Στα δύσκολα αναλαμβάνει το 40% λένε, αναιδώς, οι βολεψάκηδες! Μη φοβάστε, έχουμε τους «αχθοφόρους» της κανονικότητας να την υπερασπιστούν. Δεν θα το ακούσεις από το στόμα τους, το εννοούν. Πόσο, πια, να υπομένει τις δύσκολες αποστολές και τις προσβολές, η κοινωνική μερίδα που αναλαμβάνει πάντα να σώζει τον εαυτό της και το…υπόλοιπο 60%; Ανέκαθεν, η κρίσιμη μάζα δίνει τον αγώνα της στον πολιτικό και κοινωνικό «προμαχώνα», υποδεικνύοντας τη σωστή πορεία σε εκείνους που ομφαλοσκοπούν με ορίζοντα το δάκτυλο τους. Και στις προσεχείς εκλογές η αυτοδυναμία (εννοείται) πως θα είναι, ξανά, «υποχρέωση» του 40% να «ξελασπώσει» την κατάσταση! Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι εάν θα γίνει από την πρώτη Κυριακή…
Δεν αποκαθήλωσε, απλώς, την Αριστερά, ο Α. Τσίπρας στα χρόνια της διακυβέρνησης του. Με το δίδυμο Τσίπρα-Καμμένου, συνέβησαν εξίσου σημαντικά: Ξέπεσε ο λατρευτικός μύθος της Μεταπολίτευσης, διαλύθηκε η αυταπάτη του ηθικού πλεονεκτήματος και αντίκρισε το ευρύ κοινό την ανεπάρκεια και την ανικανότητα των προβεβλημένων στελεχών σε κυβερνητικές θέσεις.
Η απομάγευση της Αριστεράς λειτούργησε θεραπευτικά σε εξαρτημένους ιδεολογικά. Κατάφεραν να απενοχοποιηθούν από τα βαρίδια τους. Απελευθερώθηκαν. Σκεφτείτε, πόσα πράγματα διατυπώνονται πλέον, ανοιχτά, δημοσίως, με υποδειγματική ευθυκρισία, χωρίς τον βραχνά της αριστερής λογοκρισίας.
Όμως, κορυφαία ενέργεια, δυστυχώς με βαρύ κόστος 100 δισ. ευρώ, παραμένει το δημοψήφισμα του 2015.
Αν και εξόχως τυχοδιωκτική, συνέβαλε στην αποκάλυψη της πραγματικότητας: Συνειδητοποιήσαμε ότι ζούμε σε μια κοινωνία, μοιρασμένη σε «60-40». Το 60% των πολιτών δέχθηκε, χωρίς δεύτερη σκέψη, να ακολουθήσει την ριψοκίνδυνη επιλογή του ανερμάτιστου πρωθυπουργού, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις της επιλογής της. Αντιθέτως, το 40% κράτησε όρθια τη χώρα, επιλέγοντας με σύνεση τον δύσκολο δρόμο της οικονομικής εξυγίανσης! Και για…επιβράβευση δέχθηκε κατάρες, ύβρεις και βαρείς χαρακτηρισμούς κατά της προσωπικότητας μέσα σε περιβάλλον τοξικότητας και εχθροπάθειας.
Η έκφραση του 40% εκπέμπει πρωτίστως ορθολογισμό. Πολίτες αυτοκατατάσσονται στην ευρύτερη φιλελεύθερη αντίληψη, χωρίς να τους καταδυναστεύει ιδεολογική καταβολή και κομματική περιχαράκωση. Επιλέγουν πολιτική εκπροσώπηση με κριτήριο σοβαρές, αξιολογημένες προτάσεις για τα συγκεκριμένα προβλήματα που επιζητούν τη λύση τους.
Το 60% συγκεντρώνει ποικιλότητα, ενθαρρυμένη από την επίδραση του ανορθολογισμού, με επικάλυψη ιδεολογημάτων, εντελώς αναχρονιστικών. Εδώ βρίσκει χώρο η λούμπεν αντίληψη, ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης, ο οξύς, τοξικός λόγος, αποθεώνεται ο λαϊκισμός - δεξιός κι αριστερός - και επιβραβεύεται η υπερβολή μαζί με τη συνωμοσιολογία. H μελέτη του κοινωνικού αυτού περιβάλλοντος, αγγίζει το πολιτισμικό υπόβαθρο. Κρυβόταν φαίνεται βαθύ μίσος για την «κατσίκα» του γείτονα, παρά την άνοδο του βιοτικού επιπέδου, η οποία ανακόπηκε με την χρεοκοπία και αναβλύζει έκτοτε η διαρκής απέχθεια για την κανονικότητα.
Την τελευταία δεκαετία, η μερίδα που αναδεικνύει πρωθυπουργό και διασώζει την Ελλάδα είναι το 40%. Γίνεται κατανοητό πως ο Κ. Μητσοτάκης απορρόφησε στις εκλογές του 2023 το σύνολο των ψήφων που συγκροτούν το ποσοστό, επειδή οι πολιτικοί του αντίπαλοι έκριναν πως τους συνέφερε να απλώσουν τα δίκτυα τους στο περιβάλλον του 60%. Τότε, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, κατά σειρά εκλογικής δυναμικότητας, έκριναν λανθασμένα. Πίστεψαν ότι μπορούν να γοητεύσουν το αντισυστημικό πλήθος που συσσωρεύεται σε αυτό το πεδίο. Ματαίως. Οι πρώην ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, αναζητούσαν ήδη δυνατότερη σε τοξικότητα εκπροσώπηση. Με την αποχώρηση του βαριά ηττηθέντα Α. Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ από αξιωματική αντιπολίτευση κύλησε στην εκτιμώμενη κατηφόρα, μέσα από σειρά διασπάσεων. Σύντομα θα καταλήξει κόμμα-σφραγίδα στα χέρια του Π. Πολάκη, και θα είναι ένα από τα πολλά μιας διαλυμένης Αριστεράς.
