτήν της Καρυστιανού που έκανε μάλιστα λόγο και για «εθνική προδοσία», απαιτώντας να μάθει από πριν την ατζέντα για να τη θέσει σε διαβούλευση.
Τι αντιπροτείνουν όλοι αυτοί ;
Ν’ αλλάξουμε τη γεωγραφία και αντί της Τουρκίας να φέρουμε στη θέση της το Λουξεμβούργο ή το Λιχτενστάιν ; καταπληκτική ιδέα αν και λίγο δαπανηρή.
Να μπουκάρουμε με τον εξαδάχτυλο και να πάρουμε την Πόλη ; κι αυτό γίνεται αν και λίγο ταλαιπωρία με τέτοιο κρύο.
Να βάλουμε τον Ερντογάν μαζί με τον Φιντάν να τρώνε μπάμιες και μπριάμ καθ’ εκάστην για τιμωρία ; εντάξει, αλλά άντε να βρεις κάποιον να μαγειρεύει τέτοια εκλεκτά εδέσματα και να στέλνει κάθε μέρα και ντελίβερι.
Βασικά λοιπόν ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν τι θέλουν. Τον Μητσοτάκη θέλουν να χτυπήσουν άλλο αν το κάνουν πολύ άτσαλα και με κουβέντες καφενείου, πράγμα ανεπίτρεπτο για εθνικά θέματα.
Και καλά μεν οι άλλοι. Αλλά Καραμανλής και Σαμαράς που έχουν κυβερνήσει ως Πρωθυπουργοί ; δεν θα’πρεπε να’ ναι πιο προσεκτικοί ;
Τέλος πάντων ο Μητσοτάκης πήγε στην Άγκυρα, έβαλε πάλι τις κόκκινες γραμμές, απαίτησε την άρση του casus belli και δεν άφησε τίποτα να πέσει κάτω, διορθώνοντας μάλιστα τον Ερντογάν , όταν μίλησε για “τουρκική μειονότητα” στη Θράκη, αντί για μουσουλμανική. Οι Τούρκοι είπαν φυσικά τα δικά τους, η συνάντηση έληξε πολιτισμένα, ο διάλογος συνεχίζεται και όλα καλά. Λύθηκαν τα προβλήματα ; όχι, αλλά τουλάχιστον έχουμε ηρεμία στο Αιγαίο.
Και εν πάση περιπτώσει, ήδη πριν το ταξίδι είχαμε 227 κατοικημένα νησιά και 6.000 νησίδες και βραχονησίδες. Τα ξαναμετρήσαμε ένα προς ένα και μπορούμε να διαβεβαιώσουμε ότι μετα τη συνάντηση, δεν λείπει τίποτα. Το ίδιο και με την Ακρόπολη που είναι ακόμα στη θέση της, το Σούνιο, το Γεντί Κουλέ, το Τουρκολίμανο, τα Τουρκοβούνια, κάτι ασημικά που είχαμε στο συρτάρι και κάτι τιμαλφή και είδη προικός.
Και ενώ στην Τουρκία κανείς δεν κατηγόρησε τον Ερντογάν για υποχωρητικότητα, στην Ελλάδα έγινε ο κακός χαμός. “Ντροπή και αγανάκτηση” δήλωσε ότι αισθάνεται η Ζωή Κωνσταντοπούλου με την εμφάνιση Μητσοτάκη, “εξοργιστική και επικίνδυνη” την βρίσκει ο Βελόπουλος “καθώς υπέπεσε σε σειρά εγκληματικών τοποθετήσεων”, με τίτλο “Σφάξε με Αγά μου ν’ αγιάσω” κυκλοφόρησε η εφημερίδα Δημοκρατία.
Γιατί όλη αυτή η υστερία ; Άγνωστο. Για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο που είναι ίσως αρμοδιότητας άλλων επιστημόνων, ο Μητσοτάκης θεωρείται από κάποιους, γραφικούς και μη, πέραν του δέοντος “ευέλικτος”. Κι όλα αυτά όταν εξοπλίζει την Ελλάδα σαν αστακό, όταν ακυρώνει στην πράξη το τουρκολιβυκό μνημόνιο με τα οικόπεδα που έδωσε στη Chevron, όταν δημοσιεύει τους θαλάσσιους χωροταξικούς χάρτες, όταν ασκεί βέτο στη ένταξη της Τουρκίας στο πρόγραμμα SAFE, όταν τέλος θέτει μετ' επιτάσεως θέμα άρσης του casus belli.
Και διερωτάται κανείς, τι θα συνέβαινε αν ο Μητσοτάκης υπέγραφε πχ κάποιο πρωτόκολλο στη Βέρνη με τον οποίο θα δεσμευόταν να μην κάνει έρευνες στο Αιγαίο πέρα από τα 6 μίλια, πριν την τελική οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, όπως έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον Ντεμιρέλ το 1976 ;
Τι θα συνέβαινε αν ο Μητσοτάκης συμφωνούσε στο Νταβός με τον Οζάλ το ίδιο πράγμα, όπως έκανε ο Α. Παπανδρέου το 1988 ;
Τι θα συνέβαινε αν ο Μητσοτάκης υπέγραφε τη συμφωνία της Μαδρίτης και αναγνώριζε “ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο”, όπως έκανε ο Σημίτης το 1997 ;
Τι θα συνέβαινε τέλος, αν ο Μητσοτάκης έκανε καμμιά κουμπαριά με τον Ερντογάν ή κατέθετε στεφάνι στο μαυσωλείο του Ατατούρκ, όπως έκανε κάποτε ο Κώστας Καραμανλής ;
Στην καλύτερη περίπτωση θα ζητούσαν την κεφαλήν του επι πίνακι, στη χειρότερη θα απαιτούσαν κρέμασμα στο Σύνταγμα ή εκτέλεση στο Γουδή.
Διανοήθηκε ποτέ κανείς να πει τότε τους Καραμανλή, Παπανδρέου και Σημίτη, προδότες η μειοδότες ; Όχι, γιατί τότε η πολιτική είχε ένα επίπεδο και μια σοβαρότητα που με τα χρόνια, χάθηκαν δυστυχώς ανεπιστρεπτί.
Και αν θέλετε τη γνώμη μου, δεν θα επανέλθουν ούτε με θαύμα.
