Η χυδαιότητα στην πολιτική δεν είναι νέο φαινόμενο ούτε αποκλειστικά ελληνικό. Αλλά τα τελευταία 15 χρόνια με την άνοδο των social media, η κατάσταση έχει φτάσει σε σημείο παρόξυνσης.
Η ήπια κριτική δεν πουλάει στο διαδίκτυο και τις τηλεοπτικές οθόνες. Η χυδαιότητα γίνεται viral, αναπαράγεται, υποκαθιστά την πολιτική διαπάλη και ευνοεί την «πολιτική» αντιπαράθεση ευνοώντας τη ρητορική μίσους.
Να θυμίσουμε το «Μητσοτάκη γ@μι@σαι», ή το «Μητσοτάκη που είναι τα παιδιά» υπονοώντας ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός συμμετείχε σε δουλεμπόριο ανήλικων μεταναστών.
Υπάρχει αμφίδρομη τροφοδότηση. Κάποιοι «κρίκοι» στα social media παίρνουν γραμμή από τα κόμματα, δημιουργούνται hashtags, και πολλοί οπαδοί ανταποκρίνονται και τα ανακυκλώνουν. Έτσι δημιουργείται ψευδής συνείδηση περί των διαθέσεων της κοινής γνώμης.
Αυτό έπαθαν στο ΣΥΡΙΖΑ το 2019 και στις πρώτες εκλογές, εκεί που νόμιζαν ότι η στοχοποίηση Μητσοτάκη ήταν η βοή της κοινωνίας για επικείμενο θρίαμβο - αφού το έλεγαν τα social media - έχασαν τη γη κάτω από τα πόδια τους.
Την ένδοξη παράδοση της στοχοποίησης αντιπάλων με ανορθολογικό τρόπο, που φέρει μέγιστη ανταπόκριση στο διαδίκτυο, συνεχίζει η Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Υπάρχουν φυσικά και κάποια ολισθήματα εντός Βουλής από βουλευτές της ΝΔ όπως το περίφημο άντε κάνε κανά παιδί, αλλά καταδικάστηκαν και από το κόμμα τους. Ή του Βελόπουλου κατά Καιρίδη, και παλιότερα του Καμμένου, και άλλων, με ανεπίτρεπτο λεξιλόγιο εντός του Κοινοβουλίου.
Αλλά η Ζωή τους ξεπερνάει σε τοξικότητα, συχνότητα και διάρκεια. Ενώ η ίδια διακηρύσσει ότι διατηρεί το δικαίωμα στην πολιτική της αυθυπαρξία, ότι δεν είχε ευνοϊκή μεταχείριση επειδή ήταν κόρη του γνωστού πατρός (κάτι που ο γράφων έχει σεβαστεί), η ίδια θεωρεί ως δικαίωμά της να σπιλώνει τα παιδιά των αντιπάλων.
Χθες στη Βουλή πιάστηκε από ένα ανώνυμο δημοσίευμα του ερεβώδους διαδικτύου, που ισχυριζόταν ότι η κόρη του πρωθυπουργού Σοφία γύρισε από το Ντουμπάι όπου εργάζεται, με ναύλωση ιδιωτικής πτήσης κόστους 50.000 ευρώ, τις οποίες πλήρωσε ο Έλληνας φορολογούμενος.
Τι κι αν η ίδια απάντησε αγανακτισμένη λέγοντας πως επέστρεψε με μια από τις πτήσεις επιστροφής των υπολοίπων Ελλήνων πολιτών. Και μάλιστα όχι με την πρώτη ή τη δεύτερη αλλά με την πέμπτη.
Παρένθεση: Θα πρέπει να προβληματιστούν οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι που εμφανίζονται ως εραστές της απόλυτης ελευθερίας χωρίς κανόνες. Και ενώ οι ίδιοι διέπονται από τον αυτοπεριορισμό που τους επιβάλει η δεοντολογία τους, διάφοροι αρουραίοι του διαδικτύου εκμεταλλεύονται αυτή την έλλειψη κανόνων και βυσοδομούν. Κλείνει η παρένθεση.
Η Ζωή, παρότι είχε υπάρξει η διάψευση, θέλησε να δρέψει εντυπώσεις. Επανήλθε στο θέμα και όταν ο υπουργός Στ. Παπασταύρου τη ρώτησε γιατί εμπλέκει το παιδί του πρωθυπουργού, απάντησε:
«Δεν είναι παιδί, είναι μια συγγενής του πρωθυπουργού. Κι άλλοι άνθρωποι εργάζονταν εκεί και αγωνιούσαν να επαναπατριστούν, και η διαφάνεια επιτάσσει ο ελληνικός λαός να γνωρίζει πως ανάμεσα στους επαναπατρισθέντες είναι και η κόρη του πρωθυπουργού» (κάτι που θα είχε δικαιολογητική βάση αν η κόρη Μητσοτάκη είχε επιστρέψει με την πρώτη ή τη δεύτερη πτήση. Ούτε αυτό θα ήταν επιλήψιμο, αλλά θα μπορούσε να εγείρει υποψία μεροληψίας).
Σε άλλο σημείο είπε για τον Μητσοτάκη: «Αυτός που θέλει να πλασάρεται σαν δήθεν υπεύθυνος ηγέτης, είναι ο πλέον ανεύθυνος. Αυτός που πρώτος θα πάρει το ελικόπτερο και θα φύγει από τη χώρα αν αισθανθεί κίνδυνο. Όπως βρισκόταν και σε άλλη χώρα η κόρη του και δεν θα το μαθαίναμε, αν δεν προέκυπτε το ζήτημα Μακρόν (; ). Είναι αυτός που δεν αγαπάει τη χώρα…».
Παράλληλα υποστήριξε ότι ο Μητσοτάκης έστειλε φρεγάτες και αεροσκάφη στην Κύπρο, ενώ μετέβη και ο ίδιος εκεί, για να αποδράσει από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και των Τεμπών.
Είπε συγκεκριμένα: « ο πρωθυπουργός προσπαθεί να αποδράσει από την επικαιρότητα, από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, από το σκάνδαλο των Τεμπών, από όλα που τον βαρύνουν, όπως κάνει ο Τραμπ που προσπαθεί να αποδράσει από το σκάνδαλο Έπσταϊν, κάνει επιθετικούς πολέμους».
Φυσικά «τα άκουσαν» και ο Κύπριος πρόεδρος Χριστοδουλίδης που «και αυτός ελέγχεται», και ο Γάλλος Μακρόν «που είναι υπό αμφισβήτηση».
Οι αναφορές σε Μητσοτάκη, Τραμπ, Χριστοδουλίδη και Μακρόν, είναι προσωπικές γνώμες της, τις δικαιούται και τίθενται υπό την κρίση των ψηφοφόρων της.
Αλλά η επίθεση στην κόρη του πρωθυπουργού, η οποία δεν πολιτεύεται και δεν έχει καταγγελθεί ότι σιτίζεται από δημόσιο χρήμα, είναι επίθεση στο ήθος της Δημοκρατίας. Οι πολίτες βλέπουν τους εκπροσώπους τους να είναι χυδαίοι, τοξικοί, αναξιόπιστοι, και αυτό υπονομεύει τη Δημοκρατία.