Το ΠΑΣΟΚ, έχοντας ευνοηθεί από τους «αδελφοκτόνους» σπαραγμούς του ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε σε βασικό διεκδικητή της εξουσίας, αλλά υπολείπεται, έως στιγμής, έως και 18 μονάδες από την δημοσκοπικά πρωτοπόρο ΝΔ. Οφείλεται στην αδυναμία του Ν. Ανδρουλάκη; Στον πόλεμο φθοράς που τον υποβάλλουν ο δήμαρχος Αθηναίων Χ. Δούκας κι ο δελφίνος Π. Γερουλάνος; Στις ανεπαρκείς προτάσεις για τα ουσιώδη προβλήματα των πολιτών ή μήπως στην εμμονική πρόσδεση του Ανδρουλάκη σε θέματα τα οποία δεν συγκινούν τους πολλούς του 40%;
Ο Κ. Μητσοτάκης, κύριος εκφραστής της σταθερότητας και της κανονικότητας, είναι πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων. Απευθύνεται, εκ των πραγμάτων, κυρίως στο 40% κι από εκεί αντλεί την πολιτική του κυριαρχία. Στις επικείμενες εκλογές το συγκεκριμένο κοινό θα αποφασίσει εάν θα του δώσει την εντολή για την 3η τετραετία. Δημοσκόποι, πολιτικοί αναλυτές, σχολιαστές στρέφουν το ερευνητικό τους ενδιαφέρον στην αναζήτηση εναλλακτικών προτάσεων για την διακυβέρνηση, προτάσσοντας το επιχείρημα της ενδεχόμενης κόπωσης του κοινού προς τον Πρωθυπουργό. Οι μηνιαίως επαναλαμβανόμενες, πολλές, δημοσκοπήσεις δεν εμφανίζουν τέτοιο εύρημα, παρά το ότι η Νέα Δημοκρατία διανύει το έβδομο έτος διακυβέρνησης. Γεγονός ενοχλητικό για κάποιους σε σημείο μάλιστα έκδηλου εκνευρισμού…
Είναι απολύτως λογικό να έχει υποπέσει σε πολιτικά λάθη ο πρωθυπουργός καθώς και τα μέλη της κυβέρνησης κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Εάν σταθούν ικανά να στερήσουν την επιδιωκόμενη αυτοδυναμία από τον Κ. Μητσοτάκη κεντρίζει τους σχολιαστές, στην προσπάθεια τους να ερμηνεύσουν τις δημοσκοπήσεις.
Από τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των ευρημάτων - καλό είναι να τυγχάνουν μεγαλύτερης προσοχής σε σχέση με τα ποσοτικά - καταλαβαίνουμε πως ο Ν. Ανδρουλάκης δεν αναζητεί την εκλογική του νίκη στο κοινωνικό περιβάλλον που αρμόζει στη θεσμική ιστορία του ΠΑΣΟΚ. Μοιράζονται το ίδιο σφάλμα κι οι δύο εσωκομματικοί σφοδροί επικριτές του, όταν προσπαθούν να φέρουν στην κοιτίδα ψηφοφόρους, οι οποίοι κάποτε αναδείκνυαν το ΠΑΣΟΚ σε ηγεμονική δύναμη, αλλά πλέον «κολυμπούν» στη θάλασσα του «60%», ψηφίζοντας όποιο ακραίο σχηματισμό γίνει μόδα… Κάποιες ελπίδες που είχαν εναποτεθεί στην Α. Διαμαντοπούλου, έχουν εξανεμιστεί, με την υποχώρηση της, για να μην πω «εξαφάνιση» της, μέσα στην επικρατούσα γενική ασυναρτησία του ΠΑΣΟΚ!
Όσο ο Ανδρουλάκης δεν επιλέγει το κοινό του «40%» ώστε να συγκρουστεί με τον Πρωθυπουργό στα «αλώνια» των προτάσεων, η προοπτική του δεν θα είναι ευοίωνη. Ο Μητσοτάκης, έχοντας πια εμπεδώσει στο κοινό που τον ενδιαφέρει ότι είναι ο αποτελεσματικός πρωθυπουργός στην αντιμετώπιση και τη διαχείριση διεθνών κρίσεων, δύσκολα θα νιώσει την απειλή του συντοπίτη του.
Υ.Γ.: Το σκηνικό του «60-40» αποτύπωσε ομολογουμένως υπέροχα, ο Νίκος Σέργης, διάσημος σχολιαστής στο «Tik-Tok»! Ειδικά, όταν απευθυνόμενος στο «60%», το οποίο περιγράφει με όρους ψυχιατρικής, λέει πως και καλοπερνά και…ανοησίες λέει, ακριβώς διότι το «40%» λειτουργεί, ευτυχώς, σαν διασώστης…
