Τα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης επιδοτούμενα από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο, άρχισαν να λειτουργούν δειλά πριν 35 περίπου χρόνια, όταν ήμουν Διοικητής ΟΑΕΔ (νυν ΔΥΠΑ).
Ο αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς, ως υπουργός Εργασίας του ΠΑΣΟΚ, είχε αφήσει νομοθετικό πλαίσιο που μας επέτρεψε να ενεργοποιήσουμε τα προγράμματα του Κοινωνικού Ταμείου.
Όλες οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα, είχαν το δικαίωμα να υποβάλλουν αίτημα επιμόρφωσης προσωπικού. Η εκπαίδευση γινόταν μέσα στις εγκαταστάσεις της επιχείρησης. Με αιφνιδιαστικούς ελέγχους για τήρηση του προγράμματος από τον ΟΑΕΔ. Δεν θα ήταν υπερβολή να πω, ότι τότε δημιουργήθηκαν γνωστότατες, τεράστιες σήμερα επιχειρήσεις στον Τουρισμό, στην εστίαση, στην ψυχαγωγία, στο Λιανικό Εμπόριο, στη Βαριά Βιομηχανία. Η μεταποίηση, παρότι επιδοτήθηκε, παρουσίασε τις μεγαλύτερες καταστρατηγήσεις στη χρήση των επιχορηγήσεων και γι’αυτό δεν προχώρησε.
Από τότε οι θεσμικοί κοινωνικοί εταίροι, δίνανε μάχη για αυτόνομη διαχείριση των επιδοτήσεων για τα μέλη τους. Και το επέτυχαν. Θεμιτό, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έβαζε του κανόνες, που ήταν πάντα φίλο συνδικαλιστικοί...
Η κατάρτιση, υλοποιήσιμη ή μη, ήταν καλή οικονομική στήριξη και για αυτούς που την χρησιμοποιούσαν για ανάπτυξη και σε προσωπικό επίπεδο για αυτούς που ξέφευγαν των ελέγχων.
Οι όροι έχουν αλλάξει, (με υπόδειξη της αρμόδιας Γενικής Διεύθυνσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής) διαχειριστές είναι οι θεσμικοί κοινωνικοί εταίροι και η εκπαίδευση πλέον γίνεται σε οργανωμένα ειδικά κέντρα.
Σε πολλά κράτη μέλη έχει διαπιστωθεί κακοδιαχείριση των πόρων του Κοινωνικού Ταμείου. Όχι, μόνον στην κατάρτιση αλλά και στα προγράμματα για πρόσφυγες, για κοινωνικά αποκλεισμένους κ.λπ.
Παρόλα αυτά, η Επιτροπή συνεχίζει απτόητη την επιδοτούμενη πολιτική της, σε τομείς που κραυγαλέα πια, είναι πεταμένα χρήματα.
Οι τομείς οικονομικής κάλυψης παραμένουν γενικά οι ίδιοι με κύριο στόχο την προώθηση της απασχόλησης. Γιατί αυτός είναι (σύμφωνα με τις Βρυξέλλες και σωστά) ο δημιουργικός τομέας για τον πολίτη για να ζήσει.
Έλα όμως που και η σύνταξη είναι απαραίτητη για να ζήσει ο πολίτης, και ας μην δημιουργεί πια. Έλα όμως που και η κοινωνική ασφάλιση είναι μέρος της απασχόλησης που είναι η σημαία για τις δράσεις του Κοινωνικού Ταμείου αλλά δεν συμπεριλαμβάνεται στους τομείς δράσης του. Έλα όμως που η Ευρώπη έχει τώρα τεράστιες ελλείψεις εργατικού δυναμικού λόγω δημογραφικού.
Και τι κάνουμε γι’ αυτά;; Έχουν αφεθεί στη μοίρα τους;
Τα περισσότερα ασφαλιστικά Ταμεία των κρατών μελών «πνέουν τα λοίσθια». Μεγάλο αγκάθι για την οικονομική ένωση! Σε ένα Συνέδριο που ομιλητής ήταν ο Γέρνουν Νταϊσελμπλούμ, τον ρώτησα: «Πώς είναι δυνατόν 20 χώρες της ΕΕ να έχουν ενιαίο νόμισμα με 20 διαφορετικά υπουργεία Οικονομικών, διαφορετικούς μισθούς, φόρους, συντάξεις, όρους επενδύσεων κ.λπ.»;
«Δεν μπορούμε να ισορροπήσουμε τα ασφαλιστικά Ταμεία, αυτό μας εμποδίζει την πραγματική οικονομική ένωση ήταν η απάντηση.
Αν λοιπόν απαιτείται διάσωση των ασφαλιστικών μας Ταμείων για να υπάρξει η ενιαία ευρωπαϊκή σύνταξη, μειώστε τις τεράστιες επιχορηγήσεις σε τομείς του Κοινωνικού Ταμείου που ξέρουμε όλοι ότι στην πλειοψηφία τους επιχορηγούν επιτήδειους διαχειριστές και χρηματοδοτείστε γενναία κίνητρα για το δημογραφικό.
Η Βρυξελλιώτικη απάντηση θα ήταν: «Δεν χρηματοδοτούμε παθητικές πολιτικές»...
Αλλά, τα διαρθρωτικά Ταμεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα πρέπει να ανταποκρίνονται στα σημεία των καιρών. Όχι όπως ξέραμε, αλλά όπως εξελίσσονται οι ανάγκες μας.
Για το 2021 - 2027 το Κοινωνικό Ταμείο για την ΕΕ διαθέτει έως 142,7δισ. Θηριώδες ποσό. Η Ελλάδα δικαιούται κάπου 4,5 δισ.
Με τέτοια ποσά, όλοι οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να αποκτήσουν διδακτορικό, μέσω της επιδοτούμενης κατάρτισης.
Έλεος Βρυξελλιώτες γραφειοκράτες μου!
Στην δουλειά μας, κάνουμε και παρακαμπτήριες, όταν μας οδηγούν στη διάσωση…
* Η Νίκη Τζαβέλα είναι πρώην Ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.
