Η Νέα Δημοκρατία είναι το μεγαλύτερο κόμμα από ιδρύσεως του Ελληνικού Κράτους. Δεν υπάρχει άλλη παράταξη εξουσίας με 52 χρόνια αδιάλειπτης πρωταγωνιστικής παρουσίας. Αυτό το γεγονός αποδεικνύει τους ισχυρούς δεσμούς της με την κοινωνία. Ένα τέτοιο κόμμα είναι εξ ορισμού λαϊκό, υπό την έννοια ότι εκφράζει τα συμφέροντα και τις προσδοκίες ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων.
Συνεπώς, η Νέα Δημοκρατία δε χρειάζεται το πιστοποιητικό κανενός για να αποδείξει αυτή τη σχέση της με τους πολίτες. Άλλωστε κανένα στέλεχός της, κανένας πρώην αρχηγός της δε διαθέτει το αυθεντικό προνόμιο για να κρίνει αν αυτή η παράταξη ανήκει στον λαό ή στις ελίτ. Η Ιστορία της μιλά από μόνη της. Με απλά λόγια η «λαϊκή Δεξιά» είναι μια μπαρούφα γραφικών πολιτευτών.
Η Νέα Δημοκρατία και όταν έπαιρνε 54% και όταν έπαιρνε 18,5% ήταν η ίδια παράταξη. Ουδείς διανοήθηκε να πει το 2012 πως έχασε την ψυχή της και το DNA της. Όλα αυτά τα περί απωλεσθείσας «ψυχής» και αλλοιωμένου DNA προδίδουν απλώς προσωπικές πικρίες και αδιέξοδες στρατηγικές.
Στην πολιτική με ψυχανεμίσματα δεν ασκείται κριτική ούτε έχει ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής το όργανο που ανιχνεύει το DNA ενός μαζικού κόμματος εξουσίας. Αν θελήσουμε να καταγράψουμε μια σταθερά στη στάση της λαϊκής βάσης της Νέας Δημοκρατίας, αυτή είναι η απόλυτη νομιμοφροσύνη της προς την εκάστοτε εκλεγμένη ηγεσία της. Στην κορυφή της παράταξης είναι λογικό να υπάρχουν φιλοδοξίες και φιλόδοξα στελέχη, όσα όμως διέβησαν τον Ρουβίκωνα υπέστησαν πανωλεθρία, πολιτική και προσωπική.
Σήμερα υποθέτω πως όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη της θέλουν το καλύτερο για την παράταξή τους. Και είναι επίσης λογικό και να έχουν τους προβληματισμούς τους για καταστάσεις - συμπτώματα της επταετούς άσκησης της εξουσίας.
Τα προβλήματα αρχίζουν όταν κάποια προβεβλημένα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, κάνοντας συντήρηση του πολιτικού τους κεφαλαίου, απέχουν από την καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση και εμφανίζονται μόνον για να εκφράσουν δημόσια τις ανησυχίες τους για την πορεία της παράταξης.
Εννοείται πως στα κόμματα εξουσίας υπάρχουν τέτοια φαινόμενα τα οποία βεβαίως αποτιμώνται αναλόγως από τη βάση αυτών των κομμάτων. Οι προβληματισμοί και οι διαφωνίες δεν προδίδουν νοσηρό κλίμα, όμως όταν υπάρχουν μόνον προβληματισμοί και διαφωνίες, αυτό αναμφίβολα προκαλεί ένα κλίμα εσωστρέφειας.
Στην περίπτωση της Νέας Δημοκρατίας - για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας - όσοι αμφισβητούν τη λαϊκότητά της και επικαλούνται την αλλοίωση του DNA της, ουσιαστικά θέλουν να αμφισβητήσουν τον Μητσοτάκη.
Δεν τους άκουσα να καταθέτουν τις ανησυχίες του όταν η Νέα Δημοκρατία, προ του φάσματος της χρεοκοπίας, παρέδιδε την εξουσία στο ΠΑΣΟΚ ούτε όταν λάμβανε εκείνο το 18,5%, ούτε όταν ηττάτο δις από τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Και ανησυχούν σήμερα, επί Μητσοτάκη, ο οποίος επί δέκα (10) συναπτά έτη καταγάγει μόνον νίκες και διάγει τον έβδομο χρόνο της πρωθυπουργίας του παίζοντας χωρίς αντίπαλο.
Όντως περίεργα πράγματα.
Υ.Γ. Όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ίδρυε τη Νέα Δημοκρατία και με στελέχη της προδικτατορικής Ένωσης Κέντρου, οι βουλευτές της ΕΡΕ που έμειναν απέξω, τότε μιλούσαν για τον προδότη της εθνικόφρονος παράταξης και τον αποκαλούσαν Καραμανλένιν.
