Έχει δικαίωμα ο δημοκρατικά εκλεγμένος υπουργός Υγείας να επισκέπτεται όποιο δημόσιο νοσοκομείο της επικράτειας κρίνει κάθε φορά; Η λογική απάντηση είναι πως ναι. Η απάντηση των ακροαριστερών τύπου ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ είναι «Όχι, γιατί έτσι γουστάρουμε». Τα όσα συνέβησαν στην είσοδο του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας την περασμένη εβδομάδα αποτελούν εικόνες ντροπής και σίγουρα δεν συνάδουν με μία σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία.
Και πώς είναι δυνατόν στην Ελλάδα του 2026 να μην μπορεί ο καθένας που έχει δουλειά σε ένα νοσοκομείο, είτε είναι ασθενής, είτε είναι εργαζόμενος, είτε είναι συνοδός, με την οποιαδήποτε ιδιότητα και αν έχει, να τον εμποδίζουν κάποιοι; Και γιατί; Γιατί έτσι θέλουν;
Όσα δικαιώματα έχουμε όλοι, άλλες τόσες, ταυτόχρονα, είναι και οι υποχρεώσεις μας. Έχουμε δικαίωμα να διαμαρτυρόμαστε, να αντιδρούμε, να διαφωνούμε, έχουμε όμως ταυτόχρονα και υποχρέωση να ακούμε, έστω και αν δεν συμφωνούμε. Και σε καμία περίπτωση, η άποψη μερικών δεν μπορεί να επιβληθεί με το έτσι θέλω και με τρόπο φασιστικό στους υπολοίπους.
Μπορούν όσοι δεν συμφωνούν να διαδηλώνουν; Προφανώς και μπορούν. Να αναρωτηθούμε όμως το πού και το πώς; Μπροστά σε ένα νοσοκομείο στο οποίο προσέρχεται ο υπουργός Υγείας για τα εγκαίνια του Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών; Εναντίον της βελτίωσης των υποδομών, της αύξησης των διαθέσιμων κλινών, της εξέλιξης και ψηφιοποίησης των συστημάτων εξυπηρέτησης των συμπολιτών μας; Εναντίον δηλαδή της αναβάθμισης της δημόσιας υγείας; Υπάρχει πάντα το αρμόδιο υπουργείο, το γραφείο του αρμόδιου υπουργού, ακόμα και η Βουλή.
Ιδιαίτερα δε όταν αυτή η αντίδραση διακατέχεται από βία. Και πολύ σωστά, οι αστυνομικοί εφόσον έκριναν ότι διαπράχθηκαν ποινικά αδικήματα ή υπήρξαν ενέργειες που κρίθηκαν ως τέτοιες, εφάρμοσαν το νόμο.
Στη Δημοκρατία μας, υπάρχουν νόμοι, υπάρχουν κανόνες, υπάρχουν όρια, που πρέπει και οφείλουμε να εφαρμόζονται. Όχι από ορισμένους και όχι κατά το δοκούν. Από όλους και πάντα. Και όταν αυτό δεν συμβαίνει, τότε οι Αρχές οφείλουν να παίρνουν μέτρα και να επιβάλλουν την τάξη.
Πόσο μάλλον όταν όσοι διαδηλώνουν αποτελούν μειοψηφία και δεν εκπροσωπούν σε καμία περίπτωση το σύνολο του κόσμου των νοσοκομείων, των υγειονομικών, των γιατρών και των νοσηλευτών. Όλους αυτούς δηλαδή που προφανώς θέλουν και δικαιούνται περισσότερα, αναγνωρίζουν όμως ταυτόχρονα τα όσα έχουν ήδη γίνει και τα όσα πρόκειται να γίνουν.
Το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας ήρθε για να καλύψει και να αντιμετωπίσει τις «παρενέργειες» και τα προβλήματα που προέκυψαν από την πανδημία του COVID-19. Η χώρα μας, εκμεταλλευόμενη το συνολικό ποσό των σχεδόν 36 δισ. ευρώ, ενισχύει την υλοποίηση ιδιωτικών βιώσιμων επενδυτικών σχεδίων και ταυτόχρονα εκσυγχρονίζει τις υποδομές της, προάγει τον ψηφιακό μετασχηματισμό της, επενδύει στην παιδεία των πολιτών της.
Και σε αυτό το δημοκρατικό δικαίωμα όλων των συμπολιτών μας, η οποιαδήποτε μειοψηφία δεν έχει κανένα δικαίωμα να απαγορεύει στον δημοκρατικά εκλεγμένο υπουργό, αλλά και σε οποιονδήποτε πολίτη την πρόσβαση στο δημόσιο νοσοκομείο.
* Η Δήμητρα Καντεράκη είναι Οικονομολόγος, Πολιτεύτρια Β3 Νοτίου Τομέα Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία και Συντονίστρια Νοτίου Τομέα στη Γραμματεία Εθελοντισμού της Νέας Δημοκρατίας.
