Γενική εκτίμηση είναι ότι ο Παύλος Πολάκης ετοιμάζεται να ξεδιπλώσει την παντιέρα και να αναλάβει την αρχηγία του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ, όταν μεγάλο τμήμα του θα αποδεχθεί το ηγεμονικό νεύμα του Αλέξη Τσίπρα, να ενταχθεί στο κόμμα του.
Κάτι που νομοτελειακά θα γίνει, αφού ο πρώην αρχηγός διαπιστώνει ήδη ότι η έλξη του δεν είναι όσο ισχυρή ανέμενε. Η κοινωνία δεν τον βλέπει ως απελευθερωτή από τη «χούντα Κούλη», και ο μόνος χώρος στον οποίο εξακολουθεί να διατηρεί επιρροή, είναι ο χώρος από τον οποίο επιχείρησε να αποδράσει, προκειμένου να απευθυνθεί στην πλατιά κοινωνία.
Και σε αυτή την πορεία είναι δεδομένο ότι δεν χωράει ο Πολάκης. Το γνωρίζει ο ίδιος, γι’ αυτό και άρχισε τον σταδιακό βηματισμό του προς την αποστασιοποίηση από την κομματική ιεραρχία, προβάλλοντας μια ελεγχόμενη και έμμεση κριτική.
Σε συνέντευξή του στο OPEN (που για αδιευκρίνιστους λόγους το ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα «βοθροκάναλα»), υποστήριξε ότι ο Μητσοτάκης «κρατιέται, αλλά έχει τραυματιστεί ανεπανόρθωτα» και κατά τη γνώμη του δεν υπάρχει περίπτωση να συνεχίσει να κυβερνά τη χώρα (σ.σ. αυτό το κρατάμε ώστε σε κάνα χρόνο από τώρα να διαπιστώσουμε την ευθυκρισία του).
Καταλόγισε στην αντιπολίτευση ανυπαρξία ως προς την προγραμματική της φωνή. Γι’ αυτό θεωρεί ότι το ζητούμενο είναι «αυτή τη στιγμή μια αξιόπιστη και προγραμματική φωνή, η οποία αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται να υπάρχει». Εξακολουθεί πάντως να πιστεύει ότι ο μόνος χώρος που μπορεί καθοριστικά να συμβάλει σε αυτό, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και παραμένει.
Παραλλήλως έριξε τις μπηχτές του φωτογραφίζοντας το νυν πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Σ. Φάμελλο και τον προηγούμενο, Α. Τσίπρα, λέγοντας ότι τα «τα κόμματα δεν είναι αθροίσματα από επιτροπές σοφών. Τα κόμματα δεν είναι ο προσωπικός ναρκισσισμός μας».
Αυτά όμως θα μας απασχολήσουν όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου. Δεν ήταν αυτά το ερέθισμα του παρόντος κειμένου αλλά η φράση του «δεν θα χαρίσουμε τη χώρα στη δεξιά του Μητσοτάκη».
Εκπάγλως εξέφρασε τον «κυτταρικό» πατερναλισμό της Αριστεράς, η πολιτική ματαιοδοξία της οποίας (ότι μόνο αυτή εκφράζει τον λαό) την εμποδίζει να αποδεχθεί ότι κανείς δεν χαρίζει, και δεν μπορεί να χαρίζει, τη χώρα σε κανέναν.
Η χώρα, και εν προκειμένω ο λαός αφού αναφερόμαστε σε θέμα εξουσίας, δεν είναι άθυρμα να χαρίζεται από τον καθένα. Επιλέγει αυτούς που θα τον κυβερνήσουν με ελεύθερη βούληση σε ελεύθερες εκλογές.
Και στην τελευταία επίσημη καταγραφή, στις εθνικές εκλογές του 2023 (και ακόμη χειρότερα στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, αλλά αυτές δεν αποτελούν επιχείρημα, είναι στο χώρο του υποθετικού), ο λαός με 930 χιλιάδες ψήφους έδωσε ποσοστό 17,83% στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στη Ν.Δ. υπερδιπλάσιοι (2.115.322) έδωσαν ποσοστό 40,56% και αυτοδυναμία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του εκπροσωπούν, όσο εκπροσωπούν μετά από όσα έχουν γίνει τελευταία, αυτό το 17,83% και κανέναν άλλο. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για το ΚΚΕ, την Ανταρσύα, και όποιες άλλες ψηφίδες στο μωσαϊκό της Αριστεράς.
Αυτό δεν τους πτοεί να διαγγέλλουν συχνά με οίηση «ο λαός δεν θα δεχθεί», «ο λαός θα αντισταθεί», και άλλα γενναία παρόμοια, ενώ δεν εκπροσωπούν τον λαό ως συλλογικότητα, αλλά τμήμα του. Γι’ αυτό και τη χώρα δεν θα τη χαρίσει κανένας στον Μητσοτάκη. Θα αποφασίσουν οι πολίτες αν τη διαχείρισή της θα τη δώσουν στον Μητσοτάκη, τον Ανδρουλάκη, τον Πολάκη, τον Τσίπρα, ή όποιον άλλον.
Και δεν πρόκειται για καμιά υπεράσπιση του Μητσοτάκη, όπως θα μεταφραστεί από τους «εύκολους». Αφορά τον σεβασμό της εκάστοτε επιλογής του λαού.
Παρεμπιπτόντως ο αριστερός πατερναλισμός είχε και τις προσωποποιήσεις του, που από τους αντιπάλους έγινε ειρωνική προσφώνηση.
Ο Στάλιν π.χ. χρίστηκε «Πατερούλης». Και αν στην περίπτωση του Στάλιν, δικαιολογείται καθώς μεταφέρθηκε στο πρόσωπό του η παραδοσιακή προσφώνηση του ρωσικού λαού για τους Τσάρους, υπήρξαν παρόμοιες προσφωνήσεις για τον Μάο Τσε Τουνγκ της Κίνας και τον Κιμ Ιλ Σουνγκ της Βόρειας Κορέας.
Από την πλευρά του ο Εμβέρ Χότζα, δεν επεδίωξε… συμπάθεια. Ήταν απλώς ο «Πατέρας του έθνους», όχι ο Πατερούλης. Αυτοί κι αν δεν «χάριζαν» τη χώρα στους αντιπάλους, χωρίς φυσικά να ρωτήσουν τον λαό τους.
