Όταν οι καιροί επιβάλλουν την συσπείρωση των δημοκρατικών δυνάμεων, αυτή αποβαίνει αυτονόητη και αυθόρμητη, εναρμονιζόμενη με τη λαϊκή θέληση.
Στην Πορτογαλία νικητής στις εκλογές για την εκλογή Προέδρου ανεδείχθη ο σοσιαλιστής Αντόνιο Χοσέ Σεγκούρο, με το 66,8% των ψήφων. Αντίπαλός του ο ακροδεξιός Αντόνιο Βεντούρα, υποψήφιος του ακροδεξιού και με φασιστικές πινελιές, κόμματος «Τσέγκα» (σημαίνει «Αρκετά»). Έλαβε το 33% των ψήφων ενώ στις περσινές βουλευτικές εκλογές είχε λάβει 22,8%. Είναι ευρωσκεπτικιστικό και με συνθήματα όπως αυτό: «Η Ευρώπη χρειάζεται σκούπισμα».
Το αυξημένο ποσοστό του σημαίνει ότι η ακροδεξιά νικιέται αλλά δεν εξαφανίζεται. Άλλωστε στον ευρωπαϊκό χώρο έχει αδερφά κόμματα όπως το ισπανικό VOX και τα «Αδέρφια της Ιταλίας, ενώ στο ευρωκοινοβούλιο είναι ενταγμένο στην ομάδα «Patriots For Europe», στην οποία ανήκουν και το «Φιντές» του Ούγγρου Προέδρου Όρμπαν και ο «Συναγερμός» της Λεπέν.
Οι ψήφοι που έλαβε ο Σεγκούρο προέρχονταν από όλες τις πτυχές του «συστημικού» πολιτικού φάσματος που εκτείνεται από την Αριστερά ως την Κεντροδεξιά και τους συντηρητικούς. Ακόμη και πολλοί κεντροδεξιοί αντίπαλοί του τον στήριξαν στον δεύτερο γύρο, για να μπλοκάρουν τον Βεντούρα και την ακροδεξιά.
Συσπειρώθηκε υπέρ του ακόμη και το ριζοσπαστικό αριστερό «Μπλόκο» (προσομοιάζει στον ΣΥΡΙΖΑ του 2010-2015, αλλά είναι πιο συνεπές στον ριζοσπαστισμό του), το παραδοσιακό «Κομμουνιστικό Κόμμα», οι «Φιλελεύθεροι», οι «Οικολόγοι Σοσιαλιστές, αφού ο σοσιαλιστής Πρόεδρος στον πρώτο δεν είχε λάβει το 50+1 των ψήφων.
Η εκλογή του σκόρπισε ανακούφιση στα υψηλά κλιμάκια της ΕΕ. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν: «Η φωνή της Πορτογαλίας στις κοινές ευρωπαϊκές αξίες παραμένει δυνατή. Οι Πορτογάλοι πολίτες μίλησαν και, μπροστά στις καταστροφές που προκάλεσαν οι θύελλες, επέδειξαν αξιοσημείωτη δημοκρατική ανθεκτικότητα».
Η Συμπαράταξη γύρω από το πρόσωπο του νέου Προέδρου της Πορτογαλίας, παραλληλίστηκε - ειδικά στη χώρα μας - από κάποιους αριστερούς κήρυκες, με το «Λαϊκό Μέτωπο» της Γαλλίας. Είναι αυτοί που θέλουν να το μεταφέρουν στα καθ’ ημάς, με διαπρύσιο τον αρχηγό της Νέας Αριστεράς Αλέξη Χαρίτση, που πασχίζει εργωδώς για την συγκρότηση «Λαϊκού Μετώπου».
Όμως η συσπείρωση για την εκλογή Σεγκούρο (προκειμένου να προστατευθεί το δημοκρατικό πολίτευμα και οι αξίες του), ήταν ένας Συνασπισμός της ώριμης δημοκρατικής συνείδησης, περίπου αυτονόητη και αυθόρμητη. Αντιθέτως, το «Λαϊκό Μέτωπο» της Γαλλίας ήταν μια προεκλογική συμμαχία αριστερών κομμάτων (Κομμουνιστών, Σοσιαλιστών, Πράσινων, κ.α.).
Η βασική διαφορά συνίσταται στο γεγονός ότι αφορούσε μεν την αντίθεση στη Λεπέν (όπως στην Πορτογαλία στον Βεντούρα), αλλά στη Γαλλία είχαν συγκροτήσει κοινό πρόγραμμα με ιδεολογικό υπόβαθρό τον αντι-νεοφιλελευθερισμό, ενώ είχαν «κατεβάσει» και κοινούς υποψηφίους σε πολλές περιφέρειες.
Η προσομοίωση στα ελληνικά δεδομένα της Πορτογαλικής εκλογής Προέδρου και του γαλλικού «Λαϊκού Μετώπου, είναι τεχνητή και βεβιασμένη. Δεν ανταποκρίνεται σε υπαρκτές ανάγκες αφού η «Χρυσή Αυγή» είναι οριστικά ανύπαρκτη ενώ την ίδια οδό ακολουθούν και οι «Σπαρτιάτες».
Η ανάδειξη του Μητσοτάκη ως ακροδεξιού, για την αντιμετώπιση του οποίου χρήζει μια τέτοια συγκρότηση, δεν ηχεί πειστικά στον λαό. Αντιθέτως, όσοι το επικαλούνται χάνουν σε πολιτικό έρμα και σοβαρότητα. Τους το δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, αλλά όντας αιχμάλωτοι της ιδεοληψίας αδυνατούν να αλλάξουν πολιτική γραμμή με αζιμούθιο την πολιτική σοβαρότητα.
Αλλά ούτως ή άλλως η πορτογαλική πολιτική ζωή είναι σοβαρότερη της δικής μας. Πτώχευσαν και αυτοί, υπέγραψαν και αυτοί μνημόνιο, αλλά συσπειρώθηκαν όλα τα μεγάλα κόμματα (σοσιαλιστές, κεντρώοι, δεξιοί) προκειμένου να το αντιμετωπίσουν και να το ξεπεράσουν, δια της συνεπούς υλοποίησης.
Εκεί δεν είχαν νταούλια να χορέψουν τις αγορές. Γι’ αυτό και χρειάστηκαν ένα μόνο μνημόνιο, όχι τρία όπως η «αντιστασιακή» χώρα μας.
