Στον αμερικανικό Νότο όπου επικρατούσε το εξάσφαιρο, ο νόμος του Λιντς και η κρεμάλα της λαϊκής δικαιοσύνης, το αφηνιασμένο πλήθος δεν διέκοπτε απλώς τις δίκες. Εισέβαλε στο δικαστήριο, άρπαζε τον κατηγορούμενο και τον κρεμούσε πριν την ετυμηγορία.
Κάτι παρόμοιο θα επιθυμούσαν όσοι επένδυσαν στο δυστύχημα των Τεμπών προκειμένου να το χρησιμοποιήσουν ως το απόλυτο πολιτικό εργαλείο, αφού η θεσμική διεξαγωγή της δίκης, θα απεκδύσει το δραματικό γεγονός από τις μυθοπλασίες, τις συνωμοσιολογίες και τις πολιτικές σκοπιμότητες με τις οποίες ενεδύθη από τους καιροσκόπους του θανάτου.
Αυτές τις σκοπιμότητες που προσβάλλουν τη μνήμη των νεκρών, αντιμετωπίζοντας την τραγωδία ως ευκαιρία που θα επέτρεπε να τρώσουν την κυβέρνηση, όντας αδύναμοι να το πράξουν με τον πολιτικό τους λόγο, το πρόγραμμα, την απολεσθείσα την αξιοπιστία τους.
Γι’ αυτό και περιέφεραν την πονεμένη «μάνα των Τεμπών» στο ευρωκοινοβούλιο και τις επιτροπές του. Γι’ αυτό υποστήριξαν με τις οργανωμένες κομματικές δυνάμεις τους τα συλλαλητήρια που προσπάθησαν ματαίως τελικά, να πολιτικοποιήσουν. Γι’ αυτό και αφήνιασαν στα social media, με την πρόθυμη συνδρομή «λογαριασμών» που είχαν προέλευση χώρες του εξωτερικού.
Και όταν ήγγικεν ο χρόνος της δίκης, που θα σημάνει την ώρα της αλήθειας, προσπάθησαν να την ματαιώσουν δια των αέναων καθυστερήσεων. Μόνο έτσι θα διατηρήσουν άσβηστη την τροφοδοτημένη οργή, και θα αποφύγουν την αποφόρτισή της, όταν τα γεγονότα αναδυθούν ανάγλυφα μέσα από την ακροαματική διαδικασία. Γιατί τότε θα αναδειχθούν οι πραγματικές ευθύνες όσων εμπλέκονται.
Στην προσπάθεια να διατηρηθεί το χάος, η ένταση και το πάθος, η γνωστή νομική περσόνα και πολιτική αρχηγός, μηχανεύτηκε την ύστατη «λύση». Την απεργία πείνας του πατέρα Πάνου Ρούτσι, με αίτημα την εκταφή του γιου του και σκοπό τη διενέργεια τοξικολογικών και βιοχημικών εξετάσεων.
Η απεργία προσέλκυσε αλληλεγγύη, συγκίνηση και αύξηση της οργής – μαζί με την υστερόβουλη αυτοπροβολή αναγνωρίσιμων προσώπων που έχουν κάνει επάγγελμα τη δημόσια επίδειξη ευαισθησίας.
Όμως έχουν περάσει 170 ημέρες από την αποδοχή του αιτήματος για εκταφή. Εκταφή δεν έχει υπάρξει ακόμη…
Τώρα εστιάζουν στην παρακώλυση της έναρξης και τις επανειλημμένες διακοπές της δίκης. Είναι η μέθοδος που θα διατηρήσει το σύννεφο των σοκαριστικών εντυπώσεων που σκίασε τη χώρα, προκειμένου να δρέψουν το αντιστοιχούν πολιτικό όφελος.
Και δεδομένου ότι η διάρκεια της δίκης θα υπερβεί το χρονικό όριο της παρατεταμένης εκλογικής περιόδου στην οποία έχουμε εισέλθει, οι κραυγές διαμαρτυρίας και τα αλυχτήματα θα κορυφωθούν.
