Ούτε στο πιο ευφάνταστο σενάριο δεν θα μπορούσε να διανοηθεί κανείς το εύρος των επιθέσεων που δέχεται η Μαρία Καρυστιανού, αμέσως μετα την ανακοίνωση της απόφασης για τη δημιουργία κόμματος.
Και οι επιθέσεις αυτές εκπορεύονται κυρίως από αυτούς για τους οποίους το κόμμα Καρυστιανού θεωρείται πλέον κάτι σαν υπαρξιακή απειλή. Και που είναι κατά σειρά ο Βελόπουλος, η Κωνσταντοπούλου και ο Σύριζα.
Παραδόξως όμως, μέχρι και λίγο καιρό πριν, κάποιοι, απ’ αυτούς θεωρούσαν την Καρυστιανού ιδανική για πρωθυπουργό και δεν έχαναν ευκαιρία να την κολακεύουν.
«Εγώ τη Μαρία των Τεμπών την ψήφιζα για πρωθυπουργό της χώρας», έλεγε ο πρώην ΥΠΕΞ Κοτζιάς. Και συμπλήρωνε: «Δεν θεωρώ τους αρχηγούς των κομμάτων καλύτερους από εκείνη. Έδωσε μια μάχη, συγκίνησε 1.300.000 κόσμο, 2,5 φορές τις ψήφους του Σύριζα και 3 φορές τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι σπουδαία αυτή η γυναίκα;».
Στην παραπάνω δήλωση υπερθεμάτιζε με ενθουσιασμό και η γνωστή Έλενα Ακρίτα, λέγοντας ότι «συνυπογράφει και με τα δυο της χέρια τη δήλωση Κοτζιά» και «τέτοια άτομα χρειαζόμαστε για να πάει ο τόπος μπροστά…».
Πλέον, ο μεν πρώτος την έκανε γυριστή δηλώνοντας ότι τα περί ιδανικής πρωθυπουργού, «ήταν μια σκέψη που διατύπωσε πέρυσι (τον Ιούνιο του ’24) σε εντελώς άλλα πλαίσια από τα σημερινά…».
Για να ακολουθήσει και η δεύτερη, γράφοντας πρόσφατα:
«Ψυχραιμία! Το κόμμα της Καρυστιανού θα αξιολογηθεί από τις επιλογές του, τις συμμαχίες, τις αρχές του, τη στάση του στα κρίσιμα ζητήματα της εποχής…».
Μάλιστα. Μέχρι πέρυσι δηλαδή η Καρυστιανού ήταν ιδανική για πρωθυπουργός, αλλά τώρα «άλλαξαν τα πλαίσια» και «το κόμμα Καρυστιανού πρέπει να αξιολογηθεί». Κι αφού άλλαξαν τα πλαίσια, άλλαξαν κι αυτοί γνώμη. Έτσι πάνε αυτά. Ο ορισμός της «ευελιξίας». Ή και του κυνισμού.
Και αφήνουμε τελευταία τη σφοδρή επίθεση του Καρτερού που σε ένα δηλητηριώδες άρθρο του προχθές, κατηγορεί την Καρυστιανού ότι «αντιγράφει κατά λέξη τις ομάδες αλήθειας και δολοφονίας χαρακτήρα, που αποτελούν την αιχμή του δόρατος της Δεξιάς και της Άκρας Δεξιάς, ανασύροντας από τα αρχεία τους τις γνωστές χυδαιότητες κατά του Τσίπρα…».
Και να θυμίσουμε ότι ο Καρτερός δεν είναι τυχαίος άνθρωπος αλλά υπήρξε σύμβουλος του Τσίπρα και εξ απορρήτων του.
Όλοι οι παραπάνω συνετέλεσαν όμως με τον τρόπο τους στη συλλογική παράνοια που ακολούθησε τα Τέμπη. «Ξυλόλια», «συγκάλυψη», «μπαζώματα», «δολοφόνοι», «σάπια Δικαιοσύνη» είναι εδώ και τρία χρόνια στην ημερήσια διάταξη.
Αντί να επικρατήσει ψυχραιμία, λογική και ειλικρινής απαίτηση για πλήρη διερεύνηση των αιτίων της τραγωδίας, κάποιοι δίκαζαν ήδη και καταδίκαζαν. Στόχος φυσικά δεν ήταν η απόδοση ευθυνών αλλά η πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη με κάθε τρόπο. Και μέσα σε όλο αυτό το τοξικό κλίμα, οι θεσμοί και ιδίως η Δικαιοσύνη επλήγησαν βαρύτατα.
Ήδη 8 στους 10 δηλώνουν ότι δεν την εμπιστεύονται. Μια απασφαλισμένη νάρκη στα θεμέλια του κράτους και της κοινωνίας.
Αλλά αυτό άφησε πολλούς παγερά αδιάφορους. Που συνέχισαν να χαϊδεύουν έτσι ένα τέρας που όμως μεγάλωσε και αυτονομήθηκε. Και τώρα επιτίθεται και στους ίδιους. Και ξαφνικά «η μάνα των Τεμπών», έγινε στην καλύτερη περίπτωση «απολιτικ» και στη χειρότερη «ακροδεξιά», και με μια «επικίνδυνη υπόκλιση στην αντιπολιτική».
Αλλά τόσο καιρό δεν τους προβλημάτιζαν τα σχόλια της «μάνας» για δήθεν νοθεία στις εκλογές του ‘23. Ούτε η απαίτηση για εκτελέσεις κάποιων – θεωρούμενων ως υπαίτιων – «για να μην τους ταΐζουμε τζάμπα στις φυλακές». Ούτε τα «εγώ με τον Μητσοτάκη θα μιλήσω μόνο στα δικαστήρια». Ήταν βλέπετε, μονομέτωπες επιθέσεις με τις οποίες κατά βάθος διασκέδαζαν.
Ας κάνουν τώρα τα κουμάντα τους και ας βγάλουν άκρη με Νικολόπουλους, γερόντισσες, αστρολόγους και τους άλλους της Επιτροπής των «Σοφών». Και κυρίως ας αρχίσουν να μαθαίνουν αραμαϊκά.
Εμείς τους ευχόμαστε πάντως καλή χρονιά και καλά ξεμπερδέματα.