Συμπαραστάτες θα είναι τα αντιπολιτευτικά ΜΜΕ, τηλεοπτικές εκπομπές που θύουν στην ελαφρότητα της «κοινωνικής κριτικής», λαϊκιστές που αρδεύουν επιδοκιμασία από το πόπολο και στοχευμένες αναρτήσεις στα social media, που θα λειτουργούν ως ηχεία οργίλης υστερίας.
Πρωτεργάτες αυτοί για τους οποίους ο Άρειος Πάγος έγραψε ότι «κάποιοι εμποδίζουν τη δίκη και απειλούν ζωές δικαστών»! Και υπονομεύουν φυσικά την αξιοπρέπειά τους, ώστε να ακυρώσουν την εγκυρότητα της διαδικασίας και τις αποφάσεις στις οποίες θα καταλήξει.
Είναι ένα συνεκτικό και διακομματικό μέτωπο στο οποίο συγκλίνουν η έξαλλη Αριστερά και η ανορθολογική Δεξιά, που στόχο έχει να αμφισβητήσουν συνολικά τη Δικαιοσύνη. Και δεν είναι όλοι άγνωστοι.
Κάποιοι με προσόν την επωνυμία επιστρατεύθηκαν από γονεϊκή στοργή ή από παραταξιακό καθήκον, διακινδυνεύοντας την υστεροφημία τους. Επιφανής δικηγόρος και πρώην πολιτικός αρχηγός παρευρέθη, επιτέθηκε στην Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων μιλώντας απαξιωτικά για «συνδικαλιστές δικαστικούς». Οι συνδικαλιστές δικηγόροι απαλλάσσονται της κριτικής του...
Άλλος πολιτικός αρχηγός επισκέφθηκε τον χώρο της δίκης και χαρακτήρισε έωλη την έως τώρα διαδικασία, ενώ το κατηγορητήριο κατ’ αυτόν είναι ιδιαίτερα ελλιπές.
Έτσι δημιουργείται ευνοϊκό πεδίο αμφισβήτησης της αντικειμενικότητας και δικαιοδοσίας των δικαστών. Οι αποφάσεις τους θα είναι εκ των προτέρων διαβλητές στην κοινή γνώμη. Οι θεωρίες των μπαζωμάτων και των ξυλολίων θα διατηρηθούν ενεργές και θα καταπνίξουν με τις αναθυμιάσεις τους τη δημόσια σφαίρα.
Και συνηχούν με τις έξαλλες φωνές παραγόντων της δίκης και τους «στρατευμένους» οργισμένους που κατέκλισαν, εκτοπίζοντας από τις θέσεις τους και τους συγγενείς.
Φωνή βοώντος εν ερήμω η ανακοίνωση του Αρείου Πάγου: «Στη δίκη αυτή δεν αρμόζουν φαινόμενα ''αγανακτισμένων δήθεν πολιτών'', που ουδεμία σχέση έχουν με την υπόθεση, μη όντες διάδικοι, οι οποίοι απειλούν τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα των δικαστών».
Η νοσηρότητα θα είναι το στοιχείο που θα κυριαρχήσει. Θα χρησιμοποιηθεί ως πολιορκητικός κριός, που πέραν της κυβέρνησης (δευτερεύον το κακό) θα αλώσει πρωτίστως την θεσμικότητα της συντεταγμένης Πολιτείας.
Ίσως αποκτά ουσιώδες ενδιαφέρον το ερώτημα που έθεσε χθες στο liberal ο νομικός Κώστας Κούρκουλος: «Μήπως λοιπόν, επειδή δεν ξέρουμε μέχρι που μπορεί να φτάσει η ''Ηνωμένη αντιπολίτευσις'' με τους σύγχρονους ''επίστρατους'' – ούτε η ίδια ξέρει – πρέπει το συντομότερο δυνατόν, προτού διαλύσουν τη χώρα, να πάμε για εκλογές;».
